26/11/2020

Ιστορίες Αγάπης με ζώα: “Για όλα φταίει η κυβέρνηση”


Συνέβη πριν μερικά χρόνια

Ότι θα έδινα τόση χαρά σε έναν ταρίφα ούτε που το φανταζόμουνα αλλά ούτε και το ήθελα να πω την αλήθεια. Δεν είναι η εντιμότερη ‘συνομοταξία’ εργαζομένων κατά την ταπεινή μου άποψη. Και επιτρέψτε μου με τόσα πηγαινέλα με δαύτους, παλιότερα, να έχω γνώμη.

Το ταξί που είχα καλέσει περίμενε απ’ έξω, ο οδηγός του περίπου 40άρης με χρυσό δαχτυλίδι, με φωνή Βαμβακάρη, ήδη μιλούσε με κάποιο συνάδελφό του από το κλειστό τους κύκλωμα.

-Μάγκα μου, είμαι κωλόφαρδος, πρώτη κούρσα, μόλις βγήκα για δουλειά, μου έτυχε Παπάγου-Ομόνοια με επιστροφή.

-Ρε συ, μου την έκλεψες απ’ τα χέρια.

-Να γίνεις πιο γρήγορος κι εσύ μ’ έχεις κλέψει. Κλείνω τώρα.

-Πού πάμε;

-Κεραμεικού και Κολωνού.

-Στο ξενοδοχείο Jason;

-Περίπου.

Ο μεγάλος γιός μου με κοίταζε και μου έκανε νοήματα, όσο ο οδηγός με τη χαρακτηριστική φωνή είχε προκαλέσει κάμποσους άλλους ταρίφες να τον θαυμάσουν για την τύχη του.

Τον ακούγαμε οι τρεις μας, εγώ και τ’ αγόρια, από το πίσω κάθισμα χαμογελαστοί.

-‘72’ θα ’χεις κι αναμονή;

-Θα σας περιμένω μαντάμ;

-Όχι, όχι, θ’ αφήσουμε τα παιδιά κι επιστρέφουμε.

-‘36’ το πρωί τι γινόταν;

-Πίκρα μεγάλη.

-Καλώς! Σε κλείνω. Καλή συνέχεια.

Οι φωνές κάθε τόσο άλλων οδηγών ταξί τον μακάριζαν, τον προκαλούσαν το δικό μας οδηγό κι εκείνος το καταχαιρόταν που βγήκε απογευματάκι, αφού το πρωί είχε να βάλει τον ηλιακό στο σπίτι του, όπως μάθαμε, και του ’σκασε πρώτη κούρσα τέτοιο κελεπούρι.

Απολάμβανε τη φραπεδιά του-κόβω το κεφάλι μου πως έτσι θα τον έλεγε τον κρύο καφέ που είχε δίπλα του- και αλληλοπειραζόταν με τους άλλους συνέχεια. Κάποια στιγμή μας θυμήθηκε.

-Μαντάμ, λέω να τα κατεβάσω εδώ τ’ αγόρια σου. Ούτε που με χαιρέτησαν, όταν μπήκαν. Έχω κι εγώ δυο γιούς. Πώς σε λένε;

Τα παιδιά απάντησαν κακόκεφα, από ευγένεια.

Το νταλαβέρι του με τους συναδέλφους συνεχίστηκε σ’ όλη τη διαδρομή. Έλαμπε ο άνθρωπος απ’ τη χαρά του! Κοίτα να δεις, πόσο λίγα θέλουν μερικοί άνθρωποι για να χαρούν.

 

Λίγο πριν φτάσουμε πήρα τηλέφωνο το φίλο μου.

-Κατέβα, παλικάρι μου, σε λίγο θα είμαστε κάτω από το σπίτι σου.

-Έφτασα.

Μόλις κατέβηκαν τα παιδιά μου από το αυτοκίνητο, ο ταξιτζής γύρισε για πρώτη φορά προς το πίσω κάθισμα που καθόμουνα με μια έκφραση ξαφνιασμένη, που εμπεριείχε πολύ περιέργεια και αρκετή απόρριψη.

Με μέτρησε για λίγο ‘τι καπνό φουμάρω’ και…

-Είσαι χωρισμένη;

Πριν απαντήσω συνέχισε…

-Α, όχι. Είδα, φοράς βέρα. Πού τα πήγες τα παιδιά;

-Σ’ ένα φίλο μου.

-Πάρτι;

Δεν απάντησα.

-Τι δουλειά κάνει ο σύζυγος;

Δεν απάντησα.

Όταν ο ταξιτζής έχει όρεξη για κουβέντα, μόνο αν δεν απαντάς και κοιτάς έξω από το παράθυρο συνέχεια, μπορεί να σωθείς, ή αν έχεις κανένα βιβλίο στην τσάντα σου και χώσεις τη μούρη σου στις σελίδες του. Αλλιώς, πρέπει να την υποστείς τη λογοδιάρροιά του, που 9 στις 10 φορές είναι βαρετή κι αδιάφορη.

Σε λίγο τον άκουσα να λέει στο κινητό του:

-Δες αν έχω βάλει νερό στην κανάρα που είναι έξω αριστερά το κλουβί της. Σε κείνη την κιτρινόασπρη, ρε. Αν δεν έχει, βάλ’ της. Εντάξει; Κοιμάται η μαμά; Πήρα μια κούρσα Παπάγου-Ομόνοια με επιστροφή και… Καλά, γεια.

-Έχεις πουλιά;

-Όχι.

-Εγώ έχω 30 τώρα. Από 14 χρόνων έχω πουλιά. Τρία γαρδέλια έχασα πριν λίγο καιρό κι έσκασα. Είχαμε πάει διακοπές, τους έβαζε φαΐ και νερό ένας γείτονας, η ποτίστρα τους ήταν τρύπια και ψόφησαν. Έσκασα τρεις μέρες!

-Θα έχετε αυλή…

-Στο νοίκι μένω. Στην Πετρούπολη. Σε ένα τόσο δα μπαλκονάκι τα έχω κρεμασμένα τα κλουβιά τους. Έβαλα ηλιακό σήμερα. Ένας φίλος δηλαδή… Δεν πλήρωσα τίποτα.

Έλεγε, έλεγε… Μιλούσε ασταμάτητα λες και τον είχαν φιμώσει χρόνια κι ξαφνικά του επέτρεψαν να μιλήσει.

-Θα τα πάρει ο άντρας σου τα παιδιά το βράδυ;

-Μάλλον.

Νισάφι, ρε μεγάλε! Ήθελε να του διπλώσει κι άλλη καλή διαδρομή μες στη μέρα.

Σχεδόν είχαμε φτάσει ξανά σπίτι.

Έριξε μια ματιά στον κήπο.

-Α, έχεις γάτες…

Η Μαρίκα φαρδιά πλατιά αραχτή στη μάντρα του κήπου με το μαύρο ψωριάρη γάτο παραδίπλα της, με κάρφωσε. Εκείνη την ώρα βγήκε ο Μπλακ με κουνάμενη και συνάμενη ουρά να με προϋπαντήσει.

-Επίσης σκυλιά, έναν κροκόδειλο σε μια λίμνη που έχω πίσω, πιράνχας, ένα σκαντζόχοιρο, ένα ινγκουάνα… και μερικά ακόμη.

Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και επιτέλους δεν είχε τίποτα να πει. Δεν έλεγε να βάλει μπροστά να φύγει, παρ’ ότι είχα φτάσει πια στην πόρτα του σπιτιού μου. Θα ’χει να λέει στους άλλους ταρίφες.

-Μαλάκα, πήρα μία, Παπάγου-Ομόνοια με επιστροφή που έχει μια ζούγκλα ζώα σπίτι της! Πήγε κι άφησε τα παιδιά της απέναντι από ένα μπουρδελοξενοδοχείο στην Ομόνοια. Σε ένα φίλο της μου είπε. Μαλακίες. Ρε μαλάκα, σε τι κόσμο ζούμε!  Πάτε για καφέ; Θα ’ρθω αργότερα να σας τα πω. Ε, ρε πούστη μου, δεν είναι κοινωνία αυτή. Και ξέρεις ποιος φταίει… Ναι, ρε μαλάκα αυτή η κυβέρνηση φταίει για όλα.

Σύσση Καπλάνη

*Το σχέδιο είναι της Αλεξάνδρας Σιάφκου.

(Συνολικές Επισκέψεις 147, 1 επισκέψεις σήμερα)
"Εκδρομή" το καινούργιο τραγούδι της Δήμητρας Γαλάνη (βίντεο)
T-shirt Stories: Κολοκυθιά ή κολοκύθια με τη ρίγανη...?

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*