Φώτης Δούσος

Φώτης Δούσος: Οι κακοποιητικές συμπεριφορές υπάρχουν παντού – Ο κόσμος του θεάματος ήταν η κορυφή του παγόβουνου

Το βιβλίο του Φώτη Δούσου «Τέλεση» (Εκδόσεις Νήσος) είναι ένα καλοδουλεμένο κοινωνικό θρίλερ με έντονο το υπαρξιακό αδιέξοδο των ηρώων του και πάνω απ’ όλα ένα βιβλίο που δεν θες ν’ αφήσεις από τα χέρια σου.

Ο σημαδεμένος από ένα ατύχημα με αλυσοπρίονο, στο πρόσωπο ήρωας μας φτάνει σε μια ακρόαση για την παράσταση που θα του αλλάξει τη ζωή. Ο νταής σκηνοθέτης απαιτεί να φοράει μια μάσκα. Και εκεί αρχίζει ο εφιαλτής και η προσωπική αναζήτηση του ήρωα που αν τον κάνεις τελικά «πενηνταράκια» θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας, με τις «μάσκες» που βάζουμε για να τα βγάλουμε πέρα σχεδόν σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας – κι ας μην είμαστε ηθοποιοί.
Το βιβλίο του Φώτη Δούσου είναι καλογραμμένο με ρυθμό και μια διάχυτη κινηματογραφική ατμόσφαιρα θρίλερ. Έχει φτιάξει χαρακτήρες στιβαρούς  και αναγνωρίσιμους και καταφέρνει να κρατήσει σε ένταση όλες τις αισθήσεις του αναγνώστη.
Διάβασα το βιβλίο, ενθουσιάστηκα με την προσέγγιση του και έτσι ήρθα σε επαφή με τον συγγραφέα που ζει στο Ρέθυμνο με την οικογένειά του. Ελπίζω να βρειτε ενδιαφέρουσα την «κουβέντα» που προέκυψε!

Πώς γεννήθηκε η «Τέλεση»;

Από μία προσωπική εμπειρία. Έπαιζα χρόνια σε μια παράσταση με τη θεατρική μου ομάδα όπου φορούσα μάσκα για τις ανάγκες ενός ρόλου. Η τριβή μου με τη  συγκεκριμένη μάσκα μου ενέπνευσε κάποια πολύ κομβικά κομμάτια του βιβλίου. Κάποια πράγματα που περιγράφω στην Τέλεση είναι εξ ολοκλήρου παρμένα (και κάπως μεγαλοποιημένα ασφαλώς) από αυτή την εμπειρία.

Πόσα προσωπεία χρειάζεται ο σύγχρονος άνθρωπος για να ανταπεξέλθει ακόμη και στην καθημερινότητά του;

Δεν τα έχω μετρήσει. Φαντάζομαι αρκετά. Έρχεται όμως η στιγμή που πρέπει να τα αφαιρέσεις και να δεις τι υπάρχει από κάτω. Σπανίως το κάνουμε αυτό οι άνθρωποι. Μας βολεύουν τα προσωπεία μας.

Η κακοποίηση, που περιγράφεις και στο βιβλίο σου, έχει γίνει τελικά ένας σύγχρονος εφιάλτης;

Δυστυχώς υπάρχει σε όλους τους τομείς. Έγινε ορατή αρχικά εκεί που χτυπάνε τα φώτα των προβολέων, στον κόσμο του θεάματος δηλαδή. Αλλά πρόκειται μόνο για την κορυφή του παγόβουνου.

Τα πρόσωπα του θεάτρου που κατηγορήθηκαν και αθωώθηκαν πιστεύεις θα γίνουν πάλι αποδεκτά από το θεατρικό κοινό;

Κάποια πρόσωπα από τον ευρύτερο χώρο του θεάματος που είχαν μεγάλη ακτινοβολία όπως ο Κέβιν Σπέισι ή ο Τζόνι Ντεπ πχ. και αντιμετώπισαν σοβαρές κατηγορίες αλλά εν τέλει αθωώθηκαν, υποθέτω ότι δεν θα έχουν σοβαρό πρόβλημα για come back. Όσον αφορά τις δυο δικές μας πολύκροτες υποθέσεις, την υπόθεση Λιγνάδη και την υπόθεση Φιλιππίδη δηλαδή, δεν νομίζω να έχουν ανάλογη έκβαση. Δύσκολο  να ξαναδούμε στο σανίδι πρόσωπα που επέδειξαν κακοποιητική συμπεριφορά ακόμα και αν αθωωθούν για κάποιες από τις κατηγορίες που τους βαραίνουν.  

Η Μάγια, είναι ένας πολύ ιδιαίτερος χαρακτήρας που είναι «παρών» ακόμη και με την απουσία της, στο βιβλίο. Πώς έχτισες αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα;

Σε πρώιμα ντραφτ του μυθιστορήματος ο συγκεκριμένος χαρακτήρας έπαιζε ακόμα μεγαλύτερο ρόλο, είχε έντονη παρουσία, ήταν σχεδόν πρωταγωνιστικό πρόσωπο. Σταδιακά όσο προχωρούσα στα rewrites μείωνα τον ρόλο της, αφαιρούσα τις σκηνές της, αλλά η ενέργειά της έμενε και πλανιόταν στην ιστορία. Έτσι ενώ είναι απούσα, ρίχνει τη σκιά της στα αντικείμενα και στις σχέσεις των προσώπων. Μου αρέσει που μιλάω για αυτήν σαν να είναι πραγματικό πρόσωπο!..

Υπάρχουν πραγματικά πρόσωπα που «κρύβονται» μέσα στους χαρακτήρες της «Τέλεσης»;

Αυτούσιο δεν υπάρχει κανένα αληθινό πρόσωπο. Αλλά ψηφίδες πραγματικών προσώπων από τον χώρο του σύγχρονου θεάτρου μας έχω δανειστεί για να φτιάξω τους χαρακτήρες. Εξάλλου κάποιες συμπεριφορές που παραθέτω είναι πολύ αναγνωρίσιμες…

Αν η «Τέλεση» είχε «ηθικό δίδαγμα» ή μια αναλυτική «ετικέτα» τι θα έγραφες;

Χμ… Προτιμώ να μην περιστέλλω την πολυσημία του λογοτεχνικού κειμένου και να το αφήνω ανοιχτώ σε ερμηνείες. Πάντως μία προβληματική που βγαίνει από την ιστορία είναι τι κρύβεται κάτω από τα πολλαπλά προσωπεία που φοράμε στη ζωή μας και αν είμαστε έτοιμοι να το κοιτάξουμε.

Σε μια καλοτακτοποιημένη βιβλιοθήκη, σε ποια κατηγορία βιβλίων θα τοποθετούσες την «Τέλεση»;

Θα το έβαζα στη κατηγορία «υπαρξιακό μυθιστόρημα με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ».

Εσύ σώθηκες κάποια στιγμή από κάποια «μάσκα» που χρειάστηκες;

Ου, πολλές φορές! Και αυτό δεν έχει να κάνει πάντα με την υποκρισία ή την κρυψίνοια. Είναι μια ανθρώπινη τακτική επιβίωσης. Ο Μπόρχες από την άλλη είπε, αν θυμάμαι καλά, «όποιος φοράει μάσκα, κρύβει πάντα κάτι κακό». Και εν τέλει φτάνουμε πάλι σε αυτή τη διερώτηση. Τι είναι αυτό που κρύβουμε κάτω από τη μάσκα που φοράμε;

Πότε επέλεξες ν’ αφήσεις την Αθήνα και να ζήσεις στο Ρέθυμνο;

Μου άρεσε πάντα η ήρεμη ζωή της επαρχίας και ειδικά η ζωή σε νησί. Και ακόμα περισσότερο η ζωή στην Κρήτη. Κάποιες ευτυχείς συγκυρίες της ζωής μας το έφεραν να μετακομίσουμε οικογενειακώς στην Κρήτη.

Τι λείπει από σένα και τα παιδιά σου από την Αθήνα; Και τι δεν «αντέχεται» στην Κρήτη;

Μας λείπει μόνο το θέατρο. Τίποτε άλλο. Στην Κρήτη, όπως και σε κάθε ανάλογο νησί φαντάζομαι, δεν αντέχεται η τουριστική υπερεκμετάλλευση. Αλλοιώνει το φυσικό τοπίο αλλά και τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Τι διαβάζεις αυτή την εποχή;

Διαβάζω κυρίως ελληνική λογοτεχνία και μάλιστα λογοτεχνία, σύγχρονη, τωρινή, αχνιστή που μόλις βγήκε από τον φούρνο. Τέλειωσα πρόσφατα το βιβλίο του Γιάννη Νικολούδη Άδειος Τόπος και μου άρεσε πολύ. Επίσης λόγω της διατριβής που κάνω διαβάζω πολλή ελληνική πεζογραφία προηγούμενων δεκαετιών. Τώρα έχω βουτήξει για άλλη μια φορά στη γενιά του ΄30. Και (ξανα)διαβάζω Πολίτη, Θεοτοκά, Δούκα, Βενέζη, Μυριβήλη, Καραγάτση κτλ. Είναι απόλαυση.

Ποια είναι η αγαπημένη ιστορία που λες στα παιδιά σου;

Δεν μου είναι εύκολο να αυτοσχεδιάζω ιστορίες. Προτιμώ να διαβάζω φωναχτά. Τα παιδιά είναι ακόμα μικρά και διαβάζουμε πολύ κάθε μέρα. Πολλές φορές νιώθω τη φωνή μου να βραχνιάζει από το διάβασμα. Αλλά είναι το αδύνατο σημείο μου. Πολύ δύσκολα θα αρνηθώ να διαβάσω στα παιδιά όποια στιγμή και αν μου το ζητήσουν. Και μου το έχουν ζητήσει απίθανες ώρες, πχ 5.00 το πρωί ή σε περιπτώσεις που έχω δουλειά. Τότε παρατάω τη δουλειά και πιάνω το βιβλίο που μου δίνουν.

Τι φοβάσαι και πώς αντιμετωπίζεις τους φόβους σου;

Φοβάμαι πολλά πράγματα που έχουν να κάνουν κυρίως με την ξέφρενη πορεία του σύγχρονου κόσμου. Το διαχειρίζομαι μένοντας κοντά στα πράγματα που με ηρεμούν, την επαφή με τα παιδιά μου, το διάβασμα, το γράψιμο, τη σωματική άσκηση. Θα μου πεις, κάτσε, αλήθεια τώρα; τα παιδιά σου σε ηρεμούν; το γράψιμο σε ηρεμεί; Εντάξει, όχι πάντα!

Γιάννης Καφάτος

Φώτης Δούσος – Βιογραφικό

Ο Φώτης Δούσος γεννήθηκε στις Σέρρες το 1980. Σπούδασε Θεατρολογία στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ και είναι υποψήφιος διδάκτορας του τμήματος Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης με ερευνητικό αντικείμενο την ανάπτυξη της πλοκή στο νεοελληνικό μυθιστόρημα.

Το 2009 ίδρυσε μαζί με συνεργάτες του τη θεατρική ομάδα Hippo που δραστηριοποιείται στον τομέα του εκπαιδευτικού δράματος και στην παραγωγή παραστάσεων για παιδιά και ενήλικες. Με τη θεατρική ομάδα Hippo έκανε επίσης πολλά σεμινάρια σωματικού θεάτρου και παραγωγής γραπτού και προφορικού λόγου σε διάφορα μέρη του κόσμου. Ενδεικτικά αναφέρονται:

– Διοργάνωση και εμψύχωση camp για την ενίσχυση της ελληνικής γλώσσας και την παραγωγή γραπτού λόγου μέσα από θεατρικές τεχνικές στο Belmont της Καλιφόρνια και στο Νιου Τζέρσεϋ το 2013, καθώς και στο Oakleigh της Μελβούρνης το 2015 και το 2017. Τα εργαστήρια απευθύνονταν σε παιδιά ελληνικής καταγωγής που ήταν όμως τρίτης και τέταρτης γενιάς μετανάστες.

– Σεμινάρια άρθρωσης και εκφοράς της ελληνικής γλώσσας για καθηγητές και δασκάλους της Ελληνικής γλώσσας, στο Alphington της Μελβούρνης το 2015.

– Σεμινάρια kinemo, μιας θεατρικής τεχνικής που διερευνά τη σχέση του λόγου με το σώμα σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, σε φεστιβάλ και σε θεατρικούς χώρους.

– Σεμινάρια δημιουργικής ανάγνωσης για καθηγητές Α’ βάθμιας και Β’ βάθμιας εκπαίδευσης.

Από το 2018 διοργανώνει σεμινάρια δημιουργικής γραφής για ενήλικες, στο Ρέθυμνο, στα Χανιά και στο Ηράκλειο. Από το 2020 τα σεμινάρια έγιναν ηλεκτρονικά και φιλοξένησαν δεκάδες μαθητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια ως ομιλητής και έχει κάνει πολλές διαλέξεις πάνω σε ζητήματα λογοτεχνίας και δημιουργικής γραφής.

Έχει παρουσιάσει παραστάσεις του σε γνωστά θέατρα σε όλη την ελληνική επικράτεια (θέατρο Πόρτα, ΚΘΒΕ, θέατρο 104 κ.α.) και στο εξωτερικό (μεγάλες περιοδείες σε ΗΠΑ, Καναδά, κεντρική Ευρώπη, Αγγλία, Αυστραλία κ.α.) καθώς και σε Πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, η Παιδαγωγική Σχολή Θεσσαλονίκης, το Yale University στο πλαίσιο του μαθήματος Νεοελληνικών Σπουδών.

Ασχολήθηκε περιστασιακά με την περφόρμανς: Λονδίνο 2011, Νέα Υόρκη, 2014 και 2015.

Κυκλοφορούν τα βιβλία του:

– 19 καινούργια βήματα, Ελευθερουδάκης, (συλλογικός τόμος), 2010

– Χίμαιρα, Μικρά διηγήματα για μεγάλους, εκδόσεις Σαΐτα, 2012

– Φουτουρία (κόμιξ), εκδόσεις Παρουσία, 2015

– Στη βιβλιοθήκη του Δον Κιχώτη, δοκίμια ερμηνευτικής, εκδόσεις Ελληνική Πρωτοπορία, 2017

– Kinemo, δοκίμιο για το σωματικό θέατρο, εκδόσεις Αγγελάκη, 2018

  • Παβ ο Φάλτσος τζίτζικας και η περιπέτεια με τα τυφλά μυρμήγκια, Μικρή Σελήνη, 2018 – βραχείες λίστες για το βραβείο  παιδικού κύκλου βιβλίου IBBY, βραχείες λίστες για το βραβείο του περιοδικού ο Αναγνώστης
  • Κλεμμένα Αυτιά, παιδικό, εκδόσεις Μικρή Σελήνη, 2021, βραχείες λίστες για το Κρατικό Βραβείο
  • Η Λίστα του Λεπορέλο, εκδόσεις Νεφέλη, 2021, βραχείες λίστες για το Βραβείο του περιοδικού Ο Αναγνώστης
  • Η Πόλη των Χαμένων Ρομπότ, θεατρικό για παιδιά, εκδόσεις Δωδώνη,, 2022
  • Αδέσποτα, θεατρικό για παιδιά, εκδόσεις Δωδώνη 2022
  • Το δίλημμα του Αυτοκράτορα, θεατρικό για παιδιά, εκδόσεις Δωδώνη (υπό έκδοση), Β΄βραβείο διεθνούς φεστιβάλ θεάτρου Λβιβ
  • Τέλεση, μυθιστόρημα, εκδόσεις Νησος, 2023

Έχει γράψει το σενάριο της μικρού μήκους ταινίας Δόγμα (βραβείο φεστιβάλ Νάουσας) του Αλέξη Ράπτη και Εκδρομή του Άρη Παπαδόπουλου και υπήρξε σύμβουλος σεναρίου στις ταινίες Πρόβα και Ταξίδι του Αλέξη Ράπτη και Bourbon με γάλα του Πάρη Πατσουρίδη.

Το σενάριο Η τελευταία παράσταση του θεάτρου Ο. που συνέγραψε με τον Γιώργο Καραβασίλη απέσπασε το Β’ βραβείο στον δεύτερο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Σεναρίου που διοργάνωσε η Πανελλήνια Ένωση Σεναριογράφων το 2016.

Είναι τακτικός συνεργάτης του ηλεκτρονικού περιοδικού Νέο Πλανόδιον όπου αρθρογραφεί σε μηνιαία βάση για θέματα σχετικά με τη λογοτεχνία, το γράψιμο, τη δομή και το περιεχόμενο του λογοτεχνικού κειμένου. Καθώς και της ιστοσελίδας Greek Play Project όπου αναλύει θεατρικά κείμενα με βάση τις αφηγηματικές τεχνικές τους.

Επίσης συνεργάζεται με το περιοδικό Lifo Μικροπράγματα, διατηρώντας τη στήλη Writer’s Talk, στην οποία κάνει δομική αφηγηματική ανάλυση πάνω στο σενάριο γνωστών σήριαλ που παίζονται αυτό το διάστημα στη συνδρομητική τηλεόραση. Καθώς και με το περιοδικό Taλκ όπου διατηρεί την εβδομαδιαία στήλη «Συνομιλίες με τον γιο μου».

Είναι συνιδρυτής της συμβουλευτικής εταιρεiας Story Jam που εξειδικεύεται στην ανάπτυξη μυθοπλαστικού περιεχομένου για την τηλεόραση και το σινεμά και συνεργάζεται στον τομέα ανάπτυξης σεναρίου με διάφορες εταιρίες παραγωγής.

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top