08/03/2021

Greta Van Fleet – Anthem of the Peaceful Army, Δισκοκριτική από τον Πάνο Γιαννόπουλο

Greta Van Fleet

Η αλήθεια είναι πως μετά απο καιρό χρειάστηκε πρώτη φορά να ακούσω δίσκο τόσες φορές ώστε να καταφέρω να γράψω. Και αυτό δεν οφείλεται ούτε στο οτι ο δίσκος των Greta Van Fleet που αναφερόμαστε σήμερα είναι δύσκολος στο άκουσμα ούτε οτι έχει κάτι αρνητικό σε όποιο επίπεδο. Απλά όταν μια μπάντα με το που βγάλει τον πρώτο δίσκο της συγκρίνεται (οχι άδικα) με ένα μουσικό μεγαθήριο όπως οι Led Zeppelin πρέπει να διερευνηθεί αρκετά ο λόγος που προκύπτει αυτό το συμπέρασμα, ειδικά δε όταν ο γράφων είναι και μεγάλος λάτρης των Led Zeppelin.

Για να τα πάρουμε απο την αρχή οι Greta Van Fleet δημιουργήθηκαν το 2012 στο Frankenmuth του Michigan. Έχουν ως τώρα κυκλοφορήσει δυο EP, μερικά Singles και τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο Anthem of the Peaceful Army που κυκλοφόρησε στα τέλη Οκτωβρίου. Το ενδιαφέρον είναι πως μετά απο χρόνια κυριαρχίας του Hip Hop και της Pop σε πωλήσεις και τα Chart μια Rock μπάντα πούλησε μόνο την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του άλμπουμ 80.000 αντίτυπα και κατέλαβε στην τρίτη θέση στο Billboard 200.

Εδώ λοιπόν έχουμε δέκα κομμάτια που κινούνται στο χώρο του Classic/Hard Rock και έχοντας έναν προσανατολισμό προς τους Zeppelin. Αν και σε αυτή τη δουλειά προσωπικά παρατηρώ αναφορά κυρίως στην πρώιμη περίοδο τους μεταξύ 1968 – 1970, με τη διαφορά οτι σε σχέση με τους Zeppelin έχουμε λιγότερες ηχητικά αναφορές στα Blues. Ένα στοιχείο πους τους φέρνει επίσης κοντά με τα θεωρούμενα πρότυπα τους εκτός των συνθέσεων είναι και η φωνή του Joshua Kiszka που μοιάζει με του Robert Plant αν και έχω την εντύπωση πως ανα στιγμές υπερβάλει λίγο των δυνατοτήτων του ελέω της σύγκρισης.

Για να περάσουμε λίγο και στον δίσκο. Οι συνθέσεις όπως και όλο το κλίμα του άλμπουμ αποπνέουν έναν 70s αέρα που έχει βέβαια μια σύγχρονη οπτική που οφείλεται στην παραγωγή, στην οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια. Η εισαγωγή γίνεται με το εξάλεπτο Age of Man και ακολουθούν τα The Cold Wind και When the Curtain Falls που ήταν και το μόνο Single προώθησης του άλμπουμ.
Γενικά στα πρώτα πέντε κομμάτια έχουμε Hard Rock συνθέσεις που σπάνε με το You’re the One που πάει σε πιο Folk μονοπάτια. Ουσιαστικά εκεί χωρίζεται και ο δίσκος ηχητικά με τις πιο γρήγορες στιγμές να κυριαρχούν.

Προσωπικά τα κομμάτια που ξεχώρισα ήταν τα Lover, Leaver (Taker, Believer), The New Day και Brave New World. Παικτικά μπορώ να πω πως όλοι οι μουσικοί αποδίδουν πολύ καλά αυτό που πρέπει. Η μπάντα αποτελείται απο τους αδερφούς Kiszka, Joshua (φωνή), Jacob (κιθάρα), Samuel (μπάσο – πλήκτρα) και τον Daniel Wagner στα ντραμς. Σημαντικό ρόλο παίζει η παραγωγή καθώς έχει μεν τον ήχο που μεταφέρει την ατμόσφαιρα των 70s χωρίς όμως τις παθογένειες τεχνικά και μη εκείνων των χρόνων. Al Sutton, Marlon Young και Herschel Boone είναι υπεύθυνοι για αυτή και ο πρώτος έκανε και την ηχογράφηση.

Κλείνω λέγοντας πως σίγουρα εδώ έχουμε ένα πρώτο πολύ ενδιαφέρον δείγμα που βέβαια θέλει ακόμα αρκετή δουλειά για να ξεφύγει κατά την άποψη μου από μια ακόμα μπάντα που μοιάζει ή παίζει καλά οτι και οι Zeppelin. Θετικό είναι πως στις συνθέσεις φαίνεται πως έχουν χαρακτήρα, μένει μάλλον να βρουν τα πατήματα να το μετουσιώσουν αυτό σε αποτέλεσμα. Σίγουρα θα το δούμε αυτό στον επόμενο
δίσκο που είναι πάντα καθοριστικός για κάθε μπάντα.

Βαθμολογία: 7/10

Πάνος Γιαννόπουλος

 

(Συνολικές Επισκέψεις 64, 1 επισκέψεις σήμερα)
Επτά υπέροχες κινηματογραφικές ταινίες με θέμα την αναπηρία
The Last Drive φωτογραφικό warm-up για το live του Σαββάτου 8-12 στο Gagarin

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*