Καλοκαιρινή, ήσυχη, ήρεμη Αθήνα κι εμείς πλησιάζουμε ακόμα πιο άφοβα τις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων. Όχι για να χαζέψουμε τα δελεαστικά σκευάσματα αλλά για να τα…κατασπαράξουμε κυριολεκτικά στο ζαχαροπλαστείον! Κι ας πάει και το παλιάμπελο και το ζάχαρο στα ύψη του Έβερεστ!
Περνώντας λοιπόν από τους εμπορικούς δρόμους που έγραψαν ιστορία τα ζαχαροπλαστεία της δεκαετίας του '70 στα οποία πολλάκις έχω αναφερθεί, θυμήθηκα ένα σημαντικό “μενού” εδεσμάτων που κάποτε αποτελούσαν την αριστοκρατία των γλυκών (βλέπε Gateau de Luxe!) και ίσως το πιο έλεγκανς δώρο σε μία εορταστική επίσκεψη.
Πιστέψτε με ότι χρειάστηκε ουκ ολίγος χρόνος για να συγκεντρώσω όλα (ή σχεδόν όλα) τα γλυκά των παιδικών μας χρόνων που πλέον υπάρχουν σπάνια σε βιτρίνες, πιο συχνά στη μνήμη μας και ακόμα συχνότερα στις σελίδες του θρυλικού Τσελεμεντέ!
Από που να ξεκινήσω άραγε; Χμμμμ…είμαι σκληρός παίκτης και θα θυμηθώ αρχικά όλα τα γλυκά που υπήρχαν σε τυποποιημένες συσκευασίες πολυτελείας. Αναφέρομαι φυσικά στα σοκολατίνια “Τζοκόντα” και “Serano” καθώς και στα περίφημα “Φρουί Γλασέ”! Ειδικά τα τελευταία δεν με συγκίνησαν ποτέ κι ας αποτελούσαν μία λύση “επιπέδου” για τον επισκέπτη και την οικοδέσποινα!
-Α χρυσή μου, δεν ήταν ανάγκη!
-Ε πως βρε χρυσό μου, να έρθουμε με άδεια χέρια;
Στη συνέχεια πάμε να συναντήσουμε τα γλυκά που αποτελούσαν κυρίως συνοδευτικό σε καφέ ή τσάι five o clock κατά τη Μαντάμ Σουσού! Μπεζέδες, εργολάβοι, πτιφούρ και φοντάν! Βουτήματα! Απλά πράγματα. Λίγη μαρέγκα, ή λίγη μαρμελάδα με μία υποψία φτηνής σοκολάτας ανάμεσα σε δύο κατά βάση απλά κουλουράκια του Θεού!
-Πολύ ωραίο το σπιτάκι σας χρυσή μου. Και τα βουτήματά σας έκτακτα!
-Κι εσείς πόσο κομψή είστε χρυσή μου! Αλήθεια πήγατε στην τελευταία επίδειξη του Σούμπερτ;!
-Ω μα και βέβαια! Πάρτε ακόμα ένα φοντανάκι! Λεπτά (εννοεί χρήματα) έχουμε!
Κι ερχόμαστε στο βαρύ πυροβολικό των ζαχαροπλαστείων! Ένας σωρός από αγαπημένα γλυκά που όταν τα σκέφτομαι θυμάμαι πόσα κιλά και χρόνια άφησα πίσω μου! Πάστες και γλυκά πολυτελείας! Ξεκινώ ευθύς αμέσως: Πάστα Νουγκατίνα, Σεράνο, Αμυγδάλου, Σαβαρέν (βλέπε Μπαμπάς), Κασετίνα, Κωκ, Εκλέρ, Σου…άντε και σοκολατίνα ποντικάκι με αυτιά και ουρά αμυγδάλου ή σοκολάτας.
-Θα θέλατε αγαπητή μου να πάμε σε ένα ζαχαροπλαστείο να πάρουμε μία πάστα;
Αυτή ήταν η κλασική ερώτηση ανδρός προς γυναίκα για να ξεκινήσει το πρώτο γλυκό φλερτ που συνήθως μετατρεπόταν σε “σορόπιασμα” κατά τη λαϊκή προσέγγιση! Φυσικά η νεαρά έτρωγε μία Σοκολατίνα με το “Σ” να προφέρεται παχύ παχύ και εν συνεχεία αν τολμούσες να την αγγίξεις μπορεί να έτρωγες την τσάντα στο κεφάλι! Άλλη κλασική κίνηση αυτή.
Στο τέλος αν έμενες μπουκάλα ήταν ευκαιρία να πνίξεις την πίκρα σου σε ένα μπολ προφιτερόλ ενώ φεύγοντας για το δρόμο δεν ξεχνούσες να πάρεις και μισό κιλό κάστανα “Μαρόν” ή 1 κιλό τουλούμπες! Ξέρετε από αυτές που δεν παχαίνουν!
Αμέσως μετά, αν το “σορόπιασμα” δεν επαρκούσε, έρχονταν τα γλυκά ταψιού για να καλύψουν το κενό σε σιρόπι! Γαλακτομπούρεκο, Κανταϊφι, Μπακλαβάς, Κοπεγχάγη, Καρυδόπιτα και πάει λέγοντας! Ποτάμι το σιρόπι εντός των ταψιών αλλά και εκτός!
Ααααχ, τι χρόνια κι αυτά. Πολλά από αυτά τα γλυκίσματα πολυτελείας δεν υπάρχουν πλέον. Αλλά κι αν υπήρχαν δεν ξέρω πόση κατανάλωση θα μπορούσαν να είχαν ή πόση κατανάλωση θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι!! Βλέπετε μαζί με τα γλυκά πέρασαν και τα χρόνια. Ξεπεράσαμε το αγιόκλημα και τα γιασεμιά…ξεπεράσαμε ακόμα και τις τούρτες μόκα που τις τρώγαμε με το κουτάλι της σούπας!
Ε δεν πειράζει! Στο κάτω κάτω διανύουμε περίοδο κρίσης οικονομικής και νευρικής! Άσε που το λόγο σε 3 μήνες θα έχουν τα μελομακάρονα κι οι κουραμπιέδες! Τι τα θέλω εγώ τα Μαρόν και τα…Μακαρόν; Πάντως, χωρίς να θέλω να σας κουράσω, θα ήθελα να κλείσω με μία γλυκιά πρόταση…σχεδόν ζαχαρένια! Φρουί Ζελέ και Κρεμ Καραμελέ!
Βασίλης Κριμπάς
