11/07/2020

Μέρες και νύχτες υπό επιτήρηση # 47 – Το καινούργιο διήγημα του Ανδρέα Πασσά

επιτήρηση # 47

Ξύπνησε από ένα άσχημο όνειρο. Είδε ένα Β.747 να καρφώνεται στο έδαφος με το ρύγχος. Μια γρήγορη σκιά που πέρασε μέσα από το χλωμό λυκαυγές και χάθηκε πίσω από τα δένδρα με ένα βουβό κρότο. Το ρολόι έλεγε 05.25. Ανώμαλη ώρα για τέτοια όνειρα. Ασυναίσθητα πέρασε το χέρι από τους γλουτούς της κοπέλας δίπλα του. Οι καμπύλες της τον γείωσαν. Πήρε το κινητό από το πάτωμα και μπήκε στο διαδίκτυο. Μνημόνια τέλος. Έξοδος. Η ώρα της γραβάτας. Η γάτα στο κλουβί, τραγουδάει. Το καναρίνι ελεύθερο, πεινάει. Αυτό συμβαίνει όταν σου πλασάρουν τη μιζέρια για σωτηρία. Έρχονται τα πάνω κάτω και εσύ πρέπει να μάθεις καινούρια κόλπα.

Στο ασθενικό φως της αυγής, παρατήρησε το φωτιστικό πάνω από το κρεβάτι. Τα σχέδια του έμοιαζαν με χέλια σε γυάλα. Τα φαντάστηκε να κινούνται νωχελικά μέσα στο νερό, με τον ηλεκτρισμό να λαμπυρίζει στο περίγραμμά τους. Αφουγκράστηκε για λίγο την πόλη. Ένα σκουπιδιάρικο και μια μηχανή με ανάγωγη εξάτμιση. Νερό στους σωλήνες και εκείνα τα πουλιά που δεν ήξερε το όνομα τους, να καλωσορίζουν το ξεκίνημα της νέας μέρας. Μετά έμεινε να παρατηρεί τον ήχο της ανάσας της Ωραίας Κοιμωμένης. Πόσο θα ήθελε να είχε ένα μαγικό view master που να μπορούσε να το στρέψει στον ύπνο του άλλου και να χαζεύει καρέ από τα όνειρα του.
Σύρθηκε απαλά από τη θέση του, μια λακκούβα από την ανάμνηση κάποιου σώματος και σηκώθηκε. Η γύμνια της από ψηλά ήταν εκστατική. Μακριά καστανά μαλλιά και χάλκινο δέρμα. Ένα κομψό άγαλμα μπερδεμένο στα σεντόνια. Μελέτησε τις λεπτομέρειες του τατουάζ στην πλάτη της. Ήταν περισσότερο ουλή από κάποια μάχη παρά κάτι στα πλαίσια της μόδας και ήθελε αφοσίωση και ίσως μια δόση τρέλας για να το βάλεις πάνω σου να στη θυμίζει. Του άρεσε αυτό. Οι ουλές είναι η μόνη δόση αλήθειας στους ανθρώπους για την οποία μπορείς να είσαι σίγουρος. Ένα σχίσιμο στο χείλος από πέσιμο, μια γραμμή από κάποιο σύρμα που σε έξυσε ενώ περνούσες με το ποδήλατο από δίπλα, ένα σημάδι στο γόνατο από κάποια γωνία, η τομή στη μέση του θώρακα από μια καρδιά που χάνει χειρότερα και από κινέζικο ρολόι. Σταθερές αναφορές πτώσεων.
Αλαφροπατώντας βγήκε από το δωμάτιο. Περιφέρθηκε γυμνός στο σαλόνι.
Ο ήλιος του Ιούνη δεν είχε προλάβει να ψήσει τα τσιμέντα στις πολυκατοικίες της Αθήνας. Ένιωσε ένα απαλό ρίγος να ανεβαίνει από τα πέλματα στον κορμό του και να κάθεται στους ώμους.
Πήγε στη βιβλιοθήκη. Ένα μάτσο Γάλλοι. Λογοτεχνία, ποίηση, δοκίμια. Πήρε ένα βιβλίο στην τύχη. Προτάσεις μαρκαρισμένες με στυλό και παράγραφοι σε αγκύλες. Πήρε άλλο ένα. Υπογραμμισμένη γύμνια. Ένιωσε ότι είχε ξεπεράσει τα όρια της συνεύρεσης τους. Αλλά δεν πτοήθηκε. Στο τελευταίο ράφι, μαζί με διάφορα βιβλία από εφημερίδες, υπήρχε ένα χάρτινο κουτί. Το τράβηξε από το σωρό και το άνοιξε.
Εδώ είναι που πέφτει το σφυρί, υπέθεσε. Φωτογραφίες. Εκείνη και ένας άλλος. Διακοπές, πάρτι, γιορτές, τραπέζια με φαγητό, φίλοι. Ο τύπος κακοποιημένος σε όλες. Τα μάτια του τρυπημένα με κάτι αιχμηρό. Αναρωτήθηκε τι ήταν εκείνο που είχε αναγκάσει την οργή της να τρέξει εκδικητικά προς τα πίσω και να βεβηλώσει τις αποδείξεις της σχέσης τους.
Έκλεισε το κουτί και το τοποθέτησε προσεχτικά στη θέση του. Έπειτα βρήκε στον καναπέ το εσώρουχο και το παντελόνι του και τα φόρεσε. Έμεινε για λίγο στο κούφωμα της πόρτα παρατηρώντας την. Η υποψία της οπής της τον τραβούσε σαν μαύρη τρύπα. Μια θολή ανάμνηση της αίσθησης της με τρομακτική βαρύτητα. Το μόνο που χρειάζονταν ήταν μερικά βήματα και μετά στα όρια της μοριακής κατάρρευσης, πνευματικά εξαρθρωμένος από τον οργασμό, ίσως έβρισκε ψήγματα της διαλυτικής ελευθερίας που αποζητούσε.
Έφυγε δίχως να πει αντίο ή να αφήσει το τηλέφωνο του σε χαρτί κάπου στο τραπέζι. Έφυγε βιαστικά. Ήταν αρκετά μεγάλος και κουρασμένος για να βουτάει για μαργαριτάρια στα βάθη των άλλων. Είχε τη φωνή στο κεφάλι που του έλεγε ιστορίες και αυτό έφτανε για την ώρα.

Ανδρέας Πασσάς

(Συνολικές Επισκέψεις 113, 1 επισκέψεις σήμερα)
Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φασιστομάνα... (προφανώς δεν κάνουμε γενικεύσεις!)
WHITE DENIM – IT MIGHT GET DARK- Το τραγούδι της Τετάρτης (video)

mm
About Ανδρέας Πασσάς 55 Articles
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Διηγήματα του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Δέκατα και στην εφημερίδα Εξαρχειώτης.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*