19/02/2019

Μέρες και Νύχτες υπό Επιτήρηση #42 – Το καινούργιο διήγημα του Ανδρέα Πασσά

Επιτήρηση #42

Ο άνδρας με το μακρύ μαύρο παλτό. Ένα αόριστο περίγραμμα. Σχεδόν μονοδιάστατος στο μάτι. Ένα ζαρωμένο κομμάτι κρέας στα παπούτσια. 1khz και κάτι. Ούτε τα σκυλιά δεν τον ακούνε. Τα φωτοκύτταρα στις πόρτες τον αγνοούν, μοιάζει σχεδόν άυλος, σαν να μπορεί να διασχίσει τοίχους. Τα χέρια του θαρρείς πως είναι κλαδάκια και τα πόδια του τηλεφωνικοί στύλοι. Σέρνει μια θήκη κιθάρας και πιο πίσω μια αχνή σκιά όλο κορδέλες και μουρμούρα.
Περνάει μπροστά από τις μαυροντυμένες Αφροδίτες που κάνουν διάλλειμα στο πεζούλι του Άττικα, τρώγοντας σάντουιτς με ψωμί σίκαλης ή πίνοντας καφέ σε χάρτινα ποτήρια και τις χαιρετάει ανασηκώνοντας το γείσο της ρεπούμπλικας, μα καμία δεν του δίνει σημασία. Χαμογελάει. Βλέπεις, έχει δει όλων των ειδών τα αυγά να εκκολάπτονται και όλων των λογιών τα κεφαλάκια να πετάγονται και εκείνες δεν έχουν τίποτα να του κρύψουν με την περιφρόνηση και τη νεανική συστολή τους.

Πρόσεξε τον! Η ευθεία που περπατά φαίνεται με την πρώτη ματιά αυστηρή, μα τα φθαρμένα παπούτσια του κάνουν ελιγμούς, μικρές διορθώσεις στην πορεία για να αποφύγει τις βιτσιόζες δικηγορίνες που βιάζονται, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους μπάτσους και τους αργόσχολους, τους αλιγάτορες της ορθοδοξίας, τις κυρίες που πιάνουν όλο το πεζοδρόμιο με το μικροαστικό εγωισμό τους και το φουσκωμένο μαλλί, τους ψυχολόγους που κάποτε ήθελαν να τον κόψουν σε μικρά κομμάτια παζλ κάτω από ένα ζεστό σουηδικό φωτιστικό και να τον χώσουν σε μια θωρακική κοιλότητα, τα πρεζάκια και τους συνωμότες φαρμακοποιούς και όλους εκείνους που γυρνάνε ξαφνικά χωρίς να ξέρουν γιατί και που μοιάζουν περισσότερο σαν να τινάζουν ένα έντομο από τον ώμο αν τύχει και ο αέρας τους έρθει σε επαφή. Όλοι τους τότε κρατάνε την ανάσα, τις εξατμίσεις και τη βρώμα της πόλης στη ρινική κοιλότητα, γιατί σίγουρα είναι προτιμότερο από ότι κουβαλά τούτος ο τύπος στα σκεβρωμένα μαύρα ρούχα που έχουν αρχίσει να κιτρινίζουν.
Έχει στην κιθάρα του κοιμισμένο ένα τραγούδι για την Ηλέκτρα, τη γυμνόστηθη Ηλέκτρα που τον θέριεψε με το γάλα και τους αφρούς της, την Ηλέκτρα στη γκρίζα φοράδα, τη voodoo mamma από το Βορρά που της τραγουδούσε και την τάιζε μήλα με κανέλα, μέχρι που έπεσαν τα ζυγωματικά της και στέρεψαν τα μάτια της και έμεινε μόνο το κενό να τον κοιτά και μια σειρά δόντια· και έχει και ένα τραγούδι για μία άλλη, που είναι όμορφη εχθές και αύριο μόνο, δύο ακόρντα όλα κι όλα. Το πρώτο το γρατζούνισε πάνω στο πένθος του, στο δρόμο που είναι μπαζωμένη η φλέβα του Ιλισού, στο σύνορο Καισαριανής Ιλίσια και για το δεύτερο ακόμη μετρά, τακ τακ με το χέρι στην καρδιά, που του έμαθαν σε μια παρτίδα χαρτιών ότι δεν είναι μόνο τρόμπα αίματος, αλλά και ο μεσολαβητής μεταξύ του Παραδείσου και της Κόλασης.
Από μακριά, μοιάζει με αργό απόγευμα Κυριακής, με γεμάτο σταχτοδοχείο ξεχασμένο στα σκεπάσματα του κρεβατιού, με γυαλιά που τους λείπει ένας φακός, με το πρώτο εσώρουχο που αγόρασες εσύ και όχι η μάνα σου, με μεταλλικό σφράγισμα σε δόντι, με φλιπεράκι που κάποιος του έβαλε φωτιά, με el hombre polo, με ένα μπολ δαγκωμένα κουλουράκια, με κλειδιά από πόρτες που δεν υπάρχουν, με ξεραμένους ομφάλιους μέσα σε χαρτοπετσέτες, με μπουκάλια αρχαίου λικέρ βερίκοκο στη σερβάντα, με δίσκους 45 στροφών ιταλών τραγουδιστών, με παλιά ξυριστική μηχανή, με φυλλάδιο για το πως το Ροκ τρώει την ψυχή των παιδιών, με αφίσα του Gainsbourg σε ένα κατεδαφιστέο, με άδεια κονσέρβα αρακά, με κιτρινισμένο πολυτονικό βιβλίο που έχει αφιέρωση σε ένα κορίτσι που δεν γνώρισες ποτέ, στην Κλέα και ημερομηνία 6/02/70.
Πάνω που τα μάτια συνηθίζουν στην όψη του, εξαφανίζεται στην καταβόθρα του ηλεκτρικού στην Ομόνοια. Μια ψυχή δίχως άνθρωπο, ένα στρεβλωμένο κλαδί ελιάς, που γνωρίζει ότι υπάρχει φως στην άκρη του ψέματος αλλά δεν έχει την υπομονή που απαιτείται για να φτάσει εκεί· και έτσι ζει με τα φαντάσματα που έφτιαξε, με τα λιωμένα μαρτυρικά και τα χλιαρά φλερτάκια πάνω από μεζούρες Bushmills. Οι θεοί πάνω, οι άνθρωποι κάτω και τα αρπαχτικά στη θέση τους.

Ανδρέας Πασσάς

(Συνολικές Επισκέψεις 57, 1 επισκέψεις σήμερα)
Νίνου-Κουτσιούμπα-Σταφυλαράκη - Τα κορίτσια του "Μισανρθώπου" φωτογραφίζονται και μιλάνε για την παράσταση
Σκηνές από τη δική μου Μελίνα Μερκούρη

Περισσότερα


mm
About Ανδρέας Πασσάς 50 Articles
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Διηγήματα του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Δέκατα και στην εφημερίδα Εξαρχειώτης.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*