Ένας εξαιρετικός τρόπος να ανοίξεις συζήτηση με κάποιον που δεν γνωρίζεις καλά είναι να δείτε μαζί μια παράσταση. Το θέατρο γίνεται έτσι ένα πεδίο παρατήρησης, αποκάλυψης και… διασκέδασης. Αν, λοιπόν, έχεις ήδη μια μικρή υποψία για κάποιο ελάττωμά του μελλοντικού “καλού” σου, παρακάτω θα βρεις μερικές ιδανικές επιλογές για να δεις πόσο στέκουν οι υποψίες σου.
Γιατί, ας μη γελιόμαστε — στο πρώτο ραντεβού, συνήθως, όλα μοιάζουν μαγικά. Οι κουβέντες κυλούν εύκολα, το βλέμμα λάμπει, κι ύστερα… έρχονται οι σκέψεις που δεν λένε να σωπάσουν.
«Γιατί το είπε αυτό; Μήπως είναι τσιγκούνης; Ή μήπως μαμάκιας; Όχι, όχι… νάρκισσος είναι!»
Ό,τι κι αν είναι, ανθρώπινο. Ποιες είμαστε εμείς να κρίνουμε; Το σημαντικό είναι να το καταλάβεις όσο πιο νωρίς γίνεται!
Να σημειώσουμε, βέβαια, πως όλες οι παραστάσεις που προτείνουμε είναι πραγματικά αξιόλογες δουλειές· Να τις απολαύσετε με ή χωρίς τον υποψήφιο αγαπημένο σας.
Ο τσιγκούνης
Αν είναι στα χρήματα, είναι και στα συναισθήματα — αποδεδειγμένα πράγματα, επιστημονικά!
Οπότε, αν θες να ανοίξεις κουβέντα για το… ευαίσθητο θέμα της “τσέπης”, πάρε τον άνθρωπό σου και κατευθυνθείτε στο Θέατρο Θησείον. Εκεί θα δείτε τις «Νεκρές Ψυχές», σε σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη.
Η παράσταση βασίζεται στο μοναδικό μυθιστόρημα του Νικολάι Γκόγκολ (ναι, του 1842!) και ξετυλίγει την ιστορία του Πάβελ Ιβάνοβιτς Τσίτσικωφ — ενός αδίστακτου, αλλά γοητευτικά πανούργου τυχοδιώκτη που αγοράζει… νεκρούς δουλοπάροικους! Όχι, δεν πρόκειται για θρίλερ· ο Τσίτσικωφ σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τα ονόματά τους για να ανέβει κοινωνικά και για να πλουτίσει.
Και κάπου εκεί, στο τέλος, έρχεται η φράση του πρωταγωνιστή: «Ποιος λοιπόν από εσάς, με καθαρή συνείδηση, θα απαντήσει στην ερώτηση: μήπως υπάρχει και μέσα μου ένα κομμάτι του Τσίτσικωφ;»
Ρητορικό μεν… αλλά ανοίγει κουβέντα..
Επί σκηνής, οι Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Διονύσης Λάνης, Γιάννης Μάνθος, Χρήστος Παπαδόπουλος και Κωνσταντίνος Πασσάς — όλοι τους απολαυστικοί, με χιούμορ, ρυθμό και εντυπωσιακή χημεία.
Ο Νάρκισσος
Άλλη μια λαίλαπα της εποχής μας… Αν λοιπόν υποψιάζεσαι ότι ο συνοδός σου έχει μια ελαφριά (ή και βαριά!) δόση ναρκισσισμού, η λύση βρίσκεται στο κέντρο, στο Θέατρο Βρετάνια. Εκεί, ο Μανώλης Δούνιας έχει «κεντήσει» πάνω στο έργο «#Cancel» του David Ireland — τόσο σκηνοθετικά όσο και μεταφραστικά. Και πίστεψέ με, το να μεταφέρεις βρετανικό χιούμορ στα ελληνικά δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση!
Ο Αιμίλιος Χειλάκης υποδύεται τον Τζέι, έναν βραβευμένο με Όσκαρ ηθοποιό που, μετά τη λάμψη του σινεμά, νιώθει την ανάγκη να επιστρέψει στις θεατρικές ρίζες του. Από την πρώτη κιόλας στιγμή μαγνητίζει το βλέμμα — παίζει με εκφράσεις, βλέμματα και κινήσεις, σαν να χειρίζεται σκηνές και ατάκες με τηλεπαθητική ακρίβεια.
Δίπλα του, ο στιβαρός Λη, του Θανάση Κουρλαμπά, ο φιλόδοξος σκηνοθέτης που προσπαθεί να κρατήσει την παράσταση όρθια από την μεγάλη κόντρα που προκύπτει ανάμεσα στη συγγραφέα του έργου Ρουθ (Αθηνά Μαξίμου) που απειλεί να την τινάξει στον αέρα, αρνούμενη πεισματικά να αλλάξει, έστω ένα κόμμα στο έργο της. Οι δύο άντρες δοκιμάζουν κάθε θεμιτό —και αθέμιτο— τρόπο για να της αλλάξουν γνώμη. Θα τα καταφέρουν ή θα τους… έρθει κατακούτελα το “Cancel”;
Μια απολαυστική κωμωδία καταστάσεων, με έξυπνο χιούμορ, αιχμηρούς διαλόγους και τρεις εμπνευσμένες ερμηνείες. Μια κωμωδία που είχαμε ανάγκη!
ΥΓ: Εδώ μπορείτε να πάτε και με τον τύπο: “Εγώ δεν πάω θέατρο, είχαμε πάει στο δημοτικό και δεν μου άρεσε”
Ο Φασίστας
Εντάξει, αν χρειάζεται να το πούμε … ελπίζω να έχεις εξαφανιστεί πριν το πρώτο ραντεβού!
Αν όμως αποφασίσεις να δοκιμάσεις τα όριά σου, τότε οι αθηναϊκές σκηνές έχουν μερικά διαμαντάκια που ίσως —λέμε τώρα— τον ταρακουνήσουν.
Πάρτε το δρόμο προς Γκάζι, πέραστε τις ράγες και μπείτε στο Θέατρο Olvio. Εκεί συνεχίζεται για 3η σεζόν το έργο του Θανάση Τριαρίδη «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου».
Οι Νίκος Μαρνάς και Γιώργος Γκιόκας έχουν στήσει με φαντασία και νεύρο, ένα οργουελικό έργο, γραμμένο λίγο μετά το ναυάγιο του αλιευτικού «Adriana» στα ανοιχτά της Πύλου. Ένα τραγικό γεγονός όπου εκατοντάδες αθώοι άνθρωποι χάθηκαν στα νερά της Μεσογείου — κάποιοι μάλιστα έμειναν για πάντα «ακαθόριστοι».
Μαζί με τους Λεωνίδα Μπακαλή και Νίκο Στεργιώτη, οι δύο σκηνοθέτες παραδίδουν μια παράσταση που τη μια στιγμή σε κάνει να γελάς και την επόμενη… να παγώνεις. Γιατί ξαφνικά καταλαβαίνεις με τι γελάς. Και τότε, το σφύριγμα του τρένου ακούγεται λίγο πιο κοντά.
Ο ομοφοβικός
Εδώ πάλι… απορεί κανείς γιατί συνεχίζεις. Αλλά είπαμε — όλα για τους ανθρώπους..
Αν λοιπόν, επιμένεις και θες να πάτε και θέατρο.. μια καλή ιδέα, θα ήταν το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Εκεί, σας περιμένει το έργο του Άκη Δήμου, από τους bijoux de kant: «Μάθε με να φεύγω» — που ευτυχώς παίζεται και για δεύτερη σεζόν (γιατί μια φορά δεν φτάνει!).
Ο καταπληκτικός Χάρης Χαραλάμπους-Καζέπης χαρίζει στο κοινό μια αλμοδοβαρική εκδοχή της Αγνής — της ιδιοκτήτριας, μιας μικρής πανσιόν, χαμένης κάπου στο πουθενά που ζει μέσα στη μελαγχολία του παρελθόντος.
Μαζί της, ο αδερφός της Ίωνας (Κωνσταντίνος Γεωργαλής), συγκάτοικος σ’ αυτόν τον έρημο μικρόκοσμο, μέχρι που… μπουμ! Ένας μυστηριώδης Άντρας (Θανάσης Δόβρης) εμφανίζεται ξαφνικά, χρόνια μετά από μια θυελλώδη ερωτική νύχτα — και τότε τίποτα δεν μένει ίδιο.
Κι αν ψάχνεις κάτι πραγματικά δυνατό, κράτα αυτό: ο μονόλογος «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος» του βραβευμένου Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό.
Στο Θέατρο Θησείον, ο Αργύρης Ξάφης –υπό τη σκηνοθετική ματιά της Ζωής Ξανθοπούλου– δίνει μια ερμηνεία που δύσκολα ξεχνιέται. Είναι από εκείνες τις παραστάσεις που λες «εντάξει, αυτό ήταν…». Όχι τυχαία συνεχίζει για 3η χρονιά — και, όπως πάει, μάλλον θα μας συντροφεύει για πολλές ακόμη.
Η ιστορία ξεκινά με ένα σοκ: ένας έφηβος, το πιο όμορφο αγόρι της περιοχής, βρίσκεται νεκρός στη μέση του πουθενά. Από ’κει και πέρα, ξετυλίγεται ένα κουβάρι που αποκαλύπτει τα πάντα: παιδεραστία, ομοφοβία, ένοχα μυστικά, καταπιεσμένες ζωές — κι ένα τραγούδι που ξυπνά τις πιο σκοτεινές, εφιαλτικές αναμνήσεις.
Μια παράσταση που δεν χαϊδεύει· κοιτάζει κατάματα.
Και φυσικά, το άρθρο συνεχίζεται — γιατί τόσο τα αλλόκοτα «περιστατικά» των ανδρών που συναντάμε, όσο και τα θέατρα, είναι … ανεξάντλητα!
Κάθε εβδομάδα και μια νέα παράσταση, κάθε ραντεβού και μια μικρή πρεμιέρα
To be continued…
Γιώτα Δημητριάδη
