Αλέξανδρος Σωτηρίου

Αλέξανδρος Σωτηρίου: « Το θέμα είναι γιατί κάποιος κάνει ένα παιδί…»

Μετά από μια σημαντική πορεία στο χώρο της υποκριτικής ο Αλέξανδρος Σωτηρίου, τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται και στο στίβο της σκηνοθεσίας. Αυτή τη φορά επιλέγει ένα έργο για τον σχολικό εκφοβισμό.

Ο Πάκο Μπεθέρα, στο «Μικρό Πόνι» θέτει το κομβικό ερώτημα: «Μπορεί μια απλή σχολική τσάντα να γίνει η αφορμή για την κακοποίηση ενός παιδιού; Μπορεί  να ανατρέψει την αθώα του ζωή;»

Μια απάντηση σ’ αυτό θα επιχειρήσει να δώσει με την παράστασή του, που κάνει πρεμιέρα στις 13 Νοεμβρίου στο Θέατρο Αλκμήνη. Επί σκηνής θα απολαύσουμε την Ειρήνη Καζάκου και τον Παναγιώτη Τζαφέρη.

Εμείς κάναμε μια σύντομη συζήτηση με τον Αλέξανδρο Σωτηρίου για το έργο, το οξύ βλέμμα του συγγραφέα αλλά και την τρυφερότητα που κρύβει.

Τι σας γοήτευσε στο έργο του Πάκο Μπεθέρα και αποφασίσατε να το σκηνοθετήσετε;

Αυτό που βρήκα γοητευτικό στο έργο του Πάκο πρώτον είναι το ιδιοφυές δραματουργικό του εύρημα. Μια απλή σχολική τσάντα γίνεται η αφορμή για να αποδημήσει τα θεμέλια της κοινωνίας μας. Την οικογένεια και την παιδεία. Και με αυτόν τον τρόπο να μας φέρνει αντιμέτωπους με το πρόβλημα της έλλειψης ανεκτικότητας που έχουμε απέναντι στη διαφορετικότητα των άλλων. Και δεύτερον αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει από τα περισσότερα έργα της σύγχρονης ρεαλιστικής σχολής, που είναι η γλώσσα του και οι επιρροές που έχει από την γραφή του μαγικού ρεαλισμού που διαπερνά όλο το έργο.

Πόσο έτοιμοι είναι οι γονείς να αποδεχτούν το παιδί τους όπως είναι κι όχι όπως θα ήθελαν αυτοί να είναι;

  • Παρόλο που δεν έχω παιδιά, μπορώ να φανταστώ ότι σιγουρά είναι πολύ δύσκολο να αποδέχεσαι τις επιλογές του παιδιού σου, ειδικά όταν δεν συμφωνείς ή όταν δεν σου αρέσουν ή δε σε συμφέρουν. Έτσι είναι η φύση του ανθρώπου. Θέλουμε πάντα να περνάει το δικό μας. Το θέμα είναι γιατί κάποιος κάνει ένα παιδί. Για να δημιουργήσει ένα αντίγραφο του εαυτού του ή έναν πραγματικά ελεύθερο και ισορροπημένο άνθρωπο;

Το έργο μιλά για την ανάγκη της αποδοχής της διαφορετικότητας του ατόμου. Πιστεύετε ότι έχουμε προχωρήσει ως κοινωνία σ’ αυτό το κομμάτι;

  • Σίγουρα έχουν γίνει κάποια βήματα μέσα και από προσωπικούς αλλά και μαζικούς αγώνες κοινοτήτων, οργανώσεων, φορέων κ.λ., αλλά έχω την αίσθηση ότι έχουμε να διανύσουμε πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε ουσιαστικά τις ανάγκες του απέναντί μας.

Στα δικά σας σχολικά χρόνια υπήρχε το πρόβλημα του σχολικού εκφοβισμού; Θυμάστε κάποιο περιστατικό που να είχε δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα;

Ως παιδί του δημόσιου σχολείου μπορώ να ανασύρω από την μνήμη μου περιστατικά αντίστοιχα.  Όμως σε σύγκριση με αυτό που ζούνε τώρα τα παιδιά νομίζω ότι τα περιστατικά είναι πολύ περισσότερα και πιο ακραία. Δυστυχώς το μπουλινγκ έχει γίνει της μόδας. Αυτό φανερώνεται μέσα από τη χρήση του και την έκταση που παίρνει από τα κοινωνικά δίκτια. Οι θύτες όχι μόνο δεν ντρέπονται για τις πράξεις τους αλλά και τις προβάλλουν ως ένα είδος μαγκιάς. Ας μου επιτραπεί σε αυτό να προσθέσω και συγχωρείστε μου τη φράση, της τζάμπας μαγκιάς, για μένα προσωπικά.

Τα τελευταία χρόνια έχει ξεφύγει η κατάσταση με τη βία στα σχολεία. Γιατί πιστεύετε ότι έχει εξελιχθεί έτσι αυτό το φαινόμενο;

Γιατί δεν υπάρχει ισχυρό πλαίσιο προστασίας των θυμάτων από την ίδια την
πολιτεία και αυστηροποίηση των ποινών απέναντι στους θύτες. Βεβαίως αυτό
προϋποθέτει ένα εξελιγμένο και ισχυρό σωφρονιστικό σύστημα που σέβεται τα
ανθρώπινα δικαιώματα και στόχος του είναι να οδηγήσει τους θύτες προς τη
μεταμέλεια των πράξεων τους απέναντι στα θύματα. Και το βασικότερο απ ’όλα η
έλλειψη παιδείας. Και από τους εκπαιδευτικούς αλλά και το κυριότερο από τους
ίδιους τους γονείς.

Τι σας αφήνει η εμπειρία αυτής της σκηνοθεσίας; Τι κρατάτε εσείς από αυτό το έργο;

Την τρυφερότητά του.

Με ποιο συναίσθημα θα θέλατε να βγουν από την αίθουσα οι θεατές;

Με την ελπίδα ότι μπορούν τα πράγματα να αλλάξουν!

Η παράσταση «Το Μικρό Πόνι», του Πάκο Μπεθέρα (Paco Bezerra) ανεβαίνει στο θέατρο σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Σωτηρίου.

Συντελεστές παράστασης

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ

Σκηνοθεσία – Σχεδιασμός σκηνικού  χώρου – μουσική επιμέλεια: Αλέξανδρος Σωτηρίου

Ηχοτοπίο: Γιώργος Διαμαντόπουλος

Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Σωτηρόπουλος

Σύμβουλος κίνησης: Δημήτρης Ραφαήλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Σωτηρία Χρυσικοπούλου

Εκτέλεση Παραγωγής: Apicco Community

Ερμηνεύουν: Ειρήνη Καζάκου, Παναγιώτης Τζαφέρης

Ο σχεδιασμός των εικαστικών ανήκει στην itzi.artz

Με την υποστήριξη του DiversityCharterGreece

Πληροφορίες- Κρατήσεις: 2103428650

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top