Ο Αλέξανδρος Τσίτσος έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστεί μαζί με την Βιολέττα Σταύρακα το έργο «Στη μοναξιά της τσιμεντένιας ζούγκλας – Μια αναπαράσταση της μοναξιάς του σύγχρονου ανθρώπου» που παίζεται στο Θέατρο «Τόπος Αλλού» κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι τις 30 Απριλίου.
Η «κουβέντα» μαζί του μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε έναν ευαίσθητο άνθρωπο και καλλιτέχνη.
Τι στάθηκε η αφορμή για να γράψετε το θεατρικό έργο «Στη μοναξιά της τσιμεντένιας ζούγκλας»;
Το «Ρολόι με τον Κούκο»!
«Στην Ιταλία, όσο κυβερνούσαν οι Βοργίες, επικρατούσε πόλεμος, δολοφονίες κι αιματοχυσίες, αλλά παρόλα αυτά, σε αυτό το πλαίσιο δημιουργήθηκε ο Μικελάτζελο, ο Ντα Βίντσι και η Αναγέννηση. Στην Ελβετία, από την άλλη, την ίδια εποχή επικρατούσε η δημοκρατία, η αγάπη και η ειρήνη και τι δημιούργησε εκείνο το πλαίσιο; Το ρολόι με τον Κούκο!»
Παραθέτω τον τρομερό μονόλογο του Όρσον Γουέλς, από τον Τρίτο Άνθρωπο για να θέσω μια βάση στην συζήτησή μας. Ελπίζω αυτή η αναλογία να είναι αρκετά ισχυρή για καταλάβετε την τρέλα ενός νεαρού δημιουργού, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΑ, η κατασκευή μιας παράστασης από το μηδέν, χωρίς λεφτά, τεχνικό εξοπλισμό, εμπειρία και γνώσεις πάνω στην σκηνοθεσία. Τι οπλίζει αυτόν τον δημιουργό; Με τι καύσιμο βάζει φωτιά στη μηχανή; Ποια είναι τα κίνητρά του;
Έγραψα την «Ζούγκλα» γιατί σε καμία περίπτωση δεν προσδοκώ να καταντήσω «Ρολόι Κούκος».
Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος αδυνατεί να συντονιστεί με τους άλλους, τον εαυτό του και το περιβάλλον;
Εθελοτυφλούμε.
Νομίζουμε ότι ζούμε «εν ειρήνη», σαν την Ελβετία και αντιμετωπίζουμε τα πάντα σαν «Ρολόγια με Κούκο», ενώ στην πραγματικότητα ζούμε με τους Βοργίες. Οι δολοφονίες, η μοναξιά, οι αιματοχυσίες δεν έχουν εξαφανιστεί σήμερα, απλά καλύπτονται.
Ο θάνατος μας αναταράσσει. Μας υπενθυμίζει πόσο πραγματικά ευάλωτοι είμαστε. Μας ενεργοποιεί. Σπρώχνουμε τον βράχο στο βουνό σαν διαμαρτυρία εναντίον του. Θέλουμε να τον αφανίσουμε για να μην μας αφανίσει κι ας είναι αδύνατον αυτό.
Όταν το σύστημα όμως μας στερεί την επαφή μας με τον θάνατο, όταν ωραιοποιεί την καθημερινότητά μας για να μας καθησυχάσει στην ουσία μας ακρωτηριάζει.
Η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου είναι η επιθυμία του να πολεμήσει ενάντια στον θάνατο και να μην μπορεί να τον δει καταπρόσωπο. Χτυπάει ανέλπιστα το κεφάλι του στον τοίχο. Ήταν πάντα δεδομένο ότι ο τοίχος δεν θα υποχωρήσει, αλλά σήμερα ο τοίχος δεν είναι μόνο ανυποχώρητος αλλά είναι και ΑΟΡΑΤΟΣ.
Ο Τζέρι και η Γκιτλ, ανάμεσα στο πλήθος, βρίσκουν ο ένας τον άλλο. Τι τους φέρνει κοντά και τις τους δυσκολεύει;
Ο Τζέρι και η Γκιτλ είναι δύο αρχέτυπα.
Αδάμ κι Εύα, Σαμψών και Δαλιδά, Ορφέας κι Ευρυδίκη;
Ο Ορφέας είναι μόνος γιατί η Ευρυδίκη πέθανε. Αν δεν την είχε γνωρίσει δεν θα ένιωθε μόνος.
Η τραγωδία γράφτηκε για δύο ηθοποιούς.
Δεν υπάρχει λόγος, αν δεν υπάρχει και αντίλογος. Μόνο όταν συναντά την Γκιτλ καταλαβαίνει ο Τζέρι την μοναξιά του και η Γκιτλ αντίστοιχα.
Ο Τζέρι, στο έργο, βλέπει την Γκιτλ σαν καταφύγιο. Από ποιον κρύβεται;! Ο Τζέρι Ράιαν, τρέχει να ξεφύγει από τον Διάβολο. Νομίζει η Γκιτλ θα συμπληρώσει τα κενά του κι έτσι ίσως ο Διάβολος να τον συγχωρέσει.
Η Γκιτλ από την άλλη είναι στοιχειωμένη από τα φαντάσματα του παρελθόντος της. Το φάντασμα του πάλαι ποτέ εξιδανικευμένου έρωτά της. Ελπίζει πως ο Τζέρι θα τον αντικαταστήσει.
Μοιράζονται την ίδια μοναξιά, αλλά οι τρόποι που επιλέγουν για να την αντιμετωπίσουν είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι.
Ποιος ο ρόλος των «θηρίων» που κατοικούν στη τσιμεντένια ζούγκλα;
Τι είναι θέατρο;!
Τι ανάγκασε τον άνθρωπο να το δημιουργήσει;
Ο άνθρωπος ήθελε να επικοινωνήσει τους προβληματισμούς, τις αγωνίες, τα βαθύτερα «θέλω» και σκοτάδια του με τους γύρω του. Πως το έκανε; Πιάστηκε από αρχαίους μύθους γνωστούς σε όλους. Χρησιμοποίησε την φωνή του Οιδίποδα και της Μήδειας γιατί η δική του δεν ήταν αρκετή. Η ωμή έκφραση χωρίς ποίηση είναι παράφωνη.
Ο Τζέρι και πολύ περισσότερο η Γκιτλ, στην παράσταση εκμεταλλεύονται τις φωνές θηρίων που κατοικούν στην Ζούγκλα για να μιλήσουν για τους εαυτούς τους. Να γίνουν κατανοητοί.
Αυτό είναι και το θεατρικό πείραμα που επιχειρώ με αυτήν την παράσταση. Πως μπορούμε να «διηγηθούμε» μια ιστορία δύο εραστών, χωρίς να μιλήσουμε καθόλου γι’ αυτούς;
Κανείς δεν εγγυάται την επιτυχία ενός πειράματος.
Η κάθε πιθανή έκβαση του πειράματος αυτού, τι μας αποδεικνύει όμως για κάθε Τζέρι και Γκιτλ;
Πόση μοναξιά κρύβει μια σύγχρονη μεγαλούπολη; Εσείς πώς βιώνετε τη μοναξιά και πού αναζητάτε διέξοδο; Ποια είναι η δική σας μικρή όαση στην Αθήνα;
Οι σύγχρονες μεγαλουπόλεις συντηρούν και συντηρούνται από τους νόμους της Ζούγκλας.
Η τροφική αλυσίδα μας συντηρεί αν είμαστε αρκετά τυχεροί να βρισκόμαστε σε προνομιακή θέση.
«Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρότερο».
Μοναξιά δεν νιώθει αυτός που βρίσκεται στον πάτο της αλυσίδας, αλλά εκείνος που ενώ έχει την επιλογή να φάει τον μικρότερό του αρνείται συνειδητά να μην το κάνει. Για τα μεγάλα ψάρια η στάση αυτή είναι ακατανόητη. Στη Ζούγκλα μοιάζει παράλογο να θυσιάζεις την ευδαιμονία σου για κάποια υψηλότερα ιδανικά. Αυτή είναι η λογική με την οποία χτίζουμε την σημερινή κοινωνία, κάποιοι από εμάς θέλοντας και μη.
Όαση είναι πραγματικά οι χώροι εκείνοι που όλα εμείς οι «ρομαντικοί», συναντιόμαστε και καταφέρνουμε να συνυπάρξουμε με τους δικούς μας νόμους. Γι’ αυτό πάμε θέατρο. Ποια άλλη ανάγκη θα μπορούσε να μας οδηγήσει στο να κλειστούμε σε μια κρύα, σκοτεινή αίθουσα για δύο ώρες, εκτός από την ανάγκη να υπερασπιστούμε τα υψηλότερα ιδανικά μας και να μην καταντήσουμε αδιάφοροι σαν τα «Ρολόγια Κούκους».
Info «Στη μοναξιά της τσιμεντένιας ζούγκλας»- Μια αναπαράσταση της μοναξιάς του σύγχρονου ανθρώπου.
Η ομάδα «Μικρή Βιομηχανική» παρουσιάζει την παράσταση «Στη μοναξιά της τσιμεντένιας ζούγκλας». Ένα πρωτότυπο κείμενο για την αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να συντονιστεί με την εποχή, το περιβάλλον, τους γύρω και τον εαυτό του.
Ιστορίες άλλοτε πραγματικές που συναντώνται καθημερινά στη ζούγκλα της Αθήνας, κι άλλοτε καθαρή μυθοπλασία. Παράδοξες, σουρεαλιστικές, συγκινητικές, προσπαθώντας πάντα να αποτυπώσουν τον παραλογισμό της σύγχρονης πραγματικότητας.
«Στη μοναξιά της τσιμεντένιας ζούγκλας»
Κείμενο και σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Τσίτσος
Πρεμιέρα: 4 Μαρτίου
Θέατρο Τόπος Αλλού
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Εγκλωβισμένοι σε ένα φαντασιακό 1958 με φόντο το Σόχο και το Χάρλεμ, το Μπρονξ και την Κυψέλη, την 5η λεωφόρο και την Πατησίων, το Σέντραλ Πάρκ, την πλατεία Βικτώριας, τους ουρανοξύστες του Μανχάταν και την Ακρόπολη, ο Τζέρι και η Γκιτλ, συναντούν ο ένας τον άλλο για να δώσουν τέλος στην αιώνια μοναξιά τους.
Αλλά στη ζούγκλα κατοικούν πολλά θηρία…
Ο πρίγκιπας του σκότους, Μολώχ. Η φάλαινα στη σοφίτα. Το φάντασμα μιας ξεχασμένης πόρνης. Πέρσες λουλουδάδες. Θρυλικοί τζαζίστες. Πίθηκοι νομπελίστες. Φιλόδοξοι ποιητές. Μέντιουμ. Καλικάντζαροι. Κατάσκοποι κομμουνιστές. Χορευτές χωρίς προοπτική. Εκθρονισμένοι βασιλιάδες. Έκπτωτοι Χολιγουντιανοί αστέρες. Μαύροι Πάνθηρες. Άσφαιροι καουμπόηδες. Ξιπασμένοι γραφειοκράτες.
Τα θηρία αυτά, μας διηγούνται τις ιστορίες τους και μας ξεναγούν στη δική τους μοναξιά. Ώσπου, η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί ως έχει.
Νέα συμφωνία, λοιπόν. Κουράστηκαν πια να πολεμάνε ενάντια σε ένα σύστημα που τους έχει διαλύσει. Κουράστηκαν να συναναστρέφονται με θηρία. Θέλουν να ζήσουν ικανοποιητικά το υπόλοιπο της ζωής τους. Χωρίς ρομαντισμούς και ιδανικά. Αφήνουν τη ζούγκλα να τους καταπιεί. Το σύστημα να τους υποτάξει. Τον παραλογισμό της σύγχρονης πραγματικότητας να τους κάνει κομμάτι του. Λεφτά. Δόξα. Αναγνώριση. Παιδιά. Σκυλιά. Γατιά. Έγγαμος βίος. Αστικές συγκεντρώσεις. Η ζωή μας. Η ζωή τους…
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Στη μοναξιά της τσιμεντένιας ζούγκλας»
Πρεμιέρα: 4 Μαρτίου
Συντελεστές
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Τσίτσος
Βοηθός σκηνοθέτη: Αλεξάνδρα Γεωργίου
Σκηνικό – Κοστούμια: Αφροδίτη Βραχοπούλου
Πρωτότυπη μουσική: Βιολέττα Σταύρακα, Zemra
Σχεδιασμός φωτισμών: Ευσταθία Δρακονταειδή
Σχεδιασμός αφίσας: Αριάδνη Μιχαηλάρη
Προβολή και επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Παραγωγή: «Βιομηχανική»
Παίζουν: Αλέξανδρος Τσίτσος, Βιολέττα Σταύρακα
Πού: Θέατρο Τόπος Αλλού, Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Τ.Κ: 11361, Κυψέλη
Πότε: Από 4 Μαρτίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20:30 (έως 30 Απριλίου)
Εισιτήρια: 15 € (κανονικό), 12 € (προπώληση), 10 € (ατέλειες, άνεργοι, φοιτητικό)
Διάρκεια: 110’
