Η Αλεξία Μουστάκα συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση « Φοβάμαι, ταυρομάχε» που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Μεταξουργείο.
Στην παράσταση-ύμνο στον άνθρωπο και τους αγώνες για ελευθερία, η Αλεξία Μουστάκα υποδύεται τη σύζυγο του δικτάτορα Πινοσέτ και με αφορμή αυτόν το ρόλο που ενσαρκώνει με μεγάλη επιτυχία μιλησαμε μαζί της για να τη γνώρισουμε λίγο καλύτερα!
Φέτος, σας βρίσκουμε στο θέατρο Μεταξουργείο να υποδύεστε τη γυναίκα του Πινοσέτ, στο αντιφασιστικό έργο του Lemebel «Φοβάμαι, ταυρομάχε». Πώς προσεγγίσατε τον ρόλο σας;
Ναι και η χαρά μου είναι μεγάλη, γιατί πρόκειται για ένα υπέροχο κείμενο και έχω την ευτυχία και την ευκαιρία να υποδυθώ έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο, τη γυναίκα του Πινοσέτ. Για μένα, όσο πιο κόντρα είναι ένας ρόλος, τόσο περισσότερο έχεις την ευκαιρία να δουλέψεις πάνω του, να εξελιχθείς σαν ηθοποιός, να βγεις από τον εαυτό σου και να πατήσεις στα βήματα ενός ξένου σώματος, που πρέπει να αγαπήσεις, όσο αντίθετος κι αν είναι από εσένα.
Τι σας κέρδισε στο κείμενο του Lemebel;
Το κείμενο έχει πολιτική χροιά, είναι βαθιά ανθρώπινο και εξυμνεί την αγάπη και τη διαφορετικότητα, γιατί η αγάπη είναι μια, δεν χωράει σε ταμπέλες.
.Πρόκειται για ένα έργο που υμνεί τον άνθρωπο και τους αγώνες του για ελευθερία, γραμμένο την περίοδο κατά την οποία η Χιλή βίωνε μια από τις πιο σκληρές δικτατορίες του 20ου αιώνα. Ποιες είναι οι αναλογίες του με το σήμερα, κυρίως σε επίπεδο συμβολισμών; Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκουμε ένα φαινομενικά αταίριαστο ζευγάρι, η Τρελή και ο επαναστάτης φοιτητής. Μπορεί η τρυφερότητα και η δύναμη της αγάπης να σαρώσει όλα τα στερεότυπα και τις αδικίες στο πέρασμά της;
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο άνθρωπος πάντα θα αγωνίζεται για κάτι, είτε για την ελευθερία του είτε για την αποδοχή της διαφορετικότητας, όπως στο συγκεκριμένο έργο και πάντα θα υπάρχει και ο αντίποδας, όπου εδώ έχουμε το ζεύγος Πινοσέτ. Όλα γι’ αυτούς είναι το εξώφυλλο, η εικόνα, η δήθεν θρησκευτική πίστη, ενώ πίσω απ’ όλο αυτό υπάρχει το απόλυτο σκοτάδι.
Ο Λεμεμπέλ έχει ντύσει τους δυο αυτούς ρόλους με πολύ χιούμορ και γκροτέσκα στοιχεία, σε αντίθεση με το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, που κυριαρχεί η αλήθεια, η ανθρωπιά και η αγάπη που μπορεί να ενώσει δυο τόσο διαφορετικούς κόσμους.
Εσείς για ποια πράγματα ή ιδέες δεν θα σταματήσετε να παλεύετε ποτέ;
Υπάρχει κάποια συμβουλή που σας έδωσαν οι γονείς σας και αποδείχθηκε θησαυρός για την επαγγελματική σας σταδιοδρομία και αν ναι, ποια ήταν αυτή;
Για την αλήθεια και το δίκαιο. Μια από τις συμβουλές του πατέρα μου ήταν να είμαι πάντα αληθινή και να έχω ενσυναίσθηση και αυτό προσπαθώ να ακολουθώ στη ζωή μου. Όσο για το δίκαιο, είτε με τους δικούς μου ανθρώπους, είτε στη δουλειά μου, πάντα προσπαθώ γι’ αυτό.
Ποια ήταν η πιο καθοριστική στιγμή στην μέχρι τώρα πορεία σας;
Η πιο καθοριστική στιγμή στην πορεία μου, ήταν στο ξεκίνημά μου, στην πρώτη μου δουλειά, στον ΘΟΚ, όταν παίξαμε στην Επίδαυρο. Ήμουν στον χορό, αλλά είχα και σόλο τραγούδι. Με το που πήγαμε έτρεμε η καρδιά μου και νόμιζα πως θα ανοίξει η γη να με καταπιεί. Τελικά η έκβαση ήταν τελείως διαφορετική. Πάνω σ’ αυτήν την τόσο μοναδική σκηνή, ένοιωσα πως βρισκόμουν στο σπίτι μου και μια απίστευτη ευφορία. Υπάρχει βέβαια και η πρώτη φορά που βρέθηκα στη σκηνή με τον πατέρα μου, που τραγουδήσαμε το Φάντασμα της Όπερας. Μοναδική στιγμή.
Ετοιμάζετε κάτι άλλο γι’ αυτή τη σεζόν;
Ετοιμάζω κάτι για τη δεύτερη θεατρική σεζόν, Δευτέρα και Τρίτη θα είμαι σε μια παράσταση με άγνωστα κείμενα του Μποστ, ξανά στο θέατρο Μεταξουργείο, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κυριακού.
Πληροφορίες για την παράσταση “Φοβάμαι, ταυρομάχε”
«Φοβάμαι, ταυρομάχε», του Pedro Lemebel
Στο θέατρο «Μεταξουργείο»
Θεατρική προσαρμογή και σκηνοθεσία, Άννα Βαγενά
Από 13 Οκτωβρίου 2023
Προπώληση:
Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» περιγράφει τη σχέση ανάμεσα σ’ έναν μεσήλικα ομοφυλόφιλο, την «Τρελή» και έναν νεαρό φοιτητή, μέλος επαναστατικής οργάνωσης, επί δικτατορίας Πινοσέτ. Τους δύο αυτούς «αταίριαστους» χαρακτήρες φέρνει κοντά η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Πινοσέτ το 1986. Κάτω από τον συνεχή φόβο της σύλληψής τους, θα δεθούν συναισθηματικά και ο ένας θα αλλάξει τη ζωή του άλλου.
Την ίδια στιγμή παρακολουθούμε και ένα ακόμη ζευγάρι, το οποίο εκφράζει έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, τον Πινοσέτ και τη γυναίκα του.
