21/02/2024

Νίκος Σταματέλος: Αυτό που με ενδιέφερε στο «Ο Λύκος και το Δελφίνι» ήταν να αποτελέσει έναν φόρο τιμής σε αφανείς ήρωες

Συνέντευξη στον Γιάννη Καφάτο με αφορμή το βιβλίο «Ο λύκος και το δελφίνι»

Νίκος Σταματέλος

Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, τόσο από άποψη περιεχομένου όσο και για την ιδιαίτερη δομή του, διάβασα σχετικά πρόσφατα και ακόμη διάφορα «καμπανάκια» του χτυπάνε στο κεφάλι μου. «Ο λύκος και το δελφίνι» (Εκδόσεις Γκοβόστη) του Νίκου Σταματέλου είναι μια συναρπαστική ιστορία γραμμένη με μια μαεστρία που ενώ φαίνεται ότι ακολουθεί νόρμες συγγραφικές για την παρουσιάση χαρακτήρων, χώρων κλπ, ένα φρέσκο, δημιουργικό, αεράκι διαπνέει μια ζωντανή αφήγηση που προσφέρει απόλαυση στον αναγνώστη.

Το θέμα της είναι «επικίνδυνο» καθώς πλέον οι όροι της πάλης και του αγώνα ενάντια σε μια Χούντα, έχουν υποστεί, τα τελευταία χρόνια, τον εξευτελισμό από καταστάσεις που είτε έχουμε ζήσει είτε έχουμε ακούσει γι’ αυτές. Κι όμως ο συγγραφέας καταφέρνει και κρατάει μια ισορροπία που δεν αφήνει γυμνό το βασικό του ήρωα και παράλληλα αφήνει χώρο για τα όποια ερωτήματα θέλει ο καθένας μας να θέσει.

Είναι ένα βιβλίο που ο μοναχικός λύκος και το δελφίνι που προτιμά την ομαδικότητα συναντιούνται με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για έναν άνθρωπο που βιώνει μια ακραία κατάσταση.

Ο Νίκος Σταματέλος, μακριά από τη δημιουργική βαβούρα της Αθήνας, πορεύεται με τη δουλειά και τα θεατρικά του ενδιαφέροντα στη Λευκάδα. Έτσι κάναμε μια κουβέντα εκ του μακρώθεν γιατί ήθελα, μετά την ανάγνωση του βιβλίου του, να έχουμε τη δυνατόητα να γνωρίσουμε έναν ενδιαφέροντα καλλιτέχνη που ελπίζω να διαβάσουμε σύντομα κι άλλα έργα του.

Γιατί ένα νουάρ μυθιστόρημα στη σκιά της χούντας; Πώς αποφασίσατε να τοποθετήσετε εκεί, χρονικά, τους ήρωές σας;

-Αρχικά ας προσπαθήσουμε να ορίσουμε λιγάκι τον χαρακτηρισμό  νουάρ, τεχνικά. Είναι μια ‘’περιοχή’’-λογοτεχνικά ή φιλμογραφικά- κατά την οποία οι ήρωες, παρακινούμενοι από τα έντονα συναισθήματά τους, λειτουργούν κυνικά, σκληρά ,αμφίσημα και σίγουρα ερωτικά. Αισθητικά, στις πρώτες ταινίες της δεκαετίας του 1940 και στην συνέχεια στην λογοτεχνία, οι ενέργειες αυτές, κυρίως, απλώνονται στο κιάρο-σκούρο, στο ημίφως και στο σκοτάδι,  ενίοτε και στο φως, δείχνοντας έτσι   τον εσωτερικό κόσμο τον ηρώων. Επίσης, υπάρχει μια συνεχής αναδρομή στο παρελθόν ,αφηγηματικά από το έργο (ταινία ή βιβλίο), αλλά και σκεπτικά από τους ήρωες.

 Η εποχή της χούντας στην Ελλάδα, αν την δούμε αισθητικά-σκηνοθετικά, αποτελεί ακριβώς μια τέτοια περίοδο. Αποφάσεις στο σκοτάδι, βασανιστήρια στο σκοτάδι, βόλτες πολιτών στο σκοτάδι. Κρυφές επαφές, προδοσίες . Και στο φως, περίεργοι τύποι με κοστούμια και καπαρντίνες να έχουν στο βλέμμα κάτι σκιερό. Τεχνικά λοιπόν, η κατεύθυνσή μου, ήταν κομμάτι εύκολη.

Πολιτικά, κι αυτό με ενδιέφερε προτίστως,  η απόφαση μου αφορούσε και αφορά, έναν φόρο τιμής σε αφανείς ήρωες οι οποίοι προσπάθησαν σε ένα προσωπικό πεδίο, πολύ πιο πίσω από την πρώτη γραμμή, στην καθημερινότητα, εκεί που κατά τη γνώμη μου ‘’παίχτηκαν τα πιο σκληρά και βρώμικα παιχνίδια,  να ξεπεράσουν το φόβο και τις απάνθρωπες συνθήκες ,προκειμένου από το δικό τους μετερίζι, να αγωνιστούν για το ιδανικό της ελευθερίας της σκέψης και της ύπαρξης.

    Στην εποχή που ζούμε, πώς δουλέψατε τον ρόλο του Βίκτωρα που αν το πούμε αγοραία είναι ένας «εκτελεστής»;

-Δημιουργώντας έναν ήρωα, χρειάζεται να λάβουμε υπόψιν μας  ,πριν από όλα, τις συνθήκες και την εποχή που ζει. Η ψυχοσύνθεσή του επηρεάζεται και επηρεάζει αυτήν. Άρα λοιπόν και οι ηθικές κρίσεις , μπαίνουν  σε ανάλογο πρίσμα. Υπάρχουν εποχές και κοινωνίες , κατά τις οποίες τα  ήθη και έθιμα περιλαμβάνουν στην καθημερινότητα τους βία, ωμή και κυνική, αποφάσεις που θεωρούν την αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής κάτι που πρέπει να προσπεράσουν για να επιβιώσουν ή κάτι που απλά έτσι είναι.  Όμως από κάπου ξεκινάει όλο αυτό. Κάποιος κάνει την αρχή. Στην έρευνά μου,  με απενοχοποίησε για το  γράψιμο, ένα αληθινό γεγονός που το έχει καταγράψει ο Καμύ τόσο στο θεατρικό του έργο ‘’Οι Δίκαιοι’’, όσο και στην πραγματεία του ‘’Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος’’. Όταν ο αντιστασιακός Ιβάν Καλιάγεφ έριξε την θανάσιμη προς την άμαξα του Δούκα Σεργκέι της Ρωσίας, βόμβα, τον Φλεβάρη του 1905 στην Μόσχα, λόγω των φριχτών καθεστωτικών συνθηκών, παρά την εντολή της οργάνωσης, παρέμεινε στο σημείο του γεγονότος  και συνελλήφθει. Όταν τον ρώτησαν, είπε προς τις αρχές, ‘’ξεκινήσατε έναν πόλεμο προς αθώους πολίτες με φόρους ,βασανιστήρια και εκτελέσεις. Αποδέχομαι τον πόλεμο αυτό λοιπόν. Υπάρχει κάτι πολύ τραγικό σε αυτή τη ζωή. Να μην είσαι δολοφόνος και να αναγκάζεσαι να γίνεις’’.

 Από κει και πέρα, μαρτυρίες για και από  ανθρώπους του τότε,  συνέθεσαν μια προσωπικότητα που θα μπορούσε να λειτουργήσει, μόνο, εκείνη την εποχή και  αναλόγως. Όλες αυτές οι σκέψεις ενεργοποιούν την αυθυποβολή και την ατμόσφαιρα αυτής που χρειάζεται  την στιγμή ,που ο συγγραφέας θα ταξιδέψει σε άλλες εποχές και χαρακτήρες , για  να γράψει ή να σκεφτεί. Χρειάζεται ‘’να μπεις στο ρόλο’’ που λέμε.  Απομόνωσα την εποχή μας από τον Βίκτωρα  και τον Βίκτωρα από την εποχή μας, κάτι που αυτό αφορά τεχνικό κομμάτι της συγγραφικής δουλειάς.

Η εποχή της Χούντας και οι υπηρέτες της είναι καταστάσεις που έχουν μελετηθεί και κοινοποιθεί στο κοινό  ή ακόμη υπάρχει ένα πέπλο ένοχης σιωπής;

-Δύσκολη ερώτηση κι αυτή. Δύσκολη ίσως στην παραδοχή πραγμάτων. Χωρίς φόβο και πάθος θα πω , όχι. Το καθεστώς της δικτατορίας  και οι υπηρέτες του δεν έχουν μελετηθεί και κοινοποιηθεί στο κοινό, ανάλογα με την σκληρή βαρύτητα και βαρβαρότητα των γεγονότων τότε. Να διαχωρίσουμε κάτι. Χρησιμοποιήσατε την λέξη ‘’μελετηθεί’’ και αυτήν χρησιμοποιώ και προσωπικά. Ό,τι γνωρίζουμε είναι από ντοκιμαντέρ, βιβλία ,φωτογραφίες, τραγούδια, κάποια χρόνια μετά. Πάλι καλά φυσικά γιατί ακόμη κι έτσι αποτυπώνεται ξεκάθαρα το σκηνικό της εποχής. Η αφορμή που είχαν ή έχουν οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από αυτό το υλικό ,  είναι η αγωνία τους να μην πέσουν τα γεγονότα, τα πρόσωπα και οι καταστάσεις,  στην εσκεμμένη ή άσκοπη   λήθη του χρόνου, ακριβώς γιατί επιστημονικά -ιστορικά δεν έχουν γίνει μελέτες. Μελέτες οι οποίες με την σειρά τους θα πάρουν την θέση τους γραπτώς στις δημόσιες βιβλιοθήκες, σε αυτές των σχολείων, στις σελίδες ,ακόμη πιο ειδικά, των σχολικών βιβλίων έτσι ώστε επιτέλους να διδάσκονται. Είναι απορίας άξιο , και την ίδια στιγμή κόμπος στο στομάχι για μένα, ότι στα σχολικά βιβλία διδάσκεται πως  οι Πέρσες, οι Τούρκοι και οι Γερμανοί  οι κακοί που μας βιάζουν και μας  σκοτώνουν για να μας πάρουν την πατρίδα, ο Καποδίστριας αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και άλλα πολλά, ενώ οι ‘’πατριώτες’’ κυβερνώντες καθεστωτικοί της Χούντας και οι ακόλουθοί τους, δεν εμφανίζονται πουθενά παρά μόνο σαν νεφελώματα στο μυαλό μας κάτι πολύ μακρινού και αμφισβητήσιμου. Όμως είναι και πολύ κοντινό, αλλά και πολύ αληθινό  δυστυχώς. Άρα ναι, υπάρχει σιωπή. Και η σιωπή στο αντικειμενικό κακό, όντως είναι ένοχη. Αν με ρωτάτε γιατί υπάρχει αυτή η ένοχη σιωπή είναι για δύο λόγους. Γιατί πρώτον έγιναν πολλά τότε που τρομάζεις και να μιλήσεις ή να τα σκεφτείς  και δεύτερον γιατί ακόμη υπάρχουν κατάλοιπα, νοσταλγοί και θιασώτες μιας εποχής τραγικής εξίσου με τον εμφύλιο ή την κατοχή-μιλώντας για νεότερη ιστορία.      

Στις σπουδές εχετε συνδυάσει τη λογική με τα οικονομικά αλλά και την τρέλα με τη σκηνοθεσία και βιοπορίζεστε απο τη θάλασσα ως σκίπερ. Πού βρίσκετε την ισορροπία σας;

Η σκηνοθεσία για μένα δεν έχει τρέλα. Έχει μια τάξη και σίγουρα ένα μαθηματικό χάος. Είναι μαθηματικό όμως. Η ισορροπία μου βρίσκεται στα μαθηματικά και τα οικονομικά. Τον ανήσυχο νου μου, αυτή η επιστήμη τον ηρεμεί. Όταν με πιάνει η οργή κι η άβυσσος, ανατρέχω στις μαθηματικές πρακτικές για τις λύσεις των εξισώσεων, τα παίρνω όλα από την αρχή, εξετάζω τα δεδομένα και αναζητώ με μεγαλύτερη σιγουριά τους αγνώστους χ.

Μια παράσταση για να υλοποιηθεί, χρειάζεται μια σειρά από διαδικασίες οι οποίες ακολουθούν από μόνες τους μαθηματική ροή. Επιλογή συντελεστών, ανάλυση κειμένου, τεχνικές επιλογές σκηνικών και κοστουμιών, είναι καταστάσεις χρονοβόρες, επίπονες και με ακανόνιστη σειρά. Χρειάζονται να μπουν σε μια τάξη τόσο τα γενικά, όσο και τα επιμέρους τους. Το ίδιο και με τη συγγραφή. Ναι θα υπάρξουν σκόρπιες σημειώσεις, ξεχασμένες σελίδες σε κάποιο άλλο έπιπλο ή και σπίτι , αναβλητικές σκέψεις, αλλά όλα χρειάζεται όταν έρθει η στιγμή να μπουν σε σειρά εξίσωσης, έτσι ώστε να βγάλουμε το αποτέλεσμα.

Η θάλασσα και η ιστιοπλοία είναι μια τέχνη με τη σειρά της   που βασίζεται εξ ολοκλήρου στα μαθηματικά και την φυσική. Υπολογισμοί διαστάσεων πανιών και καταρτιών , εύρεση και χάραξη πορείας, μετερεωλογικές προβλέψεις . Υπάρχει και η γοητεία των φυσικών φαινομένων που επιδρά. Ο άνεμος που ανανεώνει τις αισθήσεις , η βροχή που καθαρίζει τα πάντα και το υγρό στοιχείο που κάνει τις σκέψεις πιο ρευστές όταν αυτές έχουν μαθηματικά στενέψει. 

Είστε επικεφαλής σε θεατρικές ομάδες στη Λευκάδα που ζείτε. Πόσο ζωογόνες είναι τέτοιες ομάδες για τους δημιουργούς και τους συμμετέχοντες;

-Ω είναι πολύ. Θα τολμήσω να πω, δανειζόμενος την έκφραση ενός από του ηθοποιούς, που έχουμε συνεργαστεί , ότι η ζωή αποκτάει –ένα άλλο-νόημα. Η ζωή στην Λευκάδα έτσι κι αλλιώς  είναι ζωογόνα,  καθώς το φυσικό τοπίο, το προσφέρει αυτό σε άπειρες συμπαντικές δόσεις. Από ‘κει και πέρα , οι περιορισμένες επιλογές της καθημερινότητας, που εκ των πραγμάτων έτσι είναι, ωθούν τα άτομα να συμμετέχουν σε καλλιτεχνικές ομάδες , προσφέροντας δημιουργικά τον εαυτό τους με αντάλλαγμα τον εμπλουτισμό του ταλέντου τους, την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου τους και στην τελική , την εξέλιξη του ίδιου τους εαυτού. Προσωπικά συναντώ  ανθρώπους με πλούσιο καλλιτεχνικό και προσωπικό ταλέντο που ενώ διαπρέπουν στην καθημερινή του εργασία (καθηγητές, οικοδόμοι, ξυλουργοί, ψαράδες, υπάλληλοι του δημοσίου, επιχειρηματίες), διαπρέπουν στην κυριολεξία στον χορό στην υποκριτική. Είναι οι ήρωες της καθημερινότητας ,όπως του αποκαλώ , που αψηφώντας την ματαιότητα του όλου, χαρίζουν παραστάσεις και στιγμές αμέτρητης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Σχετικά με τους δημιουργούς , θα μου επιτρέψετε να πω κάτι πιο ρηξικέλευθο. Όλες οι ιδέες, θα ήταν μερικά ακόμη χαρτιά  μέσα στα συρτάρια, αν δεν υπήρχαν  αυτοί οι ήρωες της καθημερινότητας να δώσουν σάρκα και οστά στο όραμα και την τέχνη. Όλοι μαζί λοιπόν πορευόμαστε δίνοντας και παίρνοντας ζωή , σε ένα πανέμορφο και ήσυχο μέρος όπως είναι το νησί της Λευκάδας.         

Πώς είναι ζωή εκτός Αθηνών για έναν δημιουργικό άνθρωπο όπως εσείς;

-Θεωρώ ότι αυτό έχει να κάνει με το μέρος, που έχει επιλέξει η που μπορεί να ζει κάποιος , στο ‘’Εκτός Αθηνών πλαίσιο’’. Έχοντας ταξιδέψει αρκετά, μπορώ να πω με σιγουριά, ότι η Λευκάδα είναι ιδανικό καλλιτεχνικό   μέρος. Σαν κουλτούρα τέχνης, οι Λευκαδίτες το έχουν μέσα τους ποικιλοτρόπως και ανέκαθεν. Βαλαωρίτης, Σικελιανός, Λευκάδιος Χερν και άλλοι πολλοί λιγότερο γνωστοί στο ευρύ κοινό αλλά ευτυχώς όχι στο Λευκαδίτικο. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δεν υπάρχει σπίτι που να μην έχει ένα και ή και περισσότερα μέλη σε  χορευτικά , μαντολινάτες, χορωδίες , σχολές χορού, θεατρικά ή εικαστικά   εργαστήρια, ανεξαρτήτως ηλικίας ή βιοτικού επιπέδου. Υπάρχει πεδίο καλλιτεχνικό και χώρος ανάπτυξης και καλλιέργειας. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια έχουν αναβαθμιστεί  οι χώροι παρουσιάσεων των δουλειών, σε σύντομο χρονικό διάστημα θα διαθέτουμε και χειμερινούς χώρους θεάτρου και κινηματογράφου  και αυτό δημιουργεί και μια ποιότητα αισθητικής. Σε αυτό που υστερεί το νησί είναι, οι υποδομές των προβών. Υπάρχουν λίγοι χώροι ,κυρίως σχολικοί και κάποιες φορές δεν είναι οι ιδανικοί. Γίνεται προσπάθεια και σε αυτό το κομμάτι. Και φυσικά τα εξωτερικά ερεθίσματα από παραστάσεις όλων των ειδών ,εικαστικά, λογοτεχνικά , τόσο από ντόπιους ,όσο και από εκτός τάφρων πέριξ του νησιού δεν εκλείπουν σε καμία περίπτωση.

Πέραν αυτών , σε καθημερινή βάση με συναρπάζει και το φυσικό τοπίο της Λευκάδας ,που σε συνδυασμό με τις κλιματολογικές μεταβολές που είναι συχνές, δημιουργείται μια κατάσταση, που σίγουρα είναι συναρπαστική και πολύ στοχαστική.

 Εξάλλου η ψυχοσύνθεση και οι καταστάσεις των ντόπιων , αποτελούν μια καθημερινή ανεξάντλητη σκηνή σε κωμικό ,αλλά και δραματικό επίπεδο.  Με δυο λόγια. Δεν βαριέσαι ποτέ.

 Φυσικά οι επιλογές των μεγάλων αστικών κέντρων είναι περισσότερες. Μιλώντας για την Αθήνα που είναι το κέντρο των πραγμάτων και επικίνδυνα ερωτεύσιμη, πολλές στιγμές νιώθω ότι θα ήθελα να βρίσκομια πιο άμεσα και καθημερινά στα δρώμενα της. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια έχω και σκέψεις ότι θα μπορούσα να ζήσω και σε αυτήν. Βέβαια δεν μπορώ να πω με σιγουριά, αν καλλιτεχνικά έιναι πάντα εύκολο να γίνονται πράγματα.  Μου αρέσει πολύ  να χάνομαι στην ανωνυμία κάποιων δρόμων και την μεγαλοσύνη τους, να γνωρίζω καινούρια πράγματα και ανθρώπους  και πολλές φορές αναρωτιέμαι και σιγοτραγουδώ τους στίχους του Terry Callier –city side and country side, where did I go wrong, is there any home for me and where do I belong.

Ποιο ήταν εκείνο το έργο (βιβλίο, ταινία, θεατρικό) που σας μάγεψε και σας τράβηξε στον κόσμο της δημιουργίας;

-Η απάντηση μου, ίσως είναι λίγο διαφορετική από αυτό που μου ζητάτε. Στην πορεία της ζωής μου διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική , παρακολουθώντας θεατρικά ή κινηματογραφικά έργα, μαγεύτηκα από πάρα πολλά. Με παρέσυραν στον δικό τους κόσμο, με αποτέλεσμα, κάθε φορά , να δημιουργώ μέσα μου  αντίστοιχους  και να προσπαθώ και βάση των δικών μου φίλτρων να εξελίσσω την προσωπικότητα και τον εαυτό μου. Ποτέ όμως δεν είχα πει στον εαυτό μου, ότι ‘’ναι θα γίνω αυτό ή εκείνο’’.  Η δημιουργία σαν διαδικασία (τρόπος σκέψης, τρόπος έκφρασης, στήσιμο παράστασης ή συγγραφή), επήλθε μέσα από κοινωνικές ζυμώσεις, συναναστροφή με ανθρώπους της τέχνης και της καθημερινότητας, τις σπουδές στην σχολή, τους συμφοιτητές και τους καθηγητές,  καλλιτεχνικές ομάδες, από τις οποίες, σε μια διαδρομή προσφοράς και ζήτησης σε αυτό το επίπεδο, έφεραν μια σειρά από κείμενα και έργα ,τα οποία έπεσαν στα χέρια και στα μάτια , κάποιων άλλων ανθρώπων και μέσα από συζήτηση καταλήξαμε στο ότι υπάρχει κάτι να ειπωθεί  με ωραίο τρόπο, από την πλευρά μου είτε σκηνοθετικά, είτε συγγραφικά. Η μαγεία , που για μένα είναι η σκέψη και το συναίσθημα να παίρνουν απτή και προσιτή μορφή, ήρθε ακριβώς μέσα από την δημιουργική διαδικασία, βήμα με το βήμα, όταν διαπίστωσα ότι υπάρχουν εικόνες, λέξεις και συναισθήματα που αφού εκφραστούν προς τα έξω, μπορούμε να τα μοιραστούμε.      

Ποια ταινία και ποιο βιβλίο θεωρείτε ότι μπορουν να μπουν στο βιογραφικό σας, ως κομμάτια του εαυτού σας;

-Από ταινίες θα πω 5: ‘’Υπόθεση Τόμας Κράουν΄΄-την κλασική version– του Νόρμαν Τζούισον, ‘’ ’Αγγλος Ασθενής ‘’ του Άντονι Μιγκέλα, ‘’Νυχτερινό Τρένο για την Λισαβόνα’’ του Μπίλε Ογκούστ , ‘’ Ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι’’ του Τόμας Άλφρεντσον, ‘’Ο Ψυχρός Πόλεμος’’ του Πάβελ Παβλικόφσκι.

Από βιβλία θα πω  5: ‘’Οι Ελεγείες του Ντουίνο’’ του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, ‘’ Ο Λύκος της Στέπας’’ του Έσσε,  ‘’Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος’’ του Αλμπέρτ Καμύ, ‘’Ο Άνθρωπος που Αγαπούσε τα Σκυλιά’’ του Λεονάρντο Παδούρα, ‘’Οι Φωνές του Ποταμού Παμάνο’’  του Χάουμε Καμπρέ.       

Εκτός από τα πανιά, τους πλόες με τα ιστιοπλοϊκά, ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;

-Τα άμεσα σχέδια αφορούν την ίδρυση μιας νέας ,ανεξάρτητης καλλιτεχνικής ομάδας εικαστικού, θεατρικού, χορευτικού και κινηματογραφικού περιεχομένου με το όνομα ‘’Αναζήτηση’’. Την ίδια στιγμή συγγραφικά , είμαι σε διαδικασία προετοιμασίας(σκελετός, χαρακτήρες, πλοκή) για την επόμενη δουλειά.   

Τι φοβάστε και πώς ξορκίζετε τους φόβους σας;

 -Το μόνο που με φοβίζει σε αυτή τη ζωή, είναι να μην χάσω την αξιοπρέπειά μου. Τίποτε άλλο. Γι΄ αυτό και συχνά, ‘’αποσύρομαι στο νουάρ των πραγμάτων’’ , προκειμένου, στην ησυχία και το σκοτάδι, να μπορώ να ακούω την εσωτερική μου φωνή, να μην την ξεχνάω για να μπορώ  να ευθυγραμμίζομαι με αυτό που είμαι. 

Γιάννης Καφάτος

Info για το βιβλίο «Ο Λύκος και το Δελφίνι»


mm
About Γιάννης Καφάτος 2204 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες πήρε όμως πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*