«Το θέμα είναι ότι χάνει το ίχνος της σιγά-σιγά… Ξεθωριάζει. Στο τέλος ίσως να μην σημαίνει τίποτα πια». («Μπλε» – Χρήστος Φιλίππου, εκδόσεις Θερμαϊκός)
Αυτή η φράση, είναι στο πρώτο – εισαγωγικό διήγημα της συλλογής «ΜΠΛΕ» με τον τίτλο «Η συνάντηση έξω από τη μπλε πολυκατοικία» και ο Νίκος συνομιλώντας με τον Λευτέρη που βρέθηκαν μετά από καιρό την λέει αναφερόμενος στην πλατεία Εξαρχείων.
Όμως οι φράσεις και οι λέξεις από τη στιγμή που μπαίνουν στο χαρτί ανήκουν εξίσου και στους αναγνώστες κι έτσι με το θράσος του αναγνώστη, η φράση αυτή στο δικό μου κεφάλι πήρε και παίρνει, τόσες μέρες μετά την ανάγνωση του βιβλίου κι άλλες διαστάσεις. Τη σηματοδοτώ κι εγώ, βγάζοντας την έξω από την «κουβέντα» των δύο φίλων.
Σήμερα που αισθάνομαι ότι ξεθωριάζουν πολλά από αυτά που κάποτε αποτελούσαν τις σταθερές μας, διαβάζοντας το βιβλίο του Χρήστου Φιλίππου αισθάνθηκα μια οικειότητα.
Ο κορμός του βιβλίου είναι λοιπόν μια τυχαία, όπως λέει ο συγγραφέας, συνάντηση δύο φίλων έξω από τη Μπλε πολυκατοικία στην Πλατεία Εξαρχείων. Πλανόδιος μουσικός ο Λευτέρης, δημοσιογράφος ο Νίκος.
Παλεύει να βάλει νότες σε σειρά ο ένας και λέξεις ο άλλος.
Η συνάντησή τους είναι μια αφορμή ώστε ο συγγραφέας να μας μεταφέρει εικόνες και σκέψεις που έχουν να κάνουν με μια καθημερινότητα και με εκείνα τα απλά πράγματα που μας καθορίζουν και τα κουβαλάμε στη μνήμη μας.
Σε μια εποχή που τα εγκεφαλικά μας ram καίγονται καθημερινά, το παρελθόν αντέχει περίκλειστο σε ένα κομμάτι του εγκεφάλου που επικοινωνεί με την ψυχή και δύσκολα διαγράφεται.
Ο Χρήστος Φιλίππου με καμβά μια σχέση φίλων εξιστορεί στιγμές με έναν λιτό και σχεδόν αυτόματης γραφής τρόπο. Το στακάτο ύφος του βοηθάει στον ρυθμό του βιβλίου. Οι μικρές αφηγήσεις είναι σαν ανάσες. «Ακούμε» τις ιστορίες του Νίκου που έρχονται στις παύσεις της κουβέντας που κάνει με τον φίλο του.
Βρήκα την ιδέα πολύ ξεχωριστή. Άλλωστε ποιος δεν κυνηγάει το μυαλό του που τρέχει πιο γρήγορα και ξεστρατίζει εκεί που θέλει αυτό ακόμη και σε πιο ιδιαίτερες στιγμές.
Πόσο μάλλον όταν μιλάς με κάποιον που ξέρεις, ή νομίζεις ότι ξέρεις, σε ξέρει ή νομίζει ότι σε ξέρει.
Οι ιστορίες που μας παραδίδει ο συγγραφέας Χρήστος Φιλίππου στο «Μπλε» διατρέχουν μνήμες, καθημερινότητες, απογοητεύσεις αλλά πάνω απ’ όλα αποπνέουν μια αλήθεια. Κι όσο κι αν η «αλήθεια» αυτή ανήκει στον ήρωα που συχνά ταυτίζεται με τον συγγραφέα, ως αναγνώστης νιώθω ότι με αφορούν.
Μπορεί να μην έχω τις ίδιες εμπειρίες. Έχω όμως την ίδια αίσθηση που έζησε ο ήρωας και καθώς διάβαζα κι εγώ το βιβλίο έκανα εκείνες τις παύσεις που με οδηγούσαν στις δικές μου στιγμές! Όπως συμβαίνει όταν συναντιούνται δυο φίλοι που μπορούν να συνομιλούν και στις παύσεις τους. Όπως και στη μουσική οι παύσεις αναδεικνύουν τη μελωδία!
Γιάννης Καφάτος
