23/05/2022

59ο  Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Από την οπτική του απλού θεατή

59ο  Φεστιβάλ

 Τι είναι τελικά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης;

Εξαρτάται σε ποιους αναφερόμαστε. Για πολλούς από τους ξένους σκηνοθέτες είναι μια καλή ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σ’ ένα κοινό που δύσκολα θα προσέγγιζαν υπό άλλες συνθήκες, αλλά και να συνάψουν επαγγελματικές συμφωνίες για τις ημιτελείς δημιουργίες τους.

Για αρκετούς από τους εγχώριους σκηνοθέτες είναι μια δυνατότητα να δείξουν για πρώτη (και ίσως για τελευταία φορά) το έργο τους στην μεγάλη οθόνη, να συμμετέχουν σε συζητήσεις, masterclass και να κάνουν τις απαραίτητες γνωριμίες.

Για τους ηθοποιούς και τους συντελεστές των ταινιών είναι μια μικρή ηθική ικανοποίηση να δουν το όνομά τους σ’ ένα φεστιβάλ διεθνούς κύρους και (ίσως) να κερδίσουν κάποιο βραβείο. Για τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους είναι ένας μαραθώνιος προβολών, τρεξίματος, συναντήσεων και άρθρων.

Για τους φοιτητές του Τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. είναι το διάστημα που σταματάνε τα μαθήματα, βλέπουν δωρεάν ταινίες και βοηθούν εθελοντικά στην διοργάνωση.

Για όλους εμάς τους απλούς θεατές όμως;

Είναι το πολύχρωμο ψηφιδωτό επισκεπτών και ντόπιων που στέκεται από το πρωί στην ουρά για εισιτήρια στην πλατεία Αριστοτέλους. Είναι οι τουρίστες που έχουν στους ώμους τους τις υφασμάτινες τσάντες με το λογότυπο του Φεστιβάλ και τριγυρνάνε στα στενά του κέντρου με το πρόγραμμα στο χέρι. Είναι η παρέα που βρίσκεται στο λιθόστρωτο λιμάνι και οδεύει να δει ένα βαλκανικό φιλμ.
Είναι το ζευγάρι που μόλις έφυγε από κάποιο ουζερί στα Λαδάδικα για να προλάβει την επόμενη ταινία του αφιερώματος στο ελληνικό queer σινεμά.
Είναι ο φοιτητής που πηγαίνει μόνο στις προβολές πριν τις 15:30, μια που με την επίδειξη του πάσο του έχει ελεύθερη είσοδο.
Είναι το άνοιγμα των ωραιότερων κινηματογραφικών αιθουσών της πόλης που κοσμούνται με τα ονόματα του Κασσαβέτη, της Λιάππα, της Μαρκετάκη και του Τορνέ.
Είναι οι συναυλίες, οι εκθέσεις και οι παρουσιάσεις βιβλίων που γίνονται παράλληλα όλες τις μέρες. Τελικά, είναι μια μεγάλη γιορτή!

Ας μην γελιόμαστε όμως. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τις δουλειές μας, την άχαρη ρουτίνα μας (στην οποία δεν μπορούμε να πατήσουμε «παύση»), οπότε παρά τις φιλότιμες προσπάθειες τελικά βλέπουμε 4-5 φιλμ.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος μετά από την καθιερωμένη μελέτη κατάφερα να δω μερικές ταινίες. Ανάμεσά τους το άκρως βαρετό και ανούσιο “Vision” («Κάθε χίλια χρόνια»), που απορώ πως η Ζιλιέτ Μπινός επέλεξε να πρωταγωνιστήσει , την ιδιαίτερα πρωτότυπη και φρέσκια κωμωδία “Tel Aviv on Fire” («Το Τελ Αβίβ φλέγεται») , το συγκινητικό αλλά και σκληρό “Quién te Cantará” («Κάποιος θα σου τραγουδήσει»), και το ακραίο, αλλά και ενδιαφέρον “Border” («Σύνορο»).

Από την άλλη, δεν κατάφερα να δω ούτε το «The waiter» με τον Άρη Σερβετάλη, ούτε το μεξικάνικο «Roma» που τα 676 εισιτήρια της προβολής εξαντλήθηκαν μέσα σε λίγες ώρες!

Τέλος, όπως και το 2015 –αν και ήταν μέσα στις δέκα που είχα σημειώσει– δεν έκοψα εισιτήριο για την ταινία που τελικά πήρε τον Χρυσό Αλέξανδρο (ας πρόσεχα).
Στο 59ο Φεστιβάλ λοιπόν, το μεγάλο βραβείο δόθηκε στο “Ray & Liz” (Ρέι Και Λιζ) μια ταινία δομημένη σε τρία μέρη που μιλά με πικρό χιούμορ για την μικροαστική ζωή της Αγγλίας της δεκαετίας του ’80.

59ο  Φεστιβάλ

Έχει όμως σημασία ότι χάσαμε μερικές καλές ταινίες, ότι είδαμε κάποιες χάλια και που τελικά πήγαν τα βραβεία; Για τους κοινούς θνητούς, καμία!

Σημασία έχει το ψάξιμο, η θέση στον πρώτο εξώστη του Ολύμπιον (εκεί που συνηθίζουν να κάθονται οι σκηνοθέτες στις πρεμιέρες των ταινιών τους), το βραδινό περπάτημα στο ομιχλώδες τοπίο με εικόνες στο μυαλό από την τελευταία προβολή, οι τυχαίες συναντήσεις μέσα στις αίθουσες με παλιούς φίλους, μια μπίρα σ’ ένα μπαρ με πρόφαση τη συζήτηση για την ταινία από την Χιλή που είδες εσύ και για τη μικρού μήκους από το Φεστιβάλ της Δράμας που είδε ο κολλητός σου και γενικότερα το κινηματογραφικό όνειρο που για δέκα μέρες αλλάζει την καθημερινότητά μας.

Ευτυχώς για όλους εμάς, που απολαμβάνουμε αυτό το ταξίδι, δεν χρειάζεται να περιμένουμε ένα χρόνο για να ζήσουμε την ίδια ατμόσφαιρα, μια που από το 1999 υπάρχει το μικρό αδελφάκι του Φεστιβάλ Κινηματογράφου.
Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πέρασε την εφηβεία και μπαίνει δυναμικά στην τρίτη δεκαετία της ζωής του. Ραντεβού λοιπόν την 1 Μαρτίου του 2019 για να περπατήσουμε στα ίδια σοκάκια και να απολαύουμε τις ίδιες συνήθειες, αλλά με ανοιξιάτικο (;) σκηνικό.

Τάσος Βαφειάδης

 

(Συνολικές Επισκέψεις 259, 1 επισκέψεις σήμερα)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*