18/05/2022

Σωτήρης Μεντζέλος: Υπάρχει περισσότερο φλερτ από όσο μπορούμε να καταναλώσουμε

Σωτήρης Μεντζέλος

Ο Σωτήρης Μεντζέλος είναι ηθοποιός και κάθε Σάββατο βράδυ στις 23:30 παρουσιάζει την παράσταση standup comedy στο «Από Μηχανής» Θέατρο στο Μεταξουργείο, με τίτλο My Story vl2.

Με αφορμή την «ιστορία της ζωής του νούμερο 2» γνωριστήκαμε.
Η κουβέντα – ποταμός μαζί του μου έλυσε πολλές απορίες γι’ αυτό το είδος θεάτρου και μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω έναν ευγενικό και ενδιαφέροντα τύπο που κυκλοφορεί στην πόλη και προσπαθεί να μας κάνει «συνενόχους» στα θεατρικά του όνειρα βγάζοντάς μας από τι όποιες ενοχές μπορεί να κουβαλάμε!

Καθίστε αναπαυτικά και …απολαύστε μας. Α, μπορείτε να πάρετε και το ποτό σας, όπως επιτρέπεται και στην παράσταση!

Ας αρχίσουμε από τα βασικά: Μετζέλος  ή Μεντζέλος; Αλλού σε βρίσκω με το «ν» κι αλλού χωρίς… αλλά πάντα με το «σ».

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, αφού έτσι είναι το σωστό, άλλωστε και στην ταβέρνα πριν έρθει η μπριτζόλα, η οποία είναι ο λόγος να πας, θα σου έρθει το κουβέρ και η χωριάτικη, βασικό και απαραίτητο μεν αλλά αλλού είναι το ψαχνό.  Είναι με «ν», είναι Μεντζέλος στο γραπτό λόγο αλλά στον προφορικό δεν ακούγεται, είναι σαν το άηχο «h» που μάθαμε στα Αγγλικά. Όσον αφορά το σίγμα που συναντάς πάντα, αυτό το σίγμα με έχει …σιγματίσει.

Standup comedian ή ηθοποιός; Ποια η διαφορά;

Ηλεκτρική κιθάρα ή κλασική, πίτσα ή σουβλάκια, Λειβαδίτης ή Καββαδίας; Συνεχίζω λέγοντας πως δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο παράδειγμα προσδιορισμού -όσοι δεν έχουν δει την τελευταία σεζόν του Game of Thrones να πάνε δύο σειρές πιο κάτω- από αυτό που ο Theon Greyjoy σχεδόν κλαίγοντας είπε στον Jon Snow ότι είναι συγχυσμένος και δεν ξέρει αν είναι Greyjoy ή Stark και ο Jon του απάντησε πως δε χρειάζεται να είναι ένα από τα δύο, είναι και Greyjoy και Stark.
Συνεχίζω λίγο ακόμα λέγοντας πως ο standup comedian γράφει, σκηνοθετεί και παίζει τα δικά του αστεία, τα δικά του κείμενα μόνο, αποκλειστικά δικά του, ενώ ένας ηθοποιός καλείται να παίξει σε έργα και κείμενα που έχουν γράψει άλλοι. Επίσης το stand up είναι μια μορφή παραστατικής τέχνης, ένας κωμικός μονόλογος γραμμένος με τις δικές του τεχνικές. Δεν είναι μια τέχνη που τη συναντάς αποκλειστικά σε μπαρ όπως τα στραγάλια με τις σταφίδες.

Ένας standup comedian στους χώρους σας θεωρείται πιο «ελαφρύς» ή ως δημοσιογράφος είμαι προκατειλημμένος;

Ακριβώς το αντίθετο. Πολλοί φίλοι μου ηθοποιοί θαυμάζουν την ικανότητα ενός κωμικού να σταθεί μόνος του σε μια σκηνή και επί μία ώρα να κάνει το κοινό να γελά.

Άλλωστε όλοι, κωμικοί και ηθοποιοί, την ψυχαγωγία και τη διασκέδαση θέλουμε να πετύχουμε και αυτό δεν είναι καθόλου ελαφρύ, ίσα-ίσα, τι είναι πιο βαρύ, ένα κιλό σίδερο ή ένα κιλό βαμβάκι;

Κάθε βράδυ δεκάδες παραστάσεις στην Αθήνα. Πώς ζεις με αυτή τη συνθήκη; Μήπως αυτή η πολυφωνία ευνοεί απλώς αυτούς που μπορούν να προβάλουν τη δουλειά τους και οι υπόλοιποι βολεύονται με συγγενείς και φίλους;

Ζω με ένα άγχος που προσπαθώ να το διαχειρίζομαι και να το μάθω. Μετά από 10 χρόνια στο θέατρο μπορώ να πω πως είμαστε σε καλό επίπεδο. Πάμε βόλτα μαζί, σινεμά, κοιμόμαστε αγκαλιά, λέμε «καλημέρα», του μαγειρεύω, πάμε διακοπές μαζί, για ψώνια και είναι η πιο μεγάλη σχέση που έχω κάνει. Επίσης, όλοι μας έχουμε κάνει παράσταση με συγγενείς και φίλους, αλλά αν η παράσταση είναι καλή, ως ρομαντική ψυχή που είμαι, θέλω να πιστεύω πως θα βρει τον τρόπο και θα μαθευτεί και θα γίνει άλλη μια φωνή στο πολυφωνικό σχήμα που λέγεται Θέατρο στην Ελλάδα.

 Πώς κάνεις «κάστινγκ» σε αυτούς που θα πουν το κάτι τις τους και θα υφάνεις τον ιστό των ιστοριών σου στη σκηνή;

Κατ’ αρχάς, να σου πω πως μόνο σε ένα συγκεκριμένο σημείο της παράστασης ζητάω κάτι από το κοινό –δε θα κάνω spoiler- και το λέω αυτό, γιατί υπάρχει η εντύπωση πως το stand up είναι μια παράσταση που ο κωμικός κράζει το κοινό.
Στην ερώτηση σου τώρα: απλά κοιτάζω το πρόσωπό τους, βλέπω τον τρόπο που παρακολουθούν την παράσταση, νιώθω την ενέργειά τους –όχι δεν είμαι γιόγκι. Βέβαια, όσο τέλεια διαλέγω τον τύπο ή την τύπισσα που θα πουν  αυτό το κάτι κατά τη διάρκεια της παράστασης, άλλο τόσο άθλια διαλέγω γκόμενα να ερωτευτώ -και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό ρε γαμώτο.

Έχεις αισθανθεί ότι προσέβαλες κάποιον θεατή σου;

Όχι, γιατί δεν προσβάλω κανέναν στην παράσταση. Θα ένιωθα πολύ άσχημα βέβαια αν το είχα κάνει, γιατί, εκτός από ρομαντική ψυχή, είμαι και βαθιά ενοχικός. Πού πάω με αυτά στη ζωή; Θα με φάνε λάχανο.

Κλέβεις «αστεία» από τα αμερικάνικα late night show (τον διακαή πόθο ελλήνων παρουσιαστών που θέλουν μεν, δεν μπορούν δε);

Αν το έκανα, θα ήταν εξίσου αξιοθρήνητο με το να πάρκαρα το αμάξι μου σε θέση αναπήρων, ενώ έχει πολλές άδειες θέσεις, μόνο και μόνο επειδή είναι δίπλα στην είσοδο του σούπερ, οπότε καταλαβαίνεις πώς μου φαίνονται αυτοί. Για την ιστορία έχω λιώσει ένα βράδυ με μια φίλη, τη Μαρίνα Τσ. παρακολουθώντας δεκάδες βιντεάκια του Τζίμι Φάλον και στο τέλος καταλήξαμε να κάνουμε λιπ σινκινγκ.

Όταν βρεθείς σε ένα χώρο, ένα περιβάλλον θες να σε προσέξουν;

Ίσως η πιο εύκολη ερώτηση. Ναι, θέλω, ειδικά αν υπάρχουν και κορίτσια τριγύρω.

Τώρα, αν έχω σχέση, πάλι θέλω, αλλά δε με νοιάζουν τα κορίτσια. Πάντως μια φορά δεν ήθελα να με προσέξουν και γαμώ την γκαντεμιά μου έγινε: είχα βγάλει σκονάκι στις πανελλήνιες στη Β’ Λυκείου και οριακά δε μου πήραν την κόλλα. Δεν ήμουν καλός στα Αρχαία, το ομολογώ, 7 έγραψα.

Όταν βρεθείς σε ένα χώρο, ένα περιβάλλον… θα ήθελες να είσαι αόρατος  γιατί   «τις πιο αστείες ιστορίες τις γράφει η ζωή»;

Ο δεκαπεντάχρονος εαυτός μου θα ήθελε σίγουρα να ήταν αόρατος, ώστε να μπει στα γυναικεία αποδυτήρια της γυναικείας ομάδας μπάσκετ του Βότση Καλαμαριάς στη Θεσσαλονίκη. Αν γινόταν αυτό τότε, μπορεί τώρα να είχα να μοιραστώ μια εξαιρετική ιστορία. Έχω όμως μια άλλη εξαιρετική ιστορία για την πρώτη φορά που πήγα σε κονσομασιόν μπαρ στα Τρίκαλα. Ήμουν 13, ήπια ουίσκι-κόλα και έπιασα πρώτη φορά γυναικείο στήθος. Αυτή τη λέω στο My Story vl2.

Γιατί ενδιαφέρει το κοινό η «ιστορία της ζωής σου» που παρουσιάζεις φέτος στο «Από Μηχανής Θέατρο»;

Γιατί θα δει μέσα από τις δικές μου τρέλες, τις δικές του τρέλες. Γιατί θα γελάσει. Γιατί παίζεται κάθε Σάββατο βράδυ και μπορεί να έχει το ποτό του στην αίθουσα του θεάτρου. Γιατί θα μάθει όλο το νόημα της ζωής. Εντάξει, μπορεί όχι όλο, αλλά θα του πω για αυτόν τον άνθρωπο, που υπάρχει εκεί έξω και που κάτι έχει βρει: είναι αυτός που εν έτει 2018 επιμένει στα πανηγύρια να πουλάει κασέτες.

Σωτήρης Μεντζέλος Σωτήρης Μεντζέλος Σωτήρης Μεντζέλος

Πόσο δράμα βρίσκεται πίσω από τις κωμικές καταστάσεις – στη ζωή και στο σανίδι;

«There is no good comedy if there is no big drama». Αυτό δεν είναι ένα ρητό κάποιου γνωστού κωμικού, εμένα μου ήρθε τώρα και πιστεύω πως περιγράφει πλήρως αυτό που συμβαίνει στη ζωή και κατ’ επέκταση στο σανίδι. Η κωμωδία είναι μια προοπτική, ίσως και μια επιλογή που γίνεται όχι και τόσο ερήμην σου, για τον τρόπο που θέλεις να ζεις.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα βράδυ πριν χρόνια, μια κοπέλα που έβγαινα τότε, να μου λέει: φοβάμαι ότι με τόσο γέλιο θα πάθω κάποιο κακό. Βέβαια το κακό βρήκε εμένα, γιατί λίγο μετά μου είπε πως θέλει να χωρίσουμε.

Επίσης, τις ιστορίες που λέω στο «My Story vl2», ναι μεν τις έχω «ντύσει» με πολύ χιούμορ, αλλά όταν τις ζούσα σε πραγματικό χρόνο τους είχα φορέσει κάτι πουλοβεράκια κλάματος, άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις.

Το θέατρο για παιδιά (επίτηδες δεν το λέω «παιδικό») είναι σημαντικό σχολείο για έναν ηθοποιό ή είναι απλώς μια σίγουρα γεμάτη αίθουσα;

Το ότι είναι σίγουρα μια γεμάτη αίθουσα δεν είναι κακό, είναι και λυτρωτικό (όπως σου είπα και παραπάνω).
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια πολλοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί αντιμετωπίζουν το «θέατρο για παιδιά» με την ίδια σοβαρότητα, αγάπη και τον ίδιο ζήλο που δείχνουν στο «θέατρο για ενηλίκους».

Έτσι αντιμετωπίσαμε όλοι οι συντελεστές την παράσταση «Το Φτερωτό Άλογο» του Ν. Καζαντζάκη -βλέπεις, έχει και αυτός «ν» στο επίθετό του και σίγουρα «κ»- που παίζεται στο Μέγαρο Μουσικής σε σκηνοθεσία Β. Μαυρογεωργίου.

Στο σημείο αυτό θέλω να συμπληρώσω πως εμένα δε μου άρεσε το σχολείο, πολύ πρωινό ξύπνημα και δεν έπινα καφέ, αλλά τέτοιες ευκαιρίες είναι σίγουρα σχολείο και αυτό το σχολείο μου αρέσει, ίσως γιατί πλέον πίνω καφέ.

Ζούμε στην εποχή που αν δεν κάνεις «check in» ή δεν ανεβάσεις μια instastory δεν υπάρχεις! Εσύ; Πώς συμβιώνεις ή επιβιώνεις με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

Το ομολογώ: ασχολούμαι πολύ με τα social media προσπαθώντας να διαφημίσω τον εαυτό μου και κατ΄ επέκταση τη δουλειά μου. Γράφω ιστορίες, αστεία status, προσπαθώντας να κάνω τους «φίλους» και followers μου να γελάσουν. Διάολε, πολύ μου αρέσει όταν το πετυχαίνω. Βέβαια, όταν ένα αστείο status πάει άπατο, πιάνω παράθυρο, κοιτάζω έξω, αρχίζει να βρέχει και ξαφνικά εμφανίζεται o Simon και ο Garfunkel και μου παίζουν «Hello darkness my old friend».

Όντας πάνω στη σκηνή, Σάββατο βράδυ (αλλά και όταν κυκλοφορείς) βλέπεις, πιάνεις να υπάρχει φλερτ και έρωτας ή παρατηρείς  διεκπεραιωτικές σχέσεις;

Υπάρχει σίγουρα περισσότερο φλερτ από όσο μπορούμε να καταναλώσουμε, το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό. Με τόσα προβλήματα γύρω μας ένα boost up αυτοπεποίθησης μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα ή τη νύχτα.

Έχω παρατηρήσει επίσης, ότι πολλές φορές η ευγένεια και το χιούμορ παρερμηνεύονται ως φλερτ. Θα ξεχάσω εγώ ένα Σάββατο απόγευμα στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών που είχα πάει με την τότε σύντροφο μου, γιατί είχα χτυπήσει το πόδι σε μια παράσταση, έρχεται η γιατρός, της λέω δυο-τρία αστεία για να διώξω το φόβο μου και αφού φύγαμε και ήμασταν καθ’ οδόν για το σπίτι, η κοπέλα μου κάνει σκηνή ότι φλέρταρα τη γιατρό. Άντε να αποδείξω ότι ήμουν απλά ευγενικός. Τέλος πάντων, το λυπηρό είναι ότι παρατηρώ και πολλή μοναξιά και έλλειψη επικοινωνίας, και όχι γιατί είμαι πάνω στη σκηνή Σάββατο βράδυ, αλλά γιατί μιλάω με αρκετό κόσμο και από κοντά μα και στα social. Ποτέ δε με πίστεψε ότι δε φλέρταρα τη γιατρό.

Εσύ φλερτάρεις ή φοβάσαι ότι θα σου πουν πως κάνεις «παρενόχληση»;

Να σκεφτώ. Χμ! Ναι, σίγουρα φλερτάρω. Όχι, όμως, όταν είμαι με την κοπέλα μου στο νοσοκομείο. Κοίτα, μου αρέσει να φλερτάρω, δε λέω, αλλά φλερτ με φλερτ διαφέρει. Άλλο το φλερτ στο μπαρ, άλλο στο τσατ.

Τις προάλλες έπινα ένα ποτό και ακούω δίπλα μου μια κοπέλα να λέει: πήγα του μίλησα, αλλά μου είπε στο facebook ήμουν πιο ωραία. Γύρισα προς το μέρος της και της είπα: μην τον ακούς, είσαι πολύ σέξι. Κάποιος θα θεωρούσε αυτό φλερτ, όχι όμως η κοπέλα που έβγαινα και στέκονταν δίπλα μου. Αυτή γύρισε και μου είπε «μπράβο που είπες αυτό». Συμπλήρωσε μ΄ ένα «faith in humanity restored» και μου έδωσε ένα φιλί.

Αν η Αθήνα ήταν παράσταση. Τι σόι έργο θα ήταν;

Θα ήταν ένα σουρεαλιστικό παραμύθι με πολλές θανατηφόρες μάχες, πολύ φαγητό και γλέντια σε πανσιόν που βρίσκονται κρυμμένες στα στενά. Θα εμφανιστούν και εξωγήινοι κάποια στιγμή. Βασικά θα είχε και στοιχεία από το θεατρικό που έπαιζε o Tζόι στα Φιλαράκια στη 3η σεζόν, επεισόδιο 22, όταν ένας ιπτάμενος δίσκος εμφανίστηκε από το πουθενά, έριξε μια σκάλα και εξαφανίστηκε (ναι είμαι φαν, ναι ξέρω όλα τα επεισόδια, ναι μετά το ιατρικό κέντρο η τότε κοπέλα μου για να με ηρεμήσει, αλλά και να με φλερτάρει, μου πρότεινε να δούμε όλη την 3η σεζόν από τα Φιλαράκια, δυνατό ρελάνς). Κλείνοντας, αυτό το παραμύθι δε θα είχε δράκο, αλλά σίγουρα τη μουσική θα την είχε γράψει ο John Williams.

Έχεις ένα «Ευχαριστώ» και μια «Συγγνώμη». Πού τα οφείλεις;

Μαζεύω ένα βράδυ το πολύ έξι φίλους, βγαίνουμε για φαγητό σ΄ ένα ωραίο εστιατόριο, πάμε καραόκε, διασκεδάζουμε, συνεχίζουμε και πάμε για ποτό σ΄ ένα μπαρ που παίζει rock ‘n’ roll, διασκεδάζουμε, χορεύουμε και στο τέλος της βραδιάς σε αυτούς τους έξι τους λέω και το «ευχαριστώ» και τη «συγγνώμη». Είναι αυτοί που μου έχουν σταθεί δίπλα στις επιλογές μου, με έχουν στηρίξει σε δύσκολες καταστάσεις της ζωής μου και είναι αυτοί που άθελα μου τους έχω στεναχωρήσει, γιατί πολύ απλά τους νοιάζομαι και τους αγαπώ.

Πότε φοβήθηκες στ’ αλήθεια και ποιος στάθηκε δίπλα σου;

Τελευταία φορά που θυμάμαι να φοβάμαι ήταν ένα κρύο βράδυ που είχα δει ένα θρίλερ με διαόλους, εκκλησία, θεό.
Δεν είχα φοβηθεί κατά τη διάρκεια της ταινίας, ίσα-ίσα την απολάμβανα, απλά μετά όταν πήγα να κοιμηθώ και επειδή όπως προείπα είχε κρύο, σκεπάστηκα με δυο κουβέρτες και πάπλωμα.

Όλα καλά ως εδώ, αλλά κάποια στιγμή ένιωσα ένα πόδι να μου ακουμπά το δικό μου πόδι. Πετάχτηκα πάνω σα με τσιμπήσανε όλες οι μέλισσες του μελισσοκόμου του Αγγελόπουλου, κοιτάζω και βλέπω μια κοπέλα να με κοιτά στα μάτια σαστισμένη. Ήταν η κοπέλα μου, που εγώ εν τω μεταξύ είχα ξεχάσει ότι μου είχε πει πως θα έρθει να κοιμηθεί σε μένα. Ήρθε και επειδή με είδε να κοιμάμαι, δεν ήθελε να με ξυπνήσει. Μετά στάθηκε πολύ δίπλα μου.

Σήμερα, τι φοβάσαι;

Φοβάμαι ότι θα πεθάνω μόνος και κάνω τα πάντα για να το πετύχω.

Συμπληρωσε τη φράση: Θέλω να τα γκρεμίσω όλα εκτός…

«Θέλω να τα γκρεμίσω όλα, εκτός από μία καφετέρια που φτιάχνει εξαιρετικό καφέ. Χωρίς σεξ μπορώ, χωρίς καφέ όχι.»

Σωτήρη αυτοπαρουσιάσου μέσω 5 τίτλων έργων, δίσκων, βιβλίων

Για την ιστορία να πω πως πέντε είναι λίγα, αλλά τέσσερα πολλά. Εσύ ζήτησες πέντε, οπότε πάμε:

1:Star Wars (όλα είναι οχτώ αλλά πιάνεται για ένα, δε το συζητώ)

2:«The Dark Side Of The Moon» το άλμπουμ των Pink Floyd

3:«Έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του Gabriel Garcia Marquez

4:«Fight Club» με Νόρτον-Πιτ του David Fincher

5:«Ο γλάρος» του Α.Π.Τσέχωφ.

Όλα τα παραπάνω τα έχω συνδυάσει με τις πιο ξεχωριστές στιγμές της ζωής μου.

Γιάννης Καφάτος

 

Info:

ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΟΥ

 

Το «MY STORY, vl2″ είναι το «One Man Show» του Σωτήρη Μεντζέλου, που φλερτάρει επίμονα με το «Stand Up» και θα παρουσιαστεί για δεύτερη χρονιά λόγω μεγάλης καλλιτεχνικής κι εισπρακτικής επιτυχίας, στο «Από Μηχανής» θέατρο από το Σάββατο 6 Οκτωβρίου και κάθε Σάββατο στις 23:30.

Το «MY STORY, vl2», είναι η εξέλιξη του πρώτου «MY STORY».

Το «MY STORY, vl2″, σίγουρα δεν είναι sequel.

 

Στο Από Μηχανής Θέατρο για δεύτερη χρονιά ένα μικρόφωνο, το φλερτ, το «friendzone», ο Μπραντ Πιτ και ο Έντουαρντ Νόρτον, ο Φοίβος από το «Ρετιρέ», τα άστρα και τα ζώδια που φέρνουνε εμπόδια, ο Φρέντυ Μέρκιουρι, ο Χολίδης, τρία χρόνια δραματικής σχολής, η συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, το «Κούπε Πε», το Γκότζι μπέρι, η ράπερ γιαγιά και η Εμμανουέλλα -το σύμβολο του σεξ- δίνουν ραντεβού σε μια ιστορία πάθους, μυστηρίου, έρωτα, γάμου, σεξ, γέλιου, γέλιου στο σεξ, μυστηρίου στον έρωτα και άλλων πιθανών συνδυασμών.

 

Το «Από Μηχανής» Θέατρο μπορεί να μην έχει ξύλινη κατασκευή πάνω στην οποία ανεβασμένη θα δώσει τη λύση η Αθηνά η Παλλάδα, έχει όμως κλιματισμό, ποτά και wi-fi. Ό,τι χρειάζεται ο μοντέρνος ο άνθρωπος στην έξοδό του.

 

Υ.Γ.1 Η παράσταση ξεκινάει 23:30. Μήπως τελικά είναι ένα «Late Night Show»;

Υ.Γ.2 Ο κωδικός του wi-fi δεν είναι ακόμη ανακοινώσιμος.

Υ.Γ.3 Επιτρέπεται η κατανάλωση ποτού κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Υ.Γ.4 «Απαγορεύεται να σ’ αγαπάω, απαγορεύεται να μ’ αγαπάς» – Αντύπας

 

Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13 (πεζόδρομος) Μεταξουργείο
My Story .vl2

του Σωτήρη Μεντζέλου

Σκηνοθεσία: Σωτήρης Μεντζέλος

 

Κρατήσεις

+302105232097

Kάθε Σάββατο στις 23:30 μ.μ

(Συνολικές Επισκέψεις 579, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Γιάννης Καφάτος 1984 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες πήρε όμως πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*