13/07/2020

Μέρες και νύχτες υπό επιτήρηση # 46 – Το καινούργιο διήγημα του Ανδρέα Πασσά

επιτήρηση # 46

  Η πώληση είναι πράξη πίστης, απαιτεί ένα είδος δέσμευσης ή και πάθους με το προϊόν που πουλάς. Αν ο πελάτης μυριστεί το αντίθετο, ο πωλητής φαίνεται στην καλύτερη απελπισμένος ενώ στη χειρότερη χυδαίος.

  Ο νεαρός στο σαλόνι μου, είχε μόλις σηκώσει το ένα πόδι  από το σκαλί της απελπισίας και ήταν μετέωρος να πάει πάνω ή κάτω. Του είχα εξηγήσει ήδη τρεις φορές ότι τα 3500 χιλιάρικα ήταν απαγορευτικό ποσό στην κατάσταση μου.

   « Κράμα από τιτάνιο » χτύπησε την παλάμη στη συσκευή. « Το ίδιο με τις δεξαμενές καυσίμων στους διαστημικούς πύραυλους. Το μοτέρ έχει τη δύναμη τρακτέρ και κάνει το πιο βαθύ καθάρισμα που υπάρχει »  και σαν απόδειξη έδειξε το φίλτρο με τη σκόνη από τη δοκιμή στον καναπέ, νεκρά κύτταρα που πήγαιναν  σχεδόν στις άκρες των κλαδιών του γενεαλογικού μου δένδρου. Συγκινήθηκα. Κάπου ανάμεσα ήταν και ο παππούς μου που πέθανε το 96.

  « Αν βγάλω το φίλτρο και βάλω τη σακούλα, η δύναμη της είναι απίστευτη » έπαιξε το τελευταίο του χαρτί γυρνώντας το στόμιο κατά πάνω του και τα 150 κιλά σάρκας που ίδρωναν και ασφυκτιούσαν στο τσιτωμένο πουκάμισο του, ρουφήχτηκαν μέσα σαν να ήταν σβόλος χώματος, αφήνοντας πίσω μόνο τα παπούτσια.

   Έπεσα πάνω στο μηχάνημα και άρχισα να πατάω ότι κουμπί έβρισκα. Όταν το έκλεισα ήταν αργά. Η σκούπα τον είχε χωνέψει.

   « Είσαι εκεί ; » ψηλάφισα τη σακούλα που κρέμονταν στο χερούλι. Μόνο αν τον είχε κόψει σε ψιλό χαρτοπόλεμο μπορούσε να χωρέσει μέσα. Κάτι άλλο συνέβαινε με το αναθεματισμένο μαραφέτι, κάτι που άγγιζε τα όρια της διαστολής της μάζας στην κρανιακή μου κοιλότητα. « Κράτα ρε φίλε, έρχομαι  » έτρεξα στην κουζίνα για να πάρω ένα μαχαίρι. Έκοψα τη σακούλα αλλά το μόνο που έπεσε ήταν βρωμιά. Κανένα ίχνος του άμοιρου.

  « Αυτό είναι παράλογο » γέμισα ένα ποτήρι με τεκίλα και κάθισα στην πολυθρόνα σπρώχνοντας τη σκούπα με το πόδι στο κέντρο του σαλονιού. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Αμάν, με πιάσανε ξεβράκωτο στα αγγούρια, σκέφτηκα λες και είχα μπροστά μου ένα πτώμα που δεν είχα προλάβει να ξεφορτωθώ.Έμεινα ακίνητος, κρατώντας την ανάσα μου. Όποιος ήταν στην πόρτα επέμεινε.

  « Ναι… » άνοιξα δειλά για δω μια ψηλή κοπέλα με κορμοστασιά Καρυάτιδας, σπαστά μαύρα μαλλιά που χύνονταν στην πλάτη και ένα ζευγάρι μάτια που λαμποκοπούσαν στο σκοτάδι του διαδρόμου όμοια με προβολείς αμαξιού.

  « Μπορώ να περάσω; » ρώτησε, και εγώ ξέχασα τη σκούπα παραμερίζοντας να περάσει. Στο φως της λάμπας, το δέρμα της φανέρωνε ένα σοκολατί χρώμα, λες και είχε γυρίσει μόλις από κάποιο εξωτικό μέρος.

  « Ω, σας έπιασα στην καθαριότητα » παρατήρησε. « Δεν θα σας ενοχλήσω πολύ. Είμαστε μια νέα εταιρία που μπήκε πρόσφατα στην αγορά της ηλεκτρικής ενέργειας » ξεκίνησε σιάζοντας τη φούστα με τα χέρια για να καθίσει στον καναπέ. Εγώ πάλι,  είχα ξεχάσει τα πάντα, δεν άκουγα καν τι μου έλεγε, μόνο σκεφτόμουν γαμώτο, γιατί κυκλοφορώ με φόρμα στο σπίτι και όχι με κουστούμι και το απογευματινό κοκτέιλ στο χέρι.

    Μάλιστα. Αυτό ήταν πώληση. Κύλησε γλυκά, σαν μέλι στο κουταλάκι. Ούτε που κατάλαβα πότε έβαλα την υπογραφή μου. Εύγε κορίτσι μου.

    Σηκώθηκε. 

    Κάτι μέσα μου ξεριζώθηκε μαζί με τα οπίσθια της από το μαξιλάρι.

   « Δείχνει στιβαρή » ακούμπησε τη λαβή μετακινώντας τη σκούπα μερικά χιλιοστά.

   « Καλύτερα να κρατηθούμε μακριά » πήρα το χέρι της νιώθοντας τη δροσιά του.

« Μερικές φορές περνάει ρεύμα και σε τινάζει » δικαιολογήθηκα.

   « Σας ευχαριστώ πολύ. Η εταιρία μας ελπίζει σε μια όμορφη συνεργασία » κινήθηκε προς την πόρτα. Όταν έφυγε, τα χρώματα στο σπίτι  έδειχναν πιο ψυχρά. Εκτός από το γαμημένο μηχάνημα που γυάλιζε με μια μοχθηρή εσωτερική λάμψη. 

    Αργά το βράδυ, κατέβασα τη σκούπα και το κουτί με τα εξαρτήματα της στα σκουπίδια. Την άφησα έξω από τον κάδο ώστε να εξαφανιστεί πιο γρήγορα.

  « Έπρεπε να είχες καταλάβει ότι ήταν καταδικασμένη υπόθεση από την αρχή. Στο είπα ξεκάθαρα αλλά δεν με άκουσες. Τι να κάνω τώρα; » ψιθύρισα κοντά στο κέλυφος από κράμα τιτανίου. Ένας μπούφος από το δάσος της Πανεπιστημιούπολης είπε κάτι, ανάθεμα όμως αν κατάλαβα.

   Ανδρεάς Πασσάς

(Συνολικές Επισκέψεις 132, 1 επισκέψεις σήμερα)
Όσοι ξέρουν και σιωπούν, πώς θα τιμωρηθούν; - Επιθεώρηση Επικαιρότητας #61
Ξεκινά ένα ακόμα δυνατό Release Festival (με μία επίσης δυνατή προσφορά)

mm
About Ανδρέας Πασσάς 55 Articles
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Διηγήματα του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Δέκατα και στην εφημερίδα Εξαρχειώτης.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*