21/02/2024

Η επιλογή της Κυβέρνησης για το ψήφισμα του ΟΗΕ για την εκεχειρία στη Γάζα

Άρθρο του Χάρη Φιλιππάκη

επιλογή της Κυβέρνησης

Πριν καταδικάσουμε ή επευφημήσουμε μια πράξη εξωτερικής πολιτικής, οφείλουμε να κατανοήσουμε ή να προσπαθήσουμε τουλάχιστον ,το σκεπτικό της πράξης και όχι να σχηματίζουμε άποψη από ποστ φίλων και ειδησεογραφικούς τίτλους αγαπημένων μέσων.

Θα προσπαθήσουμε μέσα σε λίγες γραμμές να καταλάβουμε το σκεπτικό της απόφασης της κυβέρνησης, για την επιλογή της αποχής από το ψήφισμα του ΟΗΕ περί ανθρωπιστικής εκεχειρίας.

Ευθύς εξ’ αρχής πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η εξωτερική πολιτική ενός κράτους δεν πρέπει να είναι παράγωγο συναισθηματισμού και ιδεοληψίας. Οφείλει να είναι παράγωγο ψυχρών μακροπρόθεσμων «μαθηματικών» υπολογισμών κόστους-οφέλους. Τι προσδοκώ και τι υπολογίζω να μου φέρει η κίνηση που πραγματοποιώ.

Είναι σκληρό, είναι δύσκολο και ίσως και απάνθρωπο. Οτιδήποτε άλλος όμως σε καθιστά ένα μετέωρο και σε βάθος χρόνου αδύναμο δρώντα, που μονίμως μειονεκτεί.

Όσον αφορά την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, που δεν εκφράστηκε με σαφήνεια και σοβαρή επιχειρηματολογία στο κείμενο που δόθηκε στην δημοσιότητα, δεν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε ρεαλιστικά και αυστηρώς γεωπολιτικά σκεπτόμενοι, ως αστήριχτη.

Γιατί;

Η απάντηση θεωρώ, βρίσκεται αφενός στην άλλη πλευρά του Αιγαίου και αφετέρου στον απαρέγκλιτα δυτικό προσανατολισμό  της κυβέρνησης. Η στάση της Τουρκίας που κατηγορεί το Ισραήλ για πράξεις που και η ίδια έχει κάνει στο παρελθόν και κάνει και την ώρα που μιλάμε εις βάρος των Κούρδων, αποτελεί ένα μομέντουμ που την απομακρύνει, θεωρητικά, έτι περισσότερο από την δύση και το Ισραήλ, με το οποίο οικοδομούνταν «γέφυρες» πριν τον Οκτώβρη. Όπως και να χει πάντως ο Ερντογάν δεν υποστηρίζει τον παλαιστινιακό λαό και την χαμάς από την καλή του την καρδιά. Αλλού στοχεύει φυσικά.

Πάνω σε αυτό λοιπόν προσπαθεί να χτίσει η κυβέρνηση φαντάζομαι. Τα περί «εθελοδουλίας» προσωπικά τα κρίνω καταχρηστικά ως επιχειρήματα. Ειδικά όταν τα διαβάζω από ανθρώπους με γνώση της ιστορίας των διεθνών σχέσεων. Καλώς ή κακώς έτσι ρυθμίζονται οι διεθνείς σχέσεις. Με αποκλειστικό γνώμονα τα συμφέροντα.

Όπως σε όλες τις περιπτώσεις έτσι και σε αυτή λοιπόν, η κυβέρνηση συστρατεύθηκε με την πλειοψηφία της ευρωπαϊκής γραμμής η οποία απέδειξε και πάλι την ανημποριά της σε ζητήματα ενιαίας εξωτερικής πολιτικής.

Κάποιος μπορεί να κρίνει λανθασμένη αυτή την επιλογή και ίσως να αποδειχθεί έγκυρος στο μέλλον, αλλά ας το κάνει βασισμένος σε μια λογική που καταλήγει σε ένα βάσιμο συμπέρασμα και όχι σε ανούσια ιντερνετικά «αναθέματα».

Το να υποστηρίξουμε πως η χώρα γίνεται στόχος τρομοκρατικών χτυπημάτων στο μέλλον θα μπορούσε να πάει κάπως παρακάτω την συζήτηση. Το να επισημάνουμε πως μεγαλύτερο πρόβλημα στην επίλυση του παλαιστινιακού ακόμα και από την χαμάς την στιγμή που μιλάμε, είναι η ακραία συντηρητική κυβέρνηση του Ισραήλ επίσης.

Το να κρίνουμε τις «τρυφερότητες» με τον υπόδικο ΠΘ του Ισραήλ την στιγμή που ο ίδιος και η κυβέρνηση του αποτελούν βασικό ανασταλτικό παράγοντα επίτευξης συμφωνίας στην βάση των δύο κρατών, την οποία επικροτεί μάλιστα η Ελληνική κυβέρνηση, τότε ναι. Ασκούμε κριτική που πάει παρακάτω την συζήτηση και αναδεικνύει τις αντιφάσεις που πέφτει η κυβερνητική πολιτική.     

Όσον αφορά τώρα το ανθρωπιστικό σκέλος, η απόφαση μπορεί να χαρακτηριστεί απαράδεκτη. Σε ένα τόσο ξεκάθαρο δίλημμα, ακόμα και σε ψήφισμα του διακοσμητικού ΟΗΕ, η στάση θα έπρεπε να ήταν πιο ξεκάθαρη. Όπως είναι ξεκάθαρο πως ο παλαιστινιακός λαός είναι όμηρος του ίσχυρου σε όλα τα επίπεδα Ισραηλινού κράτους.

Αυτή η ισχύς παράγει συγκεκριμένα γεωπολιτικά αποτελέσματα για το Ισραήλ χρόνια τώρα στην περιοχή σε σχέση με την αδυναμία των παλαιστίνιων να διεκδικήσουν με αξιώσεις την κρατική αυτοτέλεια τους. Αδυναμία που ειδικά η τωρινή κυβέρνηση του Ισραήλ έχει θρέψει συστηματικά, διότι επιδιώκει να μην υπάρχει στιβαρή παλαιστινιακή αρχή, καθώς η δύση θα την δει με άλλο μάτι. Θα κάτσει στο τραπέζι μαζί της.

Αυτή η ανισορροπία ισχύος μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης προσμετράται από όλους τους δρώντες στις στρατηγικές που σχεδιάζουν. Στο ποιον θέλουν σύμμαχο στην περιοχή και ποιον στηρίζουν έστω και αναγκαστικά, αν και η αρχική στάση του Έλληνα ΠΘ δεν έδειχνε καμία αναγκαστικότητα.   

Εν ολίγοις, η ελληνική κυβέρνηση θεώρησε μάλλον πως η αποχή θα ήταν μια μέση λύση που ούτε θα «καταδίκαζε», το μη δεσμευτικό να τονίσουμε ψήφισμα, ούτε θα δυσαρεστούσε το πολύτιμο για τα συμφέροντα μας Ισραήλ ταυτόχρονα. Ο όρος «δημιουργική» στο πρώτο σημείο είναι εξαιρετικά προβληματικός από άποψη περιεχομένου, για κείμενο προερχόμενο από «διπλωματικές πηγές».

Ειδικά από την στιγμή λοιπόν που οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ την στιγμή που μιλάμε βρίσκονται σχεδόν σε επίπεδο «πολεμικό», γίνεται αντιληπτό σε τι στοχεύει ανομολόγητα η απόφαση της κυβέρνησης. Το μέλλον θα δείξει το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής.

Χάρης Φιλιππάκης


mm
About Χάρης Φιλιππάκης 111 Articles
Ο Χάρης Φιλιππάκης συχνά αυτοαποκαλείται ιστορικός. Έχει αποφοιτήσει από κάποιο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας. Συνήθως μιλάει για ιστορία και πιο συγκεκριμένα για το Βυζάντιο και την αρχαία Ρώμη. Προσπαθεί βέβαια να μην κάνει διακρίσεις.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*