19/02/2019

Μέρες και νύχτες υπό επιτήρηση # 48 – Το καινούργιο Διήγημα του Ανδρέα Πασσά

επιτήρηση # 48

Η πόλη κοιμισμένη από τη ζέστη και τον τελικό του Μουντιάλ. Οι κατσαρίδες υπερτερούσαν των ανθρώπων στα πεζοδρόμια. Άδειοι μελαγχολικοί χώροι και εγκατάλειψη. Η ασχήμια με γαρνιτούρα.
Όταν άνοιξε η πόρτα του τελευταίου συρμού της κόκκινης γραμμής και μπήκε μέσα, έμεινε να κοιτάει αποσβολωμένος την οπτική πανδαισία. Η διαφήμιση είχε μεταμορφώσει το πάτωμα στα βαγόνια σε έναν υδάτινο κόσμο. Γαλάζια νερά, πολύχρωμα εξωτικά ψάρια και μια γυναίκα με μαγιό και μπουκάλα δύτη που κολυμπούσε μαζί τους.

Κάθισε ελαφρά ζαλισμένος από τη θερμοκρασία και τις μπίρες. Το μυαλό του ένα κολάζ στιγμών από τα καλοκαίρια της εφηβείας του. Βρεγμένες σφριγηλές κοριτσίστικες ανατομίες, η μυρωδιά του αντηλιακού και η άγουρη έξαψη που τον έτρωγε.
« Ψιτ! »
Ήταν ένας κοντός άνδρας στις απέναντι θέσεις με τα πόδια διπλωμένα στο κάθισμα. Στο βλέμμα του ο τρόμος στεφανωμένος με παχιές στάλες ιδρώτα.
« Ένας καρχαρίας στο νερό » ψιθύρισε. « Κοίτα, κοίτα » τον προκάλεσε βουτώντας τη μύτη του παπουτσιού στο πάτωμα. Ομόκεντροι κύκλοι ταραχής σχηματίστηκαν στη γαλάζια επιφάνεια.
Κάπου είχε διαβάσει ότι οι ιδέες είναι μεταδοτικές. Όπως ακριβώς τα μικρόβια. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιος ασυνείδητος να φτερνιστεί χωρίς να βάλει το χέρι μπροστά στο στόμα.
Όχι, είμαι τέρας ορθολογισμού, σκέφτηκε. Ο γαμημένος βράχος του Γιβραλτάρ της λογικής και δεν μπορώ να το βλέπω. Δυστυχώς όμως το έβλεπε.
Η υποψία μιας σκιάς πέρασε κάτω από τα καθίσματα.
Στο βάθος του βαγονιού, ένα αγόρι με πράσινα μαλλιά ακουμπούσε στο μεταλλικό στύλο, απορροφημένο στο κινητό. Στα αυτιά του ένα ζευγάρι λευκά ακουστικά. Ο καρχαρίας έπιασε να κάνει κύκλους γύρω του. Προσπάθησαν να το προειδοποιήσουν κουνώντας τα χέρια. Τα τεράστια σαγόνια έκλεισαν στο ύψος της μέσης του και το τράβηξαν κάτω. Για λίγο έγινε μια κόκκινη κηλίδα και μετά ούτε καν αυτό. Σαν να μην υπήρξε ποτέ.
« Επόμενη στάση, σταθμός Αττική » είπε η κυρία στο ηχείο.
Κοιτάχτηκαν. Το τρένο επιβράδυνε. Ο καρχαρίας κατέβηκε πιο βαθιά. Ύπουλο καθικάκι. Ξανανέβηκε όταν μπήκαν οι νέοι επιβάτες. Δυο φαντάρια με τους σάκους τους, κάτι ξανθοί τουρίστες κόκκινοι από τον αττικό ήλιο και μια παρέα κοριτσιών με σκισμένα τζιν και τις πλάτες γυμνές, που άρχισαν να χαχανίζουν μεταξύ τους όταν τους είδαν όρθιους στα καθίσματα.
« Καλύτερα να αφήσετε την ειρωνεία κατά μέρους κορίτσια και να μας μιμηθείτε » ο άνδρας τους χαμογέλασε με μπόλικη υστερία. Μια από αυτές έδειξε με τα δάκτυλα ότι έχουν να κάνουν με τρελούς. Πριν σβήσουν τα γέλια τους, το θράσος της είχε εξαφανιστεί στις σειρές των κοφτερών δοντιών και οι υπόλοιπες ούρλιαζαν.
Τώρα όλοι έψαχναν την ασφάλεια γραπωμένοι από κάπου ενώ ο θηρευτής περιέφερε το πτερύγιο απειλητικά. Κλάμα και απελπισία σε διάφορες γλώσσες. Ακόμα ένας που χάθηκε μέσα στα σαγόνια. Περισσότερο κλάμα και απελπισία. Ο φόβος, μια βρώμικη μελωδία, έγδερνε τα αυτιά.
« Επόμενη στάση Μεταξουργείο » ούρλιαξε το ηχείο σαν να είχε μερίδιο στον πανικό.
« Ε όχι! Αρνούμαι τούτη την τρέλα » κατέβασε τα πόδια στο πάτωμα.
« Μάλλον δεν παίρνεις συχνά την κόκκινη γραμμή στο δυτικό κομμάτι της » είπε ο άλλος.
« Δεν με νοιάζει, εγώ θα κατέβω »
Σε μια χώρα που η ζωή αυτή περνάει για σωτηρία και η επόμενη μέρα για μέλλον, ένα μέλλον που ξεφεύγει συνεχώς σε μια επόμενη μέρα που δεν έρχεται ποτέ, ίσως ένας καρχαρίας στο μετρό να είναι μια αληθινή πιθανότητα. Μπορείς όμως να μη πιστέψεις σε τίποτα, παρά μόνο στην κενή αίσθηση των σωθικών σου. Στη μεγάλη απουσία στο κέντρο σου.
Όταν αποβιβάστηκε, αποφάσισε να πιεί ακόμα ένα ποτό πριν πάει για ύπνο.

Ανδρέας Πασσάς

(Συνολικές Επισκέψεις 64, 1 επισκέψεις σήμερα)
Οι τρίχες, η τριχιά και ο ορισμός της "ειρωνείας" - Επιθεώρηση Επικαιρότητας #75
Επιτρέποντες - Η κωμωδία του Μένανδρου στον Αναγεννησιακό Πύργο Βραυρώνας 21 & 22 Ιουλίου

mm
About Ανδρέας Πασσάς 50 Articles
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Διηγήματα του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Δέκατα και στην εφημερίδα Εξαρχειώτης.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*