Η «Αγρυπνία» σε σκηνοθεσία του Αντώνη Καλογρίδη είναι η παράσταση που εδώ και λίγες μέρες του Μαρτίου του 2024 εγκαινίασε ένα έναν νέο χώρο, ένα θέατρο στο νούμερο 33 της Λεωφόρου Συγγρού με το όνομα «Συγγρού 33».
Ανοίγει παρένθεση:
Μπήκα στο θέατρο με έντονα συναισθήματα. Είμαι 54 ετών και η προηγούμενη φορά που κατέβηκα τα σκαλιά, κρατούσα τη μαμά μου από το χέρι. Στο άλλο της χέρι κρατούσε την αδελφή μου.
Εκεί που λέει σήμερα «Συγγρού 33», τότε έγραφε «Σινέ Πίκολο» και από κάτω: Σήμερον: Το Ποντίκι που βρυχάται – Πήτερ Σέλερς. Μετά το Πίκολο έκλεισε, μετά έγινε τσοντάδικο και τώρα επιτέλους, μετατράπηκε σε έναν μοναδικό χώρο που ελπίζω να μας χαρίσει κι άλλες δυνατές παραστάσεις όπως η «Αγρυπνία».
Κλείνει η παρένθεση!
Η παράσταση, «Αγρυπνία», του Αντώνη Καλογρίδη, είναι μια δυνατή θεατρική εμπειρία. Εξαιρετικές ερμηνείες, μοναδική μουσική με την υπογραφή του Κωνσταντίνου Βήτα, Φώτα και βίντεο προβολές συμβάλλουν στην ανάδειξη του προσεγμένου σκηνικού.
Το κείμενο της παράστασης, του Δημήτρη Δημητριάδη θέλει να μας πει τόσα πολλά για τον έρωτα, τον απαγορευμένο έρωτα, τα «θέλω» των γονιών, τα «απαιτώ» των παιδιών, τους πειρασμούς, την οικογένεια, τη θρησκεία, τη λαγνεία, τον κυνισμό που κάπου όλα μαζί μπερδεύονται γλυκά αλλά τελικά οι πρωταγωνιστές της παράστασης καταφέρνουν να σταθούν πάνω από αυτό και να κάνουν τον θεατή να μπει στον ιδιαίτερο κόσμο τους και τελικά να φύγει γεμάτος από θέατρο.
Ακολουθεί μια μικρή «κουβέντα» με τον Δημήτρη Δρόσο, τον Πέτρο της παράστασης, τον πατέρας του νεαρού Φειδία (Νικόλας Χαλκιαδάκης) που αποτελεί έναν μικρό αλλά πολύ σημαντικό στην εξέλιξη του έργου χαρακτήρα. Σταματώ εδώ γιατί το σπόιλερ παραμονεύει …
Πόσο οι αδιέξοδοι έρωτες επηρεάζουν τις ζωές μας – Βλέπεις ανθρώπους που βρίσκονται σ’ αυτό «αδιέξοδο» δίπλα σου;
Είμαι πεπεισμένος ότι οι αδιέξοδοι έρωτες επηρεάζουν καθοριστικά τη ζωή μας γιατί επηρεάζουν πρωτίστως την διάθεσή μας και την ενέργειά μας.
Έχω συναντήσει και συναντώ ανθρώπους που βιώνουν αυτή την κατάσταση. Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς. Το θέμα είναι πώς το διαχειρίζεται ο καθένας.
Άλλοι ενεργοποιούνται, άλλοι γράφουν, άλλοι περνούν κατάθλιψη ,κάποιοι μπορεί να μείνουν για πάντα σε μια πλάνη και μερικοί μπορούν να καταφέρουν ανατροπές στη ζωή τους για το δικό τους καλό, για τη δική τους ποιότητα ζωής.
Η Αγρυπνία τι είναι ως παράσταση; Μια ωδή στον ανεκπλήρωτο έρωτα ή μια πραγματεία για τον έρωτα, τον απαγορευμένο έρωτα και το ρόλο της πατριαρχικής οικογένειας;
Η “Αγρυπνία” θα μπορούσαν να είναι όλα τα παραπάνω ή και όχι. Αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τον όρο συμπυκνωμένο αποτύπωμα, η Αγρυπνία είναι μια μικρή σκακιέρα με παραταγμένα πάνω της οικεία πρόσωπα-αρχέτυπα, αναγνωρίσιμα, εγχώρια τολμώ να πω. Η συνάντηση των προσώπων και οι σχέσεις που διαμορφώνονται μεταξύ τους αναδεικνύουν σύγχρονα ζητήματα που μας αφορούν και ως άτομα αλλά και ως κοινωνία. Σε όλους ανεξαιρέτως τους ρόλους υπάρχει η αναρώτηση, ο μηχανισμός επιβίωσης, ο έρωτας, η ανάγκη για συντροφικότητα. Ανθρώπινα πράγματα δηλαδή.
Υπάρχει στην πραγματικότητα ένα «Master Tower» στην Αθήνα και ποιοι «συχνάζουν» ή θα σύχναζαν σ’ αυτό αν υπήρχε;
Και να υπάρχει, δεν το γνωρίζω . Αν υπήρχε θα υποδεχόταν την elite του πνεύματος και τους κυνηγούς ονείρων.
Η κοινωνία σήμερα, τι πιστεύεις ότι «καταδικάζει» περισσότερο; Τον έρωτα ή την διαφορετικότητα;
Ξεκάθαρα την διαφορετικότητα.
Ποιος είναι ο ιδανικός θεατής που θα ήθελες να δει την Αγρυπνία;
Δεν υπάρχει ιδανικός θεατής. Κάθε θεατής είναι ιδανικός όταν σέβεται τον χώρο και τους εργαζόμενους .Είναι όλ@, όλες, όλοι, όλα ευπρόσδεκτοι.
Εκτός από την «Αγρυπνία» συμμετέχεις στην παράσταση «Jane» που θα ανέβει στις 18 Μαρτίου στο θέατρο Θησείον. Πες μας δυο λόγια για τον ρόλο σου εκεί και τι διαφορές ή ομοιότητες έχει με τον ρόλο σου στην «Αγρυπνία» –
Πράγματι, παράλληλα με την παράσταση “Αγρυπνία” στη Συγγρού 33, συμμετέχω και στην παράσταση “Jane” ,στο θέατρο Θησείον.
Ο ρόλος στην παράσταση της “Jane” που κλήθηκα να δουλέψω είναι ο Κος Ρότσεστερ. Εύπορος, αριστοκράτης, τραχύς, δεσποτικός κι όμως στην πορεία της παράστασης ανακαλύπτουμε την πορεία του και ασφαλώς επικεντρωνόμαστε στη μοιραία γνωριμία με την πρωταγωνίστρια Τζέην Έυρ.
Ομοιότητες με τον Πέτρο της ¨Αγρυπνίας” δεν διακρίνω. Έχουν οι δύο ρόλοι αυτοί διαφορετικά σημεία εκκίνησης. Ζουν σε διαφορετικές εποχές, σε άλλες χώρες, έχουν διαφορετικό γνωσιακό, μορφωτικό, κοινωνικό επίπεδο. Άρα υπηρετώ αυτόν τον καιρό δύο πολύ διαφορετικούς κόσμους κι αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον.
Πώς είναι να δουλεύεις για δύο παραστάσεις; Είναι καλλιτεχνική επιλογή ή ανάγκη βιοπορισμού;
Είναι πολύ δημιουργικό. Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι είναι και κουραστικό. Χρειάζεται συγκέντρωση και τρομερή ενέργεια. Σίγουρα είναι θέμα βιοπορισμού. Πολύ δύσκολα επιβιώνεις με μία μόνο παράσταση. Χρειάζεται να κάνεις και δεύτερη παράσταση ή τηλεόραση ή κάπως να συμπληρώνεις το εισόδημά σου. Παρόλα Αυτά αυτή την περίοδο βρίσκομαι σε βαθιά εσωτερική ανάγκη να εκφραστώ με αυτούς τους ανθρώπους σε αυτές τις συγκεκριμένες εργασίες.
Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχεις να αντιμετωπίσεις ως ηθοποιός στην Αθήνα του σήμερα;
Η εύρεση εργασίας είναι συχνά δύσκολη. Και ο βιοπορισμός από αυτό το επάγγελμα επίσης δύσκολος.
Συμπλήρωσε τη φράση: Η θεατρική Αθήνα σήμερα είναι …
Ένα τεράστιο λούνα-παρκ.
Ποια παράσταση «σε έκανε» ηθοποιό; (πότε, πώς την είδες)
Καμία από τις ακόλουθες εμπειρίες δεν “με έκανε” ηθοποιό. Άνοιξαν όμως περιοχές μου και μου έδειξαν δρόμους. Θα αναφέρω πρώτα το “Αριστερό μου πόδι” του Jim Sheridan με τον Daniel Day Lewis. Μπορεί να μην είναι θέατρο αλλά όταν είδα αυτή την ταινία ήμουν επτά χρονών, τυχαία, στο σπίτι των γονιών μου στη Σκόπελο.
Χρόνια μετά το 2004, σε ένα ταξίδι στο Λονδίνο πήγα να δω έκθεση σε μια γκαλερί και πρόσεξα ότι στο μικρό θεατράκι που υπήρχε στους χώρους της γκαλερί παιζόταν ο “Βασιλιάς Ληρ” από ένα ηθοποιό. Αυτός ο ηθοποιός έπαιξε όλους τους ρόλους μόνος του.
Μπορείς να μας «συστηθείς» μέσα από πέντε έργα τέχνης; (βιβλία, μουσική, θεατρικά, κινηματογραφικά κλπ)
Από βιβλία “Το Θείο Τραγί” του Γ.Σκαρίμπα, το “Γκιάκ” του Δ.Παπαμάρκου, Η “Λυκοχαβιά” του Κ.Μπαρμπάτση. Σχετικά με τη μουσική αξίζει να αναφέρω “Τον εφιάλτη της Περσεφόνης” των Μ.Χατζιδάκι και Ν.Γκάτσου. Στον κινηματογράφο αγαπημένα είναι το “Holly Motors” του L.Carax.Στο θέατρο αγαπώ τον “Οιδίποδα Τύραννο” του Σοφοκλή, τον “Άμλετ” του Σαίξπηρ και το “Περιμένοντας τον Γκοντό” του Μπέκετ. Το ποίημα του Ν.Καρούζου “Διάλογος πρώτος” έρχεται συχνά στον νου μου.
Τι φοβάσαι και πώς καταπολεμάς τους φόβους σου;
Φοβάμαι την μοναξιά και τον θάνατο. Γι’ αυτό είμαι διαρκώς σε κίνηση και αφήνομαι στην ορμητικότητά μου. Έτσι τους ξεχνάω τους φόβους, τους ξορκίζω. Νομίζω.
