26/10/2021

Μετα – Μακεδονικά II του Γιάννη Γιγουρτσή

Μακεδονικά

Ολοκληρώνω-προς το παρόν- με τα Μακεδονικά και τις νέες εθνικές εμμονές μας ανεβάζοντας αυτόν τον χάρτη καθώς και παραπέμποντας σε δύο άρθρα, γραμμένα από ειδικούς, που τα βρήκα εξαιρετικά χρήσιμα για την περίπτωση που συζητάμε. 

Ξεκινώ με το πρώτο άρθρο, το οποίο είναι γραμμένο από τον Γιώργο Στάμκο (συγγραφέα και αναλυτή-δημοσιογράφο, ειδικό για τα βαλκανικά ζητήματα, και δημιουργό της ιστοσελίδας ΖΕΝΙΘ (www.zenithmag.wordpress.com). Ο Γ. Στάμκος στο άρθρο του με τίτλο Μακεδονική διαμάχη: η περιπέτεια ενός ονόματος (http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/makedoniki-diamaxi-i-peripeteia-enos-onomatos ) κάνει μια πολύ καλή ιστορική αναδρομή του μακεδονικού από την εποχή που ξεκινά, δηλαδή στα τέλη του 19ου αιώνα έως τις μέρες μας, επιμένοντας, αναλυτικά στην τελευταία φάση που ξεκίνησε με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της πΓΔΜ και φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Από την ιστορική αναδρομή φαίνεται ξεκάθαρα πως το ζήτημα δεν είναι ούτε τόσο πρόσφατο όσο οι περισσότεροι συμπολιτες μας νομίζουν, ούτε λύνεται με την αλλαγή ενός ονόματος, όπως πολλοί πιστεύουν, ούτε και αυτή η αλλαγή είναι τόσο εύκολη και αυτονόητη.

Το δεύτερο άρθρο είναι γραμμένο από τον Αριστείδη Χατζή, και έχει τον εύγλωττο και σαφέστατο τίτλο “Πέντε προϋποθέσεις για να λυθεί το Μακεδονικό”, (http://www.kathimerini.gr/944300/opinion/epikairothta/politikh/oi-pente-proupo8eseis-gia-na-ly8ei-to-makedoniko) εκεί ο κ. Χατζής, που είναι αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απαριθμεί και τεκμηριώνει αυτές τις πέντε αναγκαίες προϋποθέσεις για να οδηγηθούμε-αν θελουμε-σε λύση του ζητήματος ( Σημειώνω απλώς ότι οι περισσότερες από τις προϋποθέσεις αυτές ισχύουν και για άλλα παρόμοια ζητήματα που άπτονται των διεθνών σχέσεων της χώρας.:

Επιγραμματικά λοιπόν:

1. Δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, υπάρχουν εθνικά συμφέροντα
2. Μόνο μια αμοιβαίως επωφελής συμφωνία είναι δίκαιη και βιώσιμη
3. Το εθνικό συμφέρον προηγείται του κομματικού
4. Δεν έχουμε μόνο εμείς ιστορία και εθνικά δίκαια, έχουν και οι άλλοι
5. Μια διεθνής διαφορά δεν επιλύεται μόνο με διεθνή διάλογο αλλά και με τίμιο και νηφάλιο εσωτερικό διάλογο


ΤΑ δύο αυτά κείμενα καλύπτουν στο μεγαλύτερο ποσοστό όλες τις θέσεις που και ο ίδιος έχω για το ζήτημα, τόσο ως προς την ιστορική του προέλευση ( εδώ θα είχα να προσθέσω ίσως κάποια πράγματα) όσο και ως προς το δέον γενέσθαι πολιτικά από εδώ και στο εξής. Επειδή λοιπόν το θέμα και οι επαναλήψεις με κούρασαν παραπέμπω στα παραπάνω και για την δική μου άποψη.

Προς επίρρωσιν των παραπάνω είναι και ο χάρτης του 1918 που ανέβασα. 

Ο χάρτης κατασκευάστηκε από τον καθόλα έγκυρο και “εθνικώς” υπεράνω πάσης υποψία καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιο Σωτηριάδη, κατ’εντολήν του Ελευθερίου Βενιζέλου.Ο χάρτης χρησιμοποιήθηκε στις μεταπολεμικές διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην Συνθήκη των Σεβρών και έγινε για να στηρίξει τις εδαφικές διεκδικήσεις της Ελλάδος στην Βαλκανική και την Μικρά Ασία. Στο κομμάτι όπου βρίσκεται η σημερινή βόρεια Ελλάδα και νοτιοδυτική Βουλγαρία, κυρίως στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας δηλαδή, βλέπουμε πως το ανοιχτό πράσινο χρώμα δηλώνει τους Macedonian Slavs , αυτό που οι Έλληνες έλεγαν Σλαβομακεδόνες, οι οποίοι διακρίνονται εθνολογικά και από τους Βουλγάρους και από τους Έλληνες. 

Σημειώνω, πως η Ελλάδα, όπως και η Σερβία, για δικούς της λόγους η καθεμία συντήρησαν και ευνόησαν την δημιουργία της Σλαβομακεδονικής εθνικής ταυτότητας σε διάκριση με την Βουλγαρική. Η (Σλαβο)μακεδονική ταυτότητα άρχισε να διαμορφώνεται σταδιακά στα τέλη του 19ου αι και κυρίως μετά την διάσπαση της επανάστασης της 20 Ιουλίου 1903, γνωστής στην Βαλκανική ιστορία ως επανάσταση του Ίλιντεν. Βέβαια θα πρέπει να φτάσουμε στο 1934, την αναγνώριση πρώτα από την κομιτέρν, και στην δημιουργία της Σ,Δ της Γιουγκοσλαβίας το 1945 για να αρχίσει η νέα αυτή ταυτότητα να διαμορφώνεται και να σχηματοποιείται σταδιακά και συστηματικά ως μια νέα εθνική ταυτότητα, που ονομάστηκε από τους ίδιους “Μακεδονική” και είναι αυτή που έχει σήμερα η σλαβόφωνη πλειοψηφία των πολιτών της πΓΔ Μακεδονίας. 

Σημειώνω πως στον χάρτη δεν παρουσιάζονται οι εθνικές ομάδες-άρα ούτε και οι Σλαβομακεδόνες, εντός της νότιας Σερβίας, εκεί όπου σήμερα είναι η πΓΔΜ, γιατί η Ελλάδα δεν είχε εδαφικές διεκδικήσεις έναντι της Σερβίας.

Κλείνω με ένα απόσπασμα,ίσως το πλέον ενδιαφέρον, από το κείμενο του Α. Χατζή όπου προαναφέρθηκα, και το οποίο με εκφράζει πλήρως:

“Στη χώρα που εμείς ονομάζουμε ΠΓΔΜ ή περιφρονητικά Σκόπια και που οι πολίτες της αποκαλούν «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ζει ένας λαός που πιστεύει σε μια κατασκευασμένη εθνική ταυτότητα. Αλλά μαντέψτε: και η ελληνική εθνική ταυτότητα, όπως όλες άλλωστε, είναι μια κατασκευή. Παλαιότερη, πιο στέρεη ίσως, πολύ πιο καλά επεξεργασμένη και με μεγαλύτερη προϊστορία. Αλλά οπωσδήποτε κατασκευή.

Η πολιτική και επιλεκτική χρήση της Ιστορίας σε τέτοιου είδους διεθνείς διαφορές είναι κακή και ατελέσφορη πρακτική. Όμως ας υποθέσουμε ότι η Ιστορία δικαίωνε τις θέσεις μας πλήρως. Θα αποτελούσε αυτό καθοριστικό παράγοντα στη σημερινή διαπραγμάτευση; Θα εξαφάνιζε τα εκατομμύρια ανθρώπων που αυτοχαρακτηρίζονται Μακεδόνες; Θα εξαφάνιζε τη γλώσσα τους; Θα εξαφάνιζε τους σοβαρούς κινδύνους που διατρέχει το κράτος τους, εάν στο όνομά του δεν υπάρχει αναφορά στη συγκεκριμένη λέξη;

Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι δεν έχουμε μόνο εμείς ιερά και όσια αλλά και οι άλλοι; Οτι δεν έχουμε μόνο εμείς φαντασιώσεις αλλά και οι άλλοι; Οτι δεν έχουμε μόνο εμείς καιροσκόπους αλλά και οι άλλοι;”

(Συνολικές Επισκέψεις 478, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Γιάννης Γιγουρτσής 28 Articles
Γιάννης Γιγουρτσής

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*