23/05/2019

Rival Sons, «Feral Roots» Δισκοκριτική από τον Πάνο Γιαννόπουλο (Video)

Rival Sons

Δισκογραφική επιστροφή για τους αγαπημένους Hard Rockers Rival Sons με τον έκτο κατά σειρά δίσκο τους με τίτλο Feral Roots. Με αυτό το άλμπουμ εγκαινιάζουν την συνεργασία τους με την Atlantic Records και επίσης σπάνε μια ιδιότυπη συνήθεια που είχαν καθώς κυκλοφορούν πρώτη φορά δίσκο στις αρχές μιας χρονιάς. Όλοι οι προηγούμενοι τους είχαν κυκλοφορήσει μεταξύ του διαστήματος Καλοκαιριού και Φθινοπώρου.

Πρόκειται ίσως για τον δίσκο με τα λιγότερα Blues στοιχεία σε σχέση με το παρελθόν αλλά εδώ έχουμε την εισαγωγή αρκετών αναφορών σε Soul, Groove ως και Gospel. Αλλά για να τα πάρουμε με τη σειρά ο δίσκος ανοίγει δυναμικά με το Do Your Worst που μας δίνει μια εικόνα για το τι θα επακολουθήσει στο ύφος του συνόλου. Το Sugar on the Bone είναι ίσως το κομμάτι με τον πιο κολλητικό ρυθμό και ρεφρέν και πιστεύω θα αποτελέσει μια από τις αναφορές του δίσκου γενικά. Back in the Woods στη συνέχεια και φτάνοντας εδώ βλέπουμε στη σύνοψη τα χαρακτηριστικά Groove στοιχεία που ανέφερα και παραπάνω πλαισιωμένα από κοφτερές κιθάρες και τα εξαιρετικά φωνητικά του Jay Buchanan.

Στα Look Away και Feral Roots έχουμε μια αλλαγή καθώς υπάρχουν αναφορές απο Folk και Country που θα μπορούσαμε να πούμε παραπέμπουν σε Led Zeppelin. Το Too Bad επαναφέρει το Rock κλίμα με ένα δυνατό και χαρακτηριστικό Riff ενώ στα Stood by Me και Imperial Joy βλέπουμε πάλι μια πιο ρυθμική διάθεση, με το δεύτερο να είναι το προσωπικά αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Πάντως σε αυτό το δίσκο βλέπουμε μια γενικά πειραματική διάθεση απο τους Rival Sons και αυτό φαίνεται και στα τρία τελευταία κομμάτια του δίσκου που έχουν μια ξεχωριστή βάση.

Το All Directions έχει μια χαλαρή διάθεση και ενώ σε παραπέμπει σε μια μπαλάντα έχει ένα ενδιαφέρον κιθαριστικό ξέσπασμα κάπου στη μέση. Στο End of Forever έχουμε κάποια ψήγματα απο ηλεκτρονικό ήχο που ξαφνιάζει ευχάριστα και για το τελείωμα έχουμε την πιο Soul στιγμή του δίσκου το Shooting Stars. Που με τα Gospel φωνητικά της χορωδίας που συμμετέχει δίνει μια πολύ όμορφη αίσθηση.

Πηγαίνοντας στα της παραγωγής έχουμε μια λιτή παραγωγή που βγάζει έναν έντονο 70s αέρα, ότι ακριβώς δηλαδή χρειάζεται το σύνολο για να απογειωθεί. Παραγωγός είναι ο Dave Cobb που έχει δουλέψει με το γκρουπ και σε όλα τα προηγούμενα άλμπουμ τους και έχει αναλάβει και την μίξη επίσης. Κλείνοντας λοιπόν έχουμε έναν πολύ καλό δίσκο που δίνει μια νέα πνοή στο Rock που τα τελευταία χρόνια έχει υποχωρήσει πολύ υπό την κυριαρχία της Pop και του Hip-Hop. Σίγουρα το προτείνω σε όσους αρέσκονται στο Classic Rock αλλά οχι μόνο στα στενά του όρια καθώς όπως είπα και παραπάνω υπάρχουν πειραματισμοί με πολύ ενδιαφέρον.

Βαθμολογία: 8/10

Πάνος Γιαννόπουλος

 

(Συνολικές Επισκέψεις 193, 1 επισκέψεις σήμερα)
SPORTS TEAM «M5», το τραγούδι του Σαββάτου (video)
«Ο Συνοδοιπόρος» του Viet Thanh Nguyen, Βιβλιοκριτική από τον Άγη Αθανασιάδη

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*