15/11/2019

Είμαι 47, και είμαι αιχμάλωτος

Ένα τουίτ, για την απληρωσιά μας εδώ στο Mega ήταν η αφορμή.


Είμαι αιχμάλωτος, 47 χρόνων, και είμαι τόσο αιχμάλωτος που ούτε το φανταζόμουν πριν αρχίσω να σκέφτομαι αυτό το κείμενο.

Ένα τουίτ ήταν η αφορμή. Ένα τουίτ που έγραψα με αφορμή την απληρωσιά μας εδώ στο Mega που εργάζομαι.

“Αιχμάλωτος της ιδιοκτησίας του Mega” κατέληγα και εκείνη τη στιγμή είχα την οργή του απλήρωτου και την αγωνία ενός εργαζόμενου που δουλεύει σε μια εταιρεία που βρίσκεται σε αποδρομή και δεν μπορεί κανείς να πει σε κανέναν από τους  πεντακόσιους τόσους εργαζόμενους, τι ξημερώνει.

Το έγραψα αργά το βράδυ και έπεσα για ύπνο. Την άλλη μέρα κάποιοι μου μίλησαν γι' αυτό και τότε μπήκε στο μυαλό μου η “αιχμαλωσία” μου.

Πόσο αιχμάλωτος είναι ένας άντρας που δουλεύει από δεκαεννέα ετών, που έχει δύο παιδιά, που έχει δουλειά (παρά τα προβλήματα) που έχει γυναίκα που έχει (ακόμη) δουλειά.
Και για να μη μιλάω σαν τον Καίσαρα στον Αστεριξ στο τρίτο ενικό, ή σαν κομπασμένος μαλάκας, να το πω απλά: πόσο δεμένος είμαι με δεσμά που Μόνος μου ή όχι άφησα να με δέσουν;

Είμαι αιχμάλωτος της Εθνικής Τράπεζας, που έχω το στεγαστικό μου. Αποφάσισα με τη γυναίκα μου να πάρουμε σπίτι, με τα λεφτά που βγάζαμε από τις δουλειές μας, με τις πλάτες μας δηλαδή αλλά τελικά η πλάτη που έβαλε η τράπεζα οι συνθήκες την έκαναν τόσο βαριά που με έχει δέσει χειροπόδαρα και το χειρότερο: φοβάμαι ότι με δική μου ευθύνη μπορεί να έχω οδηγήσει σε μελλοντική αιχμαλωσία και τα δικά μου παιδιά.

“Πάρτε το” είπα στον ευγενικό διευθυντή, όταν πήγα να κάνω αίτηση για ρύθμιση – αφού είμαι απλήρωτος.
Τα δεσμά ούτε καν χαλάρωσαν!

Είμαι αιχμάλωτος της μάνας και του πατέρα μου, του τρόπου που μεγάλωσα. Ακόμη και αυτά που απέρριψα με τα χρόνια υπάρχουν μέσα μου, και προφανώς όσα χρόνια και ανάλυσης κι αν αντέξω οικονομικά δεν είναι εύκολο να βγουν. Μπορώ να μάθω, ή ελπίζω ότι έχω μάθει να διαχειρίζομαι το παρελθόν και τις επιβολές του στο χαρακτήρα μου, αλλά είμαι δεμένος.

Τα δεσμά μπορεί να χαλαρώνουν αλλά είναι εκεί!

Είμαι αιχμάλωτος των φόβων μου. Φόβοι που κουβαλάω από παιδί, και που απόκτησα στη διαδρομή της ζωής μου – και ίσως αποκτήσω κι άλλους. Ενσυνείδητα τώρα πιο πολύ από ο,τιδήποτε φοβάμαι για τα παιδιά μου.
Φοβάμαι μην πάθουν κάτι, φοβάμαι μην τα πληγώνω με πράξεις ή και παραλείψεις μου, φοβάμαι μήπως με απορρίψουν.
Φοβάμαι ότι δεν κάνω ό,τι πρέπει κι αυτά τα δεσμά σφίγγουν όσο τα πιτσιρικάκια μου μεγαλώνουν.

Είμαι αιχμάλωτος του εγωισμού και των ενοχών μου. Θέλω να κάνω πράγματα για να περνάω καλά και πράγματα που με ευχαριστούσαν από παιδί, και πολλές φορές αισθάνομαι ενοχές.

Ξέρω ότι δεν μπορώ να σηκώνω τα βάρη όλου του κόσμου, ούτε καν των δικών μου ανθρώπων. Άλλο να τους καταλαβαίνεις και να συμπάσχεις άλλο να σε λιώνει αυτή η έγνοια.
Έχω δικαίωμα να περνάω καλά, με τους τρόπους που επιλέγω και μου επιτρέπουν οι συνθήκες, αλλά πάλι μια αλυσίδα με βαραίνει.

Είμαι αιχμάλωτος των βιβλίων, των δίσκων και άλλων αντικειμένων που γεμίζουν το σπίτι μου. Αν και τα τελευταία χρόνια αποχωρίζομαι πιο εύκολα … να βλέπεις, ακόμη και το ρήμα “αποχωρίζομαι” δείχνει πόσο αιχμάλωτος είμαι και σε αυτόν τομέα. Έχουν δίκιο οι αναλυτές που σου λένε: Πείτε ότι σας έρχεται, μην σκέφτεστε…

Είμαι αιχμάλωτος του σώματός μου, που καθώς μεγαλώνω αλλάζει και μειώνονται οι αντοχές του. Κι αυτό το βάλε βγάλε γυαλί, είναι εκνευριστικό!

Είμαι αιχμάλωτος και μάλλον ότι το καταλαβαίνω χαλαρώνει λίγο τα δεσμά…

Ή μήπως είναι ιδέα μου;

Γιάννης Καφάτος

(Συνολικές Επισκέψεις 5,295, 1 επισκέψεις σήμερα)
Νικήτρια στη μάχη του Γρανικού η Μακεδονική … προπαγάνδα
"Μαμάκα μου...”

mm
About Γιάννης Καφάτος 1608 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες αλλά πήρε πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

5 Comments on Είμαι 47, και είμαι αιχμάλωτος

  1. Λες και κάποιος έγραψε οσα μου συμβαίνουν και δεν μπόρεσα να βάλω σε λέξεις… 

    • Ευχαριστώ μεν, λυπάμαι που μας συμβαίνουν δε! 

  2. Είναι πραγματικά εκτιμητέα η αυτοκριτική στην οποία προβαίνετε με ειδικό βάρος στα σημεία που πρέπει.

    Το βασικότερο όμως κατα την άποψή μου σημέιο στο οποίο έπρεπε να εστιάσετε την αυτοκριτική σας , τη δική σας  και όλων των εργαζομένων του Mega, είναι το ότι σιωπηρά συντελούσατε αρκετά πλέον χρόνια στο να φτάσουν τάχιστα στο σημείο που φτάσατε εσείς σήμερα, οι περισσότεροι συμπατριώτες μας στην Ελλάδα.

    Η επιμέρους ευθύνη του κάθε εργαζόμενου στο κανάλι που 'άδειασε' όλη την Ελλάδα και στο τέλος θα 'αδειάσει' και εσάς τους ίδιους που το υπηρετούσατε , είναι τεράστια και επαίσχυντη, και πιστεύω ότι για αυτήν θα έπρεπε να νιώθετε τα επαχθέστερα δεσμά.

    Προφανώς τα σχόλια μου επικεντρώνονται στην επαγγελματική σας στάση , με κάθε καλή πρόθεση, καθώς η αυτοκριτική και η έκφραση των φόβων για το μέλλον την οποία αναλύετε στο παρόν άρθρο απαιτεί μεγάλη δύναμη και ειλικρίνεια.

     

    Φιλικά,

    Βασίλης

  3. Δεν αιχμαλώτίστηκες μόνος σου Γιάννη…

    Σε αιχμαλώτισαν εδώ και χρόνια, ορισμένοι εκδότες που επι χρόνια είχαν μάθει να ταϊζουν ένα σύστημα δημοσιογράφων, στο οποίο ένας δούλευε και δέκα απολάμβαναν. Ένα σύστημα που ακόμα και τώρα, διστάζουμε ακόμη κι εμείς οι δημοσιογράφοι να κατονομάσουμε. Όταν επί χρόνια, όποιος έχανε την εκπομπή του συνέχιζε να πληρώνεται, τότε ήταν φυσικό να φτάσει κάποια στιγμή, που δεν θα έφταναν τα χρήματα για να πληρώνονται ακόμη κι αυτοί που συνέχιζαν να δουλεύουν σε εκπομπές που δεν κοπήκανε.

    Μας έφαγε η μπουρζουαζία της δημοσιογραφίας Γιάννη.

    Κι έφαγε και την ίδια την δημοσιογραφία, η νοοτροπία ορισμένων ανθρώπων, που έστησαν τους πυλώνες των ΜΜΕ στην Ελλάδα, αλλά αποδείχθηκαν ανίκανοι να τους συντηρήσουν.

    Κάνε υπομονή φίλε…Μια δύσκολη συγκυρία είναι και θα αργήσει να περάσει…

    Αλλά θα αντέξουμε διότι έχουμε μάθει να επιβιώνουμε σαν τα ανθεκτικά μικρόβια στην αντιβίωση…

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*