14/06/2021

Κάτω απ’ την πικέ κουβέρτα του φθινοπώρου!

πικέ κουβέρτα του

Δρόσισε λοιπόν! Και μην ακούσω γκρίνιες γιατί έχω βαρεθεί το χειμώνα να φωνάζουμε για καλοκαίρι και τούμπαλιν! Δρόσισε που λέτε! Είναι ακριβώς αυτές οι μέρες οι χουχουλιάρικες και κυρίως τα απογεύματα και τα βράδια που αγκαλιά με μια πικέ κουβερτούλα απολαμβάνουμε καναπεδάτο Ελληνικό κινηματογράφο σε δισεκατομμυριοστή επανάληψη! Όποιος, εκτός από πικέ κουβέρτα, έχει και χνουδωτή γάτα για αγκαλίτσες, τότε τα πράγματα βελτιώνονται ακόμη περισσότερο! Α! Μην ξεχάσω και μια κούπα αχνιστό καφέ για τη γεύση και το άρωμα!

Κι εκεί που κάθομαι κι εγώ στον καναπέ με το ανάλογο κουβερτάκι σε χρώματα ’70s με ανοιχτή, ακόμα, μπαλκονόπορτα αρχίζω και αναπολώ με τη βοήθεια αυτής της λυτρωτικής δροσούλας! Ναι, μη σας κάνει εντύπωση που μπορεί να περάσουν ακόμα και 24 ώρες και να με βρουν ακριβώς στο ίδιο σημείο, ακίνητο, αμίλητο με το απροσδιόριστο βλέμμα της αναπόλησης! Το απολαμβάνω! Άκου τώρα τι μου ήρθε βρε αναγνώστη μου! Όπως έχω ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα κι επειδή είναι ώρα βραδινού φαγητού, άρχισαν να με παίρνουν μυρωδιές ολούθε! Σπιτικό μαγειρευτό φαγάκι κατά Ηλία Μαμαλάκη! Θυμήθηκα, λοιπόν, με τις μυρωδιές και τα αρώματα κάποια άλλα αρώματα εποχής Δημοτικού σχολείου!

Αρχές δεκαετίας ’80, έχω τελειώσει το μάθημα και μπαϊλντισμένος επιστρέφω σπίτι με τα πόδια για διάβασμα για την επόμενη μέρα. Άσε που αργότερα είχα Αγγλικά και Γαλλικά. Οπότε το μόνο πράγμα που στριφογύριζε στο παιδικό μου μυαλό και στο πεινασμένο μου στομάχι ήταν ένα καλό μεσημεριανό μαμαδίστικο φαγητό! Είναι η στιγμή που μπαίνεις στην εξαόροφη πολυκατοικία και ανεβαίνεις με τα πόδια γιατί φοβάσαι το ασανσέρ και οι διάδρομοι είναι πλημμυρισμένοι από αρώματα μεσημεριανών φαγητών! Απίστευτο χαρμάνι μα και τόσο ενισχυτικό για να καταφέρεις να ανέβεις με τα πόδια τόσους ορόφους! Τελικά τα καταφέρνεις και πλησιάζεις έξω από την πόρτα του διαμερίσματος. Τα αρώματα εν τω μεταξύ από τις διπλανές πόρτες σε έχουν προετοιμάσει για γαστριμαργικό όργιο! Ξεκλειδώνεις, πετάς την τσάντα στο διάδρομο, τρέχεις στην κουζίνα σαν αλαφιασμένος, ανοίγεις την κατσαρόλα και ξαφνικά όλα γκρεμίζονται γύρω σου!

-Σπανακόρυζο ρε μάνα; Γιατί γαμώ την ατυχία μου; Εγώ που τόσες ώρες πάσχιζα να καταλάβω στο σχολείο το βου και α βα και το μυαλό μου είναι θολό πωπωπωπώ πωπωπωπώ, να γυρίζω και να βρίσκω σπανακόρυζο; Μα σπανακόρυζο;!!! Τουλάχιστον το κουτί στο ψυγείο από το ζαχαροπλαστείο ελπίζω να έχει πάστες, ε μάμμυ;

Αλλά δεν είχε πάστες! Είχε φρέσκα αυγουλάκια απ’ το χωριό που μας τα ‘φερε η θεια-Παναγούλα επειδή είμαστε στην ανάπτυξη! Είπα ανάπτυξη και ξαφνικά γύρισα στο σήμερα ξανά!

Σεπτέμβριος 2017! Με τη δροσούλα του! Με τον καναπέ, με την πικέ κουβέρτα, με τη γάτα, με τις μυρωδιές απ’ έξω και την αναπόληση από μέσα! Α! Ξέχασα την ανάπτυξη! Αλλά αυτή δεν έχω να την τοποθετήσω κάπου! Τέτοια που είναι, μάλλον θα την βάλω για τιμωρία στην τουαλέτα και με το ένα πόδι όρθιο σαν τον πελαργό! Πάμε πάλι στον καναπέ! Σαν να έπιασε ψυχρούλα! Να κλείσω τη μπαλκονόπορτα ή….ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο!

-Ναι ρε μάνα, το ξέρω! Όχι δεν θα βγω. Θα την αράξω σπίτι!

Και πριν προλάβουμε να κλείσουμε το τηλέφωνο κι εκεί που νόμιζα ότι θα γλιτώσω την κλασική ατάκα της Ελληνίδας μάνας ακούω έξω απ’ το διπλανό διαμέρισμα:

-Που πας έτσι ρε παιδάκι μου; Βάλε μια ζακέτα πάνω σου

Έβαλα τα γέλια! Όμως τελικά πήγα μέχρι τη ντουλάπα κι έβγαλα ένα ψιλό μπουφανάκι για αύριο! Ποτέ δεν ξέρεις μ’ αυτό τον καιρό! Άντε τώρα! Σας αφήνω! Πάω να παραγγείλω!

Βασίλης Κριμπάς

(Συνολικές Επισκέψεις 156, 1 επισκέψεις σήμερα)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*