α λα Νανούρη «Συρανό»

Είδα: Τον α λα Νανούρη «Συρανό» στο Αλκυονίς

Ο Γιώργος Νανούρης παρουσιάζει τη νέα του δουλειά στον γνώριμο του χώρο Αλκυονίς με πρωταγωνιστές τον Μιχάλη Σαράντη και τη Λένα Παπαληγούρα.

Πρόκειται για την τρίτη συνεργασία του Νανούρη με τον Σαράντη μετά τον Αίαντα (2019- …) και την Ιφιγένεια εν Ταύροις (2021). Αυτή τη φορά συναντιούνται σε ένα από τα πιο κλασσικά έργα, τον Συρανό Ντε Μπερζεράκ του Γάλλου δραματουργού Εντμόν Ροστάν, γραμμένο το 1897. Το έργο ανήκει στο είδος του νεορομαντισμού, ενώ συνήθως ανεβαίνει ως μιούζικαλ στο θέατρο. Έχει μεταφερθεί μάλιστα και στον κινηματογράφο το 1950 σε σκηνοθεσία Μάικλ Γκόρντον με τον Χοσέ Φερρέρ και πιο πρόσφατα το 1990 από τον σκηνοθέτη Ζαν-Πωλ Ραπενό με τον Ζεράρ Ντεμπαρντιέ.

Υπόθεση: O κεντρικός ήρωας του έργου, ο ασυμβίβαστος ιππότης και ποιητής Συρανό ντε Μπερζεράκ, είναι ερωτευμένος με την Ρωξάνη. Θεωρεί όμως πως εκείνη, δεν θα αισθανθεί ποτέ το ίδιο, μιας και νιώθει άσχημος εξαιτίας της μεγάλης μύτης του, που αποτελεί χρόνια το αντικείμενο χλευασμού του. Την Ρωξάνη πολιορκεί και ο πλούσιος Κόμης Ντε Γκις. Εκείνη όμως είναι ερωτευμένη με τον όμορφο Κριστιάν, από τον οποίο λείπει και το πνεύμα και η ευφράδεια.  Ο Συρανό συμφωνεί με τον Κριστιάν να γίνει η σκιά του, η φωνή και οι λέξεις του, ώστε να τον βοηθήσει να την κατακτήσει. Ουσιαστικά μ΄ αυτό τον τρόπο εκφράζει τα δικά του αισθήματα στην αγαπημένη του.

Στη χώρα μας έχουμε δει αρκετές φορές παραστάσεις του Συρανό, με πιο πρόσφατες αυτή του Καραθάνου για το Εθνικό (2010) και του Κακλέα στο Παλλάς (2014) -και στη συνέχεια στο Pantheon- που παίχτηκε για 3 θεατρικές σεζόν. Αμφότερες οι παραστάσεις αξιοποίησαν τη μετάφραση της Λουίζας Μητσάκου, που έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Νεφέλη. Στην παράσταση του Νανούρη, έχουμε μια νέα μετάφραση και διασκευή του έργου από τον ποιητή Στρατή Πασχάλη, τον οποίο έχουμε συνδέσει τόσο με τις πετυχημένες θεατρικές διασκευές για τον Δ. Τάρλοου όσο και με την λαμπρή του ποιητική.

Η μετάφραση του Συρανό είναι μια ιδιαίτερα απαιτητική δουλειά, καθώς έχουμε να κάνουμε με έμμετρο ρομαντικό δράμα σε άλλη γλώσσα και άρα ο επίδοξος μεταφραστής οφείλει δίχως να χάσει το πνεύμα και της υψηλής ποιητικής εκφράσεις, να αποδώσει στην ελληνική γλώσσα το έργο. Από την άλλη, ενέχεται ο κίνδυνος η μετάφραση να γίνει γραφική και όχι τόσο «παραστάσιμη». Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Στρ. Πασχάλης φαίνεται πως ήταν ο κατάλληλος όχι μόνο για να χειριστεί αυτό το μεγάλο έργο, αλλά και για να υπηρετήσει τη σύγχρονη (ρομαντική) αισθητική του Νανούρη.

Πιστός στην καθαρή και αφαιρετική του αισθητική, ο Νανούρης προτείνει μια σύγχρονη ανάγνωση του Συρανό, η οποία χωρίς να προδώσει το κλασσικό αριστούργημα, ή να το φορτώσει με μοντερνίστικες φόρμες, εστιάζει στην ουσία και αυτή δεν είναι άλλη από το μεγαλείο του έρωτα. Τα μοναδικά σκηνικά που χρησιμοποίησε ήταν καθίσματα θεάτρου, μια σκάλα και μια μινιατούρα του Πύργου του Άιφελ. Τα θεατρικά καθίσματα εξυπηρετούν τόσο την πρώτη σκηνή του έργου που διαδραματίζεται σε θέατρο όσο και την αυτοαναφορική σκηνοθετική επιλογή, όπου οι ηθοποιοί μπορεί να σπάνε τη συνθήκη της παράστασης και να μιλάνε μεταξύ τους με τα πραγματικά τους ονόματα ή να παραγγέλνουν φωτισμούς από τον τεχνικό του θεάτρου. Η επιλογή του Πύργου του Άιφελ φάνηκε ιδιαίτερα στερεοτυπική για την αναπαράσταση του Παρισιού, ενώ το «αυτοσχέδιο» πάλκο με την αυλαία στην αρχή της παράστασης ταιριάζει άριστα με την αγάπη του Συρανό για το θέατρο και την ποίηση.

Τα κοστούμια που έφτιαξαν η Τζίνα Ηλιοπούλου και η Λίνα Σταυροπούλου εξυπηρετούν την σύγχρονη ρομαντική συνθήκη της παράστασης. Τα κοστούμια της Ρωξάνης φανερώνουν την ευγενική της καταγωγή, ενώ τα κοστούμια του θεατρίνου και του κόμη καυτηριάζουν τον χαρακτήρα τους. Όσον αφορά τα κοστούμια του τάγματος, δεν έχουν ιδιαίτερα διαχωριστικά που να παραπέμπουν σε ιππότες πέραν από τα ξίφη που κρατούν.

Δε θα μπορούσε να υπάρξει πιο ιδανικός πρωταγωνιστής για τον ρόλο του Συρανό από τον Μιχάλη Σαράντη. Άμα τη εμφανίσει από τον διάδρομο της πλατείας, ο ηθοποιός είναι ο Συρανό. Διαθέτει ένα σπάνιο υποκριτικό χάρισμα, που μπορεί να σε κάνει να γελάσεις, να συγκινηθείς και να κλάψεις στην ίδια σκηνή και η σκηνική του άνεση είναι αξιοζήλευτη. Μετά τον Αίαντα που αποτελεί -κατά τη γνώμη του γράφοντος- την πιο χαρακτηριστική ερμηνεία της καριέρας του και μία από τις καλύτερες παραστάσεις της δεκαετίας- κατάφερε για άλλη μια φορά να ξεπεράσει τον εαυτό του και να πλάσει έναν ήρωα με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Τα μεγάλα λόγια αγάπης του Ροστάν, εκφράζονται με την ίδια δυναμική εν έτει 2023 και μπορούν να αγγίξουν τον σύγχρονο θεατή ακόμη και αν φαίνεται ξεπερασμένο θεατρικό είδος. Βοκκάκιος, Ίψεν, Σαίξπηρ, Σοφοκλής, Ευριπίδης και τώρα Ροστάν, ο Σαράντης έχει αποδείξει περίτρανα ότι μπορεί να σωματικοποιήσει και να ερμηνεύσει την ποίηση στο θέατρο με έναν πολύ γνήσιο και μοναδικό τρόπο.

Πλάι του, η Λένα Παπαληγούρα -οι δυο τους είχαν συμπρωταγωνιστήσει στην Ιφιγένεια 2 χρόνια πριν- στο ρόλο της Ρωξάνης. Δραματουργικά και στιχουργικά ο ρόλος της Ρωξάνης είναι πολύ μικρότερος από του Συρανό, αλλά αποτελεί τον καταλύτη της δραματουργίας, αφού προκαλεί ερωτικό ενδιαφέρον πέραν από τον κεντρικό ήρωα, στον Κριστιάν και στον Κόμη Ντε Γκις. Παρόλα αυτά, καταφέρνει να αναδείξει τον ρόλο της Ρωξάνης, την πνευματική και την συναισθηματική της καλλιέργεια και να ξεδιπλώσει μια δυναμική προσωπικότητα που δεν είχε φανεί σε προηγούμενα ανεβάσματα του έργου.

Το ερωτικό ερμηνευτικό τρίγωνο συμπληρώνει ο Ιάσονας Παπαματθαίου που υποδύεται τον Κριστιάν. Η ερμηνεία του εκφράζει τον παρορμητισμό και την καθαρότητα που έχουν τα κίνητρα του έρωτα του Κριστιάν, ενώ οι σκηνές του με τον Συρανό, στην Α’ πράξη ξεχωρίζουν για το ευφρόσυνο ύφος τους. Κωμικές νότες που αποτινάσουν το βάρος του έργου προσφέρουν ο Νικόλας Χανακούλας ως Κόμης Ντε Γκις που διακρίνεται για τη θρασυδειλία του και την αγάπη του για τρυφή και ο ανερχόμενος ηθοποιός Γιώργος Φασούλας που υποδύεται απολαυστικά τον «ατάλαντο» ηθοποιό και τον σωματοφύλακα της Ρωξάνης. Τον θίασο συμπληρώνουν άξια ο Κωνσταντίνος Γιουρνάς, ο Κωνσταντίνος Γεωργαλής και ο Χρήστος Πούλος Ρένεσης.

Τέλος, η μουσική του Βάιου Πράπα εκφράζει ιδανικά τον έρωτα και ταυτόχρονα δίνει μια πιο ανάλαφρη και σύγχρονη κατεύθυνση στο έργο, ενώ οι φωτισμοί του Γιώργου Νανούρη ενισχύουν το ρομαντισμό του έργου.

Συνολικά, ο Συρανό φέρει πολύ καθαρά τη σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Νανούρη χωρίς να φοβάται να δει σύγχρονα τον ρομαντισμό του κλασσικού έμμετρου δράματος και έχει στη διάθεσή του τον κατάλληλο πρωταγωνιστή κι αυτός δεν είναι άλλος από τον Μιχάλη Σαράντη.

Info για την παράσταση:

Συγγραφέας: Εντμόν Ροστάν

Μετάφραση- διασκευή: Στρατής Πασχάλης

Σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης

Σκηνικά: Γιώργος Νανούρης

Κοστούμια: Τζίνα Ηλιοπούλου, Λίνα Σταυροπούλου

Μουσική: Βάιος Πράπας

Φωτισμοί: Γιώργος Νανούρης

Παίζουν: Μιχάλης Σαράντης, Λένα Παπαληγούρα, Ιάσονας Παπαματθαίου, Νικόλας Χανακούλας, Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Χρήστος Πούλος Ρένεσης, Γιώργος Φασουλάς

Μουσικός επί σκηνής: Αθηνόδωρος Καρκαφίρης

Παραστάσεις: Τετάρτη στις 19:00, Πέμπτη στις 20:00, Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο στις 18:00 και στις 21:00, Κυριακή στις 18:00.

Σχόλια

1 thought on “Είδα: Τον α λα Νανούρη «Συρανό» στο Αλκυονίς”

  1. Pingback: Θέατρο: Οι 7 αγαπημένες μου ερμηνείες από άντρες ηθοποιούς για το 2023 - viewtag.gr

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top