19/05/2021

Robert Plant, Carry Fire – Δισκοκριτική από τον Πάνο Γιαννόπουλο

Robert Plant, Carry Fire

Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του τελευταίου του δίσκου Lullaby and the Ceaseless Roar ο Robert Plant επέστρεψε με νέα δουλειά που βγήκε στις αρχές Οκτωβρίου απο την Nonesuch Records. Ο δίσκος ονομάζεται Carry Fire και είναι ο δέκατος κατά σειρά στην σόλο καριέρα του μετά τη διάλυση των Led Zeppelin.

Όλες οι σόλο δουλειές του ως τώρα είχαν κάποιο ξεχωριστό ενδιαφέρον αλλά νομίζω πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα σε αυτή γιατί μιλάμε για έναν δίσκο που κυκλοφόρησε οχι γιατί απλά έπρεπε να βγει κάτι λόγο των τριών χρόνων που μεσολάβησαν. Αλλά γιατί είναι μια δουλειά που έχει κάτι να προσφέρει στον ακροατή σε αντίθεση δυστυχώς με αρκετούς συναδέλφους του που μπορεί να είχαν να προσφέρουν πράγματα στο παρελθόν αλλά πλέον κυκλοφορούν δουλειές μόνο και μόνο για να βρίσκεται το όνομα τους στην επικαιρότητα ή με γνώμονα το κέρδος.
Ας αρχίσουμε όμως σιγά σιγά να αναφερόμαστε στον δίσκο. Η αρχή γίνεται με το ακουστικό The May Queen που τονίζει τη γλυκιά πλευρά της χρειάς του Plant και φέρνει στο μυαλό κάτι απο τις Folk στιγμές των Zeppelin μαζί με το Season’s Song που ακολουθεί λίγο πιο κάτω.
Ο δίσκος συνολικά αλλά και πιο ειδικά απο το τρίτο κομμάτι και κάτω δείχνει έναν πλουραλισμό ως προς το που κινούνται τα κομμάτια υφολογικά. Άλλοτε πιο υποτονικά όπως στην περίπτωση των Dance with You Tonight, A Way with Words και Heaven Sent. Και άλλοτε πιο έντονα όπως με τα Bones of Saints, New World και Carving up the World Again… A Wall and Not a Fence. Με το τελευταίο να έχει πολιτική αναφορά στους στίχους του, για προβλήματα όπως την κρίση και το προσφυγικό και με αλληγορία εξηγεί πως οι άνθρωποι αντι να τα αντιμετωπίσουν προτιμούν να τα κρύβουν υψόνωντας τεράστια τείχη.
Ειδική μνεία θα κάνω σε τρια κομμάτια που θεωρώ τα πιο ξεχωριστά του δίσκου. Το Keep It Hid για την εισαγωγή ηλεκτρονικών στοιχείων και τη Jazz ρυθμολογία, το ομόνυμω Carry Fire με τις ανατολίτικες ρίζες του και το Bluebirds Over the Mountain που είναι ντουέτο με την Chrissie Hynde των Pretenders, το οποίο έχει και ένα πολύ όμορφο βίντεο κλιπ.
Και σε αυτόν το δίσκο όπως και στον προηγούμενο εξάλλου τον Plant συνοδεύουν οι Sensational Space Shifters που συμμετέχουν και συνθετικά στα τραγούδια. Η παραγωγή ανήκει στον ίδιο και είναι καθαρή και λιτή δίνοντας τη δυνατότητα στον ακροατή να προεσέξει μέχρι και την παραμικρή ηχητική λεπτομέρεια στα κομμάτια. Τέλος δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στη φωνή του Plant που παρά το γεγονός οτι κοντεύει τα 70 βρίσκεται σε άψογη κατάσταση.

Συνοψίζοντας μιλάμε για έναν πολύ καλό δίσκο σε όλα τα επίπεδα και με διάθεση για πειραματισμό που είναι πολύ σημαντικό να το βλέπεις απο ένα καλλιτέχνη με πενήντα χρόνια πορείας. Σίγουρα θα ικανοποιήσει τους φαν του και θα είναι ευχάριστο άκουσμα ακόμα και για όσους δεν είχαν ασχοληθεί με τις σόλο δουλειές του ως τώρα.

Βαθμολογία: 8/10

Πάνος Γιαννόπουλος
(Συνολικές Επισκέψεις 84, 1 επισκέψεις σήμερα)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*