11/07/2020

Μέρες και νύχτες υπό επιτήρηση # 49 – Το καινούργιο διήγημα του Ανδρέα Πασσά

επιτήρηση # 49

Αν η Κόλαση έχει προθάλαμο, μόλις τον πέρασες, σκέφτηκα περιμένοντας τον ανελκυστήρα, με τη μυρωδιά του χώρου, ένα μείγμα κάτουρου, υγρασίας και ηλικιωμένης που έχει πεθάνει ξεχασμένη μέρες στο διαμέρισμα της, να μου κατασπαράζει τα ρουθούνια. Από το πάτωμα του θυρωρείου ξεχείλιζε μια στοίβα αζήτητης αλληλογραφίας, λογαριασμών και διαφημιστικών φυλλαδίων και ανάμεσα τους, το αφυδατωμένο κουφάρι μιας τεράστιας κατσαρίδας.

Για να φτάσω εκεί, είχα διασχίσει ένα δρόμο με μπουρδέλα, ύποπτους τύπους στις γωνίες, νεκρά κτήρια, περιστέρια σε σύρματα που το χαν βάλει σκοπό να με χέσουν, ένα πρεζόνι που σούταρε φάτσα φόρα στο πουλάκι του, έχοντας υπερνικήσει σε μια ολοκληρωτική ήττα το ένστικτό μου, που σαν φάρος μέχρι και σήμερα με προστατεύει από κακοτοπιές, αν και μερικές φορές καταλήγει προσβεβλημένο και μελανιασμένο από την κακομεταχείριση.
Αν δεν έχεις καταλάβει ακόμα, μιλάω για τη σκατοδουλειά νούμερο πέντε της φετινής σεζόν. Η απελπισία μου προσωποποιημένη σε ένα τυφλό και παράλογο άλμα από το χείλος του γκρεμού, σαν να έρχεται στο κατόπι μου ένας αλαλάζων όλεθρος. Μόνο που αυτός περίμενε αγριεμένος μπροστά και όχι πίσω.
Η σαθρή πόρτα που έτριξε όταν βγήκα στο δεύτερο όροφο, αποκάλυψε τη φτυαρισμένη πικρία προσδοκιών που δεν λένε να πεθάνουν. Η γυναίκα έκανε πέρα να μπω δείχνοντας να καθίσω κάτω από τον τοίχο της ματαιοδοξίας μιας ξεχασμένης ηθοποιού. Εικόνες από περιοδικά που έρχονταν από το πρώτο μισό της δεκαετίας του 90, κιτρινισμένες φωτοτυπίες μιας καριέρας που είχε καταλήξει τοξική. Λένε ότι, το παιδικό θέατρο είναι εκεί που πάνε οι ηθοποιοί όταν έχει περάσει η μπογιά τους, ώστε να ικανοποιήσουν τη δίψα τους για λίγες ακόμα ρανίδες φωτός. Σαν όρθια απολειφάδια σέρνουν στο σανίδι την πλουμιστή κατάντια τους για να διασκεδάσουν τα παιδιά σας. Και εγώ ήμουν εκεί να βοηθήσω στο τεχνικό κομμάτι.
Άρχισα να παρατηρώ λεπτομέρειες. Τους αρχαίους υπολογιστές στη διπλανή αίθουσα μέσα από ένα θολό τζάμι γεμάτο λίγδα και δαχτυλιές, τις τζίβες που είχε σχηματίσει η σκόνη κάτω από τα έπιπλα, καλώδια που έβγαιναν από τους τοίχους χωρίς να πηγαίνουν πουθενά, κάδρα ταιριαστά περισσότερο σε ασφαλιστική εταιρία και ίσως μάλιστα το μέρος αυτό να ήταν κάποτε κάτι τέτοιο και η τωρινοί του ένοικοι να μην είχαν μπει καν στον κόπο να το κρύψουν, λες και είχαν κάνει κατάληψη, διαιωνίζοντας την αμοιβαία αντιπάθεια που έτρεφε ο χώρος για τους ανθρώπους και αντίστοιχα.
Στο βάθος, κάτι αναδεύτηκε σε ένα ράντσο εκστρατείας. Αυτό που μπέρδεψα αρχικά για κουβέρτα και ευχήθηκα να μην είναι ποντίκια που την κάνουν να κουνιέται, ήταν τελικά άνθρωπος. Ένας γέρος, με κίτρινα γένια και ύφος ταλέντου σε στέρηση, που τον εντόπισα ταυτόχρονα ντυμένο μανιτάρι σε μια αφίσα παράστασης να στέκεται στο ένα πόδι. Πέρασε από μπροστά μου, με ένα ρόγχο να προηγείται και μια μουρμούρα να έπεται. Ανάμεσα πήγαινε η απλυσιά και ένα δολοφονικό βλέμμα που με βρήκε στα τρίσβαθα της ψυχής μου και με πέτρωσε. Μια αρσενική Μέδουσα.
Θα το ρίξω στα βράχια ότι και να μου τάξουν, αποφάσισα. Στο μεταξύ η γυναίκα έμπασε μέσα ακόμα έναν υποψήφιο που κάθισε απέναντι. Πέρα από ένα νεύμα, αποφύγαμε τις αβρότητες. Ήμασταν ανταγωνιστές, έτοιμοι να σφαχτούμε. Όχι δα. Η δουλειά ήταν δική του, εγώ θα γινόμουν μπουχός. Απλά δεν το ήξερε ακόμη.
Στη συνέντευξη με τον παραγωγό, σε ένα στριμωγμένο γραφείο που δεν ξεχώριζε στη ρυπαρότητα από τον υπόλοιπο χώρο, αντέστρεψα τους ρόλους και άρχισα τις ερωτήσεις πρώτος. Τι μπορείτε να κάνετε εσείς για μένα και όχι εγώ για εσάς. Δοκιμασμένη συνταγή εκτροχιασμού. Είμαι πολύ μεγάλο ψάρι για τη γυάλα σας. Τόσο μεγάλο, που θα πηδήξω το μικρό σας οικοσύστημα. Θα φέρω αναταραχή στη Δύναμη. Γι αυτό, δώστε τη δουλειά στο παιδί έξω. Στο τέλος ο τύπος με ευχαρίστησε και με επαίνεσε για τη μεγαλοψυχία μου να κάνω άκρη για τον άλλο. Σπάνιο πράγμα τη σημερινή εποχή.

Δεν έβλεπα την ώρα να πάω σπίτι και να πλύνω την εμπειρία από τους πόρους μου με ζεστό νερό. Φοβόμουν ότι κάπου στα ρούχα είχε φωλιάσει ένα κοκτέιλ παρακμής και βουβωνικής πανώλης. Η θλίψη των άλλων. Το ανεκπλήρωτο και το χοντρό στραπατσάρισμα, η ηλίθια ματαιοδοξία που δεν λέει να κλείσει το διακόπτη και να βυθίσει αυτό που ήξερες στο σκοτάδι. Ναι, άταφα πτώματα. Κινδυνεύεις συνέχεια να γίνεις ένα από αυτά, περιφέροντας τον προσωπικό σου επιτάφιο στη σκεβρωμένη πλάτη σου. Όχι δεν θα πάρω, προτιμώ να γυρίσω στο μπουκάλι για τους δαίμονες μου αποκλειστικά.

Ανδρέας Πασσάς

(Συνολικές Επισκέψεις 90, 1 επισκέψεις σήμερα)
TELEMAN – SONG FOR A SEAGULL, το τραγούδι της Τετάρτης (Video)
«Μια Οδύσσεια», του Ντάνιελ Μέντελσον – Βιβλιοκριτική από τον Γιάννη Καφάτο

mm
About Ανδρέας Πασσάς 55 Articles
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Διηγήματα του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Δέκατα και στην εφημερίδα Εξαρχειώτης.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*