Μα γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη στηρίζει με τόσο «πάθος» το Ισραήλ και τον «φονιά», «νεοναζί», «σιωνιστή» Νετανιάχου αναρωτιούνται πολλοί;

Ούτε συμπάθεια κρύβεται από πίσω, ούτε επικρότηση των ενεργειών του κατά βάση. Ένα γεγονός «κρύβεται».

Ποιο είναι αυτό;

Το πώς προβλέπει η Ελληνική εξωτερική πολιτική ότι θα εξελιχθούν τα πράγματα στην μέση ανατολή και ποια θα είναι η θέση του Ισραήλ μετά το πέρας των εχθροπραξιών και με το Ιράν.

Με βάση τις ενέργειες της, η Ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι μετά την συρρίκνωση και του Ιράν, εφόσον επιτευχθεί, με την βοήθεια των Αμερικάνων, το Ισραήλ θα αποτελεί τον απόλυτο πρωταγωνιστή στην ευρύτερη περιοχή με άμεσο ανταγωνιστή πλέον την Τουρκία.

Εφόσον συμβεί αυτό, ο άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ θα αποκτήσει περαιτέρω βαρύτητα και για το ίδιο το Ισραήλ, σε συνδυασμό με τις τωρινές σχέσεις του με την Τουρκία.

Ψυχροί υπολογισμοί σε ένα κυνικό και χαοτικό σκηνικό για την περιοχή.

Εάν το Ισραήλ βγει νικητής από αυτή την σύγκρουση, θα έχει στην ουσία «εξολοθρεύσει» όλους τους πάλαι ποτέ αντιπάλους και ανταγωνιστές στην ευρύτερη περιοχή (Συρία, Λιβύη, Ιράν, Ιράκ) και θα βγει πανίσχυρο στην νέα πίστα.

Εφόσον η Ελλάδα πόνταρε στο σωστό άλογο και η ίδια θα βγει σημαντικά ενισχυμένη απέναντι στον Τουρκικό επεκτατισμό, ο οποίος θα απειλεί και το Ισραήλ όπως είναι φυσικό, από άλλο πρίσμα βέβαια. Αυτές οι εξελίξεις ενδυναμώνουν σημαντικά την θέση της χώρας μας στην περιοχή.

Η εξήγηση είναι απλή, τα δεδομένα είναι σύνθετα για να τα αξιολογούμε με απλουστευτικές λογικές άσπρου-μαύρου, ηθικού-ανήθικου, καλού-κακού.

Ο κόσμος εύλογα και σωστά διαδηλώνει υπέρ της σχεδιαζόμενης γενοκτονίας κατά του Παλαιστινιακού λαού γιατί για τέτοια πρόκειται. Οι κρατικοί σχεδιασμοί ασφάλειας όμως είναι κάτι διαφορετικό.

Τα έχουμε πει και ξαναπεί και ξαναπεί. Ένας κράτος οφείλει να βλέπει τον κόσμο όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι, όταν χαράσσει μία στρατηγική. Ο καθένας φτάνει εκεί που του επιτρέπει η δύναμη του και η αδυναμία του άλλου.

Δυστυχώς οι Παλαιστινιακές αρχές όπως και οι Κουρδικές για παράδειγμα, δεν έχουν επιδείξει την πρόνοια που χρειάζεται ώστε να επιβιώσουν σε αυτό το διεθνές σκηνικό.

Δεν είναι μόνο οι παράγοντες Ισραήλ και Τουρκία που τις παρεμποδίζουν. Αυτές απλά, έχοντας και τα μέσα, εκμεταλλεύονται μία στρατηγική ανεπάρκεια από μέρους τους. Την ίδια που εκμεταλλεύτηκε η Τουρκία και στην περίπτωση της Κύπρου.

Μπορεί ο Παλαιστινιακός λαός να έχει το «δίκαιο» με το μέρος του αλλά έχει μόνο αυτό και φυσικά δεν αρκεί. Πρέπει να περιβάλλεται και από μέσα διεκδίκησης.

Ικανή διπλωματία, στρατιωτικά μέσα, στιβαρή αρχή. Αν έδειχνε ικανή μία Παλαιστινιακή αρχή να διεκδικήσει με αξιώσεις την κρατική της αυτοτέλεια θα ήταν και άλλη η αντιμετώπιση που θα είχε από τους υπόλοιπους παίχτες της περιοχής. Συστηματικά βέβαια το Ισραήλ επιδιώκει να μην έχει.

Κανείς δεν υποστηρίζει το Ισραήλ επειδή το αγαπά ή επειδή συνηγορεί στο να σκοτώνονται άνθρωποι, αλλά επειδή δείχνει και είναι μία πανίσχυρη κρατική οντότητα με ένα υπερσύγχρονο στρατό, που χαίρει της απόλυτης στήριξης των ΗΠΑ στις ενέργειές του και αυτό κανείς σοβαρός παίχτης δεν μπορεί να μην το λάβει υπόψιν του.

Ακόμα και οι λεονταρισμοί της Τουρκίας δεν απευθύνονται στο κράτος Ισραήλ αλλά στον πρωθυπουργό Νετανιάχου. Κατανοείτε την διαφορά έτσι.

Όλα τα παραπάνω, δεν γίνεται να μην βρίσκονται στους υπολογισμούς ενός σοβαρού κράτους την στιγμή που παίρνει αποφάσεις. Το αποτέλεσμα κρίνει και το επίπεδο των ενεργειών εν τέλει και κατ’ επέκταση την διορατικότητα της ηγεσίας.    

Χάρης Φιλιππάκης