20/05/2022

Richard Bellia: Ο κόσμος είναι γεμάτος με αυτό το σκατόχρωμα με την ψυχρή μπλε LED απόχρωση

Richard Bellia

Ο Richard Bellia, ο απολύτος φωτογράφος της ροκ μουσικής επιμένει αναλογικά σε έναν ψηφιακό κόσμο. Έχει φωτογραφήσει τους μεγαλύτερους αστέρες της ροκ μουσικής και όχι μόνο.

Για τον Richard Bellia η φωτογραφία είναι ο τρόπος που ανασαίνει. Αυτό κατάλαβα κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας. Ένα βλέμμα βαθύ και εξερευνητικό, μια φωνή που θα μπορούσε να είναι ενός πετυχημένου ραδιοφωνικού παραγωγού νυχτερινής εκπομπής, και μια ηρεμία που αποπνέει είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του. Αυτά είναι νομίζω που τον έκαναν γκουρού της τέχνης της φωτογραφίας. Επίσης και το χιούμορ, αυτό που κάνει τον κάθε συνομιλητή του να αισθάνεται υπέροχα.

Είναι χαρούμενος που βρίσκεται στην Αθήνα για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν το καλοκαίρι του 85 για να φωτογραφίσει τις ιστορικές συναυλίες στο Καλλιμάρμαρο.

Από τότε μέχρι σήμερα ο κόσμος μας έχει γίνει ψηφιακός και αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που ήθελα να τον ρωτήσω!

Τι σε φοβίζει στον ψηφιακό κόσμο

Δεν είναι ανάγκη να είσαι αποτέλεσμα της κοινωνίας, αυτού που σε περιβάλλει. Βλέπω τον κόσμο να χρησιμοποιεί τα ψηφιακά μέσα συνεχώς. Αλλά δεν είναι ανάγκη να είσαι κομμάτι του. Όχι, δεν «αντιστέκομαι» απλώς χρησιμοποιώ τα ψηφιακά μέσα εκεί που είναι απαραίτητα και προσφέρουν αποτέλεσμα: αγοράζω εισιτήρια, δημοσιοποιώ τη δουλειά μου, τη διαφημίζω μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά όταν έρχεται η ώρα της δημιουργίας τότε δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να με παρασύρουν.  Στη δουλειά μου δεν βρίσκω ούτε ένα λόγο για να παίξω «digital».

Richard Bellia

Όταν  ένας φωτογράφος τραβάει φωτογραφίες είναι θέμα συναισθήματος, ενέργειας. Το υλικό που καταγράφει το συναίσθημα αυτό είναι κομβικό.  Η Φωτογραφία είναι ό,τι έχεις τραβήξει, αλλά και το ίδιο το χαρτί πάνω στην οποία είναι τυπωμένη. Μου είπες πριν από λίγο: έπαθα πλάκα με αυτή τη φωτογραφία. Είναι εδώ όμως την είδες στον τοίχο. Είναι λοιπόν δύο διαφορετικά πράγματα: αυτό που είδα και τι έκανα αυτό που είδα μέσα από το φακό μου.

Και όταν η φωτογραφία κρεμαστεί στον τοίχο, εγώ δεν υπάρχω. Είναι εκεί και όποιος τη βλέπει καταλαβαίνει ό,τι θέλει. Εγώ δεν είμαι δίπλα να εξηγήσω.

Ποτέ δε θα είναι το ίδιο ένα τυπωμένο χαρτί με μια φωτογραφία που βλέπεις ψηφιακά.

Richard Bellia

Ποια είναι η αίσθηση όταν είσαι στον σκοτεινό σου θάλαμο και εμφανίζεις το φιλμ και τυπώνεις τις φωτογραφίες σου;

Θα στο δώσω με ένα σχήμα: Φαντάσου μια κλεψύδρα. Στο πάνω μέρος είναι η πράξη. Τραβάω τη φωτογραφία μου. Στο κάτω μέρος , εκεί που καταλήγουν οι κόκκοι της άμμου είναι η τυπωμένη φωτογραφία. Στη μέση αυτής  της κλεψύδρας/διαδικασίας είναι  η στιγμή που βάζεις το αρνητικό στον εκτυπωτή. Έχει προηγηθεί η εμφάνιση του αρνητικού. Τη στιγμή όμως που το αρνητικό μπαίνει στον εκτυπωτή η περιπέτεια της φωτογραφίας κορυφώνεται. Το τυπωμένο χαρτί  είναι η κορύφωση η ολοκλήρωση.

Τι εξοπλισμό χρησιμοποιείς;

Το πιο σημαντικό κομμάτι του εξοπλισμού ενός φωτογράφου είναι ο φακός. Από αυτόν περνάνε όλα. Ό,τι βλέπεις περνάει μέσα από τον φακό. Και το αρνητικό στον εκτυπωτη πάλι από φακό περνάει. Εγώ χρησιμοποιώ μόνο φακούς Zeiss και τους φακούς αυτούς τους «φοράνε» οι κάμερες Hasselblad , Rollei 35, Leica  και στην Contax μια κάμερα που χρησιμοποιούσα για πολλά χρόνια. Η Contax είναι μια φτηνή μηχανή με τους φακούς Zeiss. Μάλιστα έχει δύο μοντέλα, το Rts RTS2 που τα έχει σχεδιάσει ο Πορσε. Κι αν σκεφτείς ότι ο Καρλ Τσάις είναι η Ρολς ρόις των φακών και η κάμερα σχεδιασμένη από τον Πόρσε είναι σαν να δουλεύεις με ένα απόλυτο εργαλείο.

Με το κινητό σου, τι φωτογραφίες τραβάς;

Α, φωτογραφίζω το τι συμβαίνει γύρω μου, κάτι σαν «ημερολόγιο», κάτι που θέλω να ανεβάσω στο Instagram.

Οι φωτογραφίες που εκθέτεις και πουλάς είναι μαυρόασπρες. Η εποχή  μας αντέχει το μαυρόασπρο ή είναι …πολύχρωμη;

Κοίτα: φωτογραφικά μιλώντας η καλή μαυρόασπρη φωτογραφία θέλει καλό φωτισμό, όπως και η έγχρωμη. Και ζωντανά χρώματα.
Αν μιλήσουμε όμως λίγο μεταφορικά – αφού εκεί το πας – ο κόσμος μας είναι μάλλον έγχρωμος αλλά με πολύ χάλια χρώματα. Ο σημερινός κόσμος είναι γεμάτος με αυτό το σκατόχρωμα με την ψυχρή μπλε LED απόχρωση των περιπολικών της αστυνομίας, του φλάς του κινητού σου.

Βάλε μας λίγο στον κόσμο των μεγάλων ροκ σταρ που φωτογραφίζεις. Πώς είναι αυτά τα ιερά τέρατα που χιλιάδες άνθρωποι πληρώνουν να τους δουν έστω κι από μακριά, κι εσύ τους έχεις σε απόσταση αναπνοής.

Κοίτα όλοι αυτοί που λέμε, οι πετυχημένοι, οι σταρς έχουν ένα κοινό γνώρισμα: Δουλεύουν πολύ! Δουλεύουν σκληρά. Ξέρουν τι θέλουν να κάνουν και την ίδια ώρα όπως όλοι οι καλλιτέχνες έχουν ανασφάλειες.
Ακόμη κι οι Nirvana όταν έβγαλαν το Nevermind είχαν ανασφάλεια και ήθελαν να ακούνε γνώμες από οποιονδήποτε. Όταν βεβαίως ένας δίσκος πουλάει μερικά εκατομμύρια αντίτυπα τα πράγματα αλλάζουν.
Οι καλλιτέχνες θέλουν να ακούν κριτική για τη δουλειά τους. Όλοι.

Έχεις σταθεί απέναντι από …όλους: Nirvana, Robert Smith, Bowie, James Brown,για να πω λίγα ονόματα, ποιο χαρακτηριστικό τους θέλεις να πιάσεις με τον φακό σου;

Όταν κάνω πορτρέτα αυτό που θέλω  είναι να υπάρχει κάτι στη ματιά του κάθε μοντέλου μου. Αν είσαι βαρετός  φωτογράφος όποιος είναι απέναντί σου θα σε κοιτάει με μάτια βαριεστημένα. Επίσης δεν πάω με την λογική ότι θα τραβήξω εκατοντάδες φωτογραφίες για να βρω την καλή. Συνήθως  τους λέω έχω λίγες πόζες για σένα, έχουν μείνει 6 πόζες στο φιλμ μου. Τότε το μοντέλο σου βγάζει τον καλύτερο εαυτό του.
Δοκίμασε το με τα παιδιά σου. Είναι άλλο να ζητήσεις: έλα να σε πάρω δύο φωτογραφίες κι άλλο να ζαλίζεις τον άλλον με πολλές πόζες.
Επίσης επειδή έχω μέσα στο κεφάλι μου κάθε φωτογραφία που έχω τραβήξει, προσπαθώ κάθε φορά να βρίσκω μια άλλη γωνία.

Richard Bellia

Σκέφτεσαι καθόλου αυτούς που θα δουν τις φωτογραφίες σου;

Όχι, δεν αναρωτιέμαι καθόλου. Θέλω να κάνω κάτι που θα με ευχαριστήσει προσωπικά. Δεν είναι σαν τους μουσικούς που λένε «κάνουμε μουσική για μας κι αν αρέσει στον κόσμο οκ». Φυσικά και κάνουν μουσική για να γουστάρει ο κόσμος. Εγώ φωτογραφίζω για μένα. Την ώρα του κλικ ευχαριστιέμαι πρώτα από όλα εγώ. Μετά, στην εκτύπωση που είναι το δεύτερο στάδιο της δημιουργίας πάλι θέλω το καλύτερο αποτέλεσμα για την δική μου αισθητική και οπτική.

Έχεις αισθανθεί ότι  κάποιος από τους σταρ σε χρησιμοποίησε;

Όχι, ποτέ. Άλλωστε πάντα εγώ έχω τον ενθουσιασμό για να τραβήξω φωτογραφίες. Εγώ ζητάω να μου ποζάρουν.Richard Bellia

Τι σκέφτεσαι όταν βλέπεις μια φωτογραφία – μια τυπωμένη φωτογράφια εννοώ φυσικά!

Η φωτογραφία είναι το τελευταίο πράγμα που θα μείνει! Θέλεις ένα κομμάτι χαρτί με κάτι τυπωμένο απάνω του για να το έχεις.
Πιστεύω ότι όσοι χρησιμοποιούν Photoshop και τα άλλα ψηφιακά μέσα επεξεργασίας της εικόνας – βλέπεις τη λέξη; «επεξεργασία εικόνας» – δεν έπρεπε να λέγονται φωτογράφοι. Αυτοί επεξεργάζονται εικόνες. Εγώ είμαι φωτογράφος, φωτογραφίζω.Richard Bellia

Τι θα συμβούλευες έναν νέο φωτογράφο;

Ψηφιακή ή αναλογική φωτογραφία είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα όταν κάνεις το «κλικ». Μόνο που μετά στην ψηφιακή φωτογραφία πρέπει να πληρώσεις τρία διαφορετικά στάδια για να μην χάσεις τις φωτογραφίες σου. Πρώτον περνάς πολύ ώρα σε έναν υπολογιστή. Δεύτερον ξοδεύεις γιατί πρέπει να αναβαθμίζεις τον εξοπλισμό σου πολύ σύντομα και τρίτον πληρώνεις με τον μήνα για να έχεις σε κάποιο cloud τις φωτογραφίες σου.
Τρία στάδια ξοδέματος χρόνου και χρήματος για να μην χάσεις ότι έχεις.
Η Φωτογραφία, όταν την τυπώσεις και την βάλεις σε ένα συρτάρι έχει μια αξία. Η διαφορά λοιπόν μεταξύ αναλογικής και ψηφιακής φωτογραφίας είναι ότι η πρώτη παράγει πλούτο ενώ η δεύτερη δημιουργεί χρέος!

Γιάννης Καφάτος – Φωτογραφίες: Γιώργος Κονταρίνης / Eurokinissi

(η συνέντευξη με τον Richard Bellia δημοσιεύτηκε στο ένθετο Docville  της εφημερίδας Documento την Κυριακή 14 Οκτωβρίου)

Info
Ανακαλύψτε το βιβλίο-κόσμημα

“Un Oeil Sur La Musique: Textes et Photographies 1980-2016” (123 ISO). Μια θηριώδης έκδοση 1000 φωτογραφιών, 800 σελίδων, βάρους 5,6 κιλών. Μια ιστορική καταγραφή του μουσικού ταξιδιού ενός μυθικού φωτογράφου, όπου 36 χρόνια αποθανατίζει όχι μόνο την ιστορία των ανθρώπων και της μουσικής που έχουν επηρεάσει τη ζωή μας,τις ιδέες, τις σκέψεις, τις τάσεις και τα ιδανικά μας!

 

 

 

 

(Συνολικές Επισκέψεις 2,257, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Γιάννης Καφάτος 1984 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες πήρε όμως πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*