Ο Μανώλης και ο Φοίβος βρέθηκαν να είναι ακούσιοι συγκάτοικοι στην Καλλιθέα στα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Έχοντας μια κοινή ροπή προς την τεμπελιά περνούσαν τον καιρό τους αμπελοφιλοσοφωντας και σκαρώνοντας φάρσες. Όταν μοιραία τα βρήκαν σκούρα οικονομικά, έχοντας ελάχιστες γνώσεις αλλά περισσή γοητεία, αναζήτησαν μια εύκολη λύση προκειμένου να βγουν από το αδιέξοδο. Έτσι λοιπόν τους φάνηκε ταιριαστό να γίνουν συνεταιράκια και άνοιξαν μεσιτικό γραφείο. Στάθηκαν τυχεροί, όπως και τόσοι άλλοι νέοι της γενιάς τους επειδή συνέπεσαν με τα χρόνια της οικονομικής απογείωσης και τα οικονόμισαν χωρίς να χρειαστεί να κοπιάσουν και πολύ.
Τα δύσκολα χρόνια της κρίσης πήραν διαφορετικούς δρόμους αλλά γρήγορα ξαναβρήκαν κοινό ρυθμό μαζί με την υπόλοιπη χώρα που στάθηκε ξανά γερά στα πόδια της. Σήμερα μαζί με εκατομμύρια Έλληνες απολαμβάνουν τα οφέλη της ανάπτυξης και σαν πετυχημένοι και έμπειροι επιχειρηματίες συμμετέχουν σε πολλά μεγάλα κατασκευαστικά projects. Παράλληλα και αφού πια σχεδόν όλα επιτρέπονται, αποφάσισαν (όπως και τόσοι άλλοι) να δοκιμάσουν την τύχη τους και να χορτάσουν την ματαιοδοξία τους στον στίβο της μουσικής έστω και αν γνωρίζουν μετά βίας από δύο συγχορδίες ο καθένας (άθροισμα τέσσερις). Με αυτές και μόνο έστησαν τα Νότια Προάστια, ένα τραγούδι ύμνο στο σύγχρονο οικονομικό θαύμα που καταγράφει τα βιώματα της επαγγελματικής τους διαδρομής αλλά και το όραμα τους για το μέλλον…
Το νέο τραγούδι του Μανώλη Φάμελλου με τον Φοίβο Δεληβοριά κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες από την Anima Music by Stay Independent.
Στίχοι – μουσική: Μανώλης Φάμελλος
Τρέχω όλη μέρα να προλάβω μου έφυγε η ψυχή,
πέφτω πτώμα
ξυπνάω το πρωί
με μια γεύση πικρή στο στόμα
Ήθελα να κρατούσε η μαύρη Παρασκευή για λίγο ακόμα…
αναρωτιέμαι γιατί, κάτι μου λείπει μα τι; αφού τα έχω όλα…
ζω στον παράδεισο,
ζω στην Ριβιέρα
είναι μια υπέροχη ηλιόλουστη μέρα
χρυσές δουλειές, κέρδη τεράστια,
καλώς ήρθες ανάπτυξη στα νότια προάστια!
Οι εργολάβοι δίνουν τα χέρια
και πύργους υψώνουνε μέχρι τα αστέρια
Μα εγώ δεν θα λυπηθώ δεν θα πω τι κρίμα
αν μια μέρα όλα αυτά τα πάρει το κύμα
Δεν θέλουμε κανόνες στην αγορά και εμπόδια
άλλωστε ζούμε μόνο μια φορά
ας σπάσουμε τα όρια
Ας ανέβουμε λίγα μέτρα πιο ψηλά υπάρχουν περιθώρια
Ας φτάσουμε επιτέλους στην δόξα κοντά
για μια στιγμή αιώνια…
ζούμε στον παράδεισο
στην Ριβιέρα
είναι μια υπέροχη ηλιόλουστη μέρα
Της σόουμπιζ θα δεις εδώ όλα τα αστέρια
Εκπέμπουν λάμψη θετική ενέργεια
Οι αθλητές ιδρώνουν στο πάρκο
οι νικητές ανεβαίνουν στο βάθρο
δεν ξέρω αν θα λυπηθώ, αν θα πω τι κρίμα
μια μέρα αν όλους μαζί μας πάρει το κύμα
Όλα όπως τα ‘θελα τελικά τα κατάφερα σπουδαία
Έκλεισα πρώτη θέση σε ένα ρετιρέ με θέα
ζωή χαρισάμενη με το κοντρόλ στο χέρι
Μοιάζει με ευλογία η καταστροφή ποιος νοιάζεται, ποιος ξέρει…
Κι εγώ παίρνω τους δρόμους στα νότια προάστια
με μια απογοήτευση τεράστια
Τα βλέπω όλα άδεια
τα βλέπω όλα μάταια
Τα μάτια τους σβησμένα ,τις καρδιές κομμάτια
Τους βλέπω να χτίζουν παλάτια στην άμμο,
να σκοτώνουν για έναν όροφο πιο πάνω
Την τέλεια καταιγίδα βλέπω να πλησιάζει,
ένα μαύρο σύννεφο να μας σκεπάζει…
Βλέπω δέντρα και σπίτια ξεριζωμένα
Κι εγώ να οδηγώ ανάποδα στο ρεύμα
που με παίρνει μαζί του και με πηγαίνει,
στους εφιάλτες μου βλέπω το νερό να ανεβαίνει
Νιώθω τον χρόνο να τρέχει με σπασμένα φρένα
Θε μου κάτι δεν πάει καλά με μένα
δεν ξέρω αν θα λυπηθώ, αν θα πω τι κρίμα,
μια μέρα αν όλους μαζί μας πάρει το κύμα…
