Το νέο έργο του Κωνσταντίνου Μάρκελλου είναι ένα θέατρο ντοκουμέντο για το καθεστώς Τσαουσέσκου στη Ρουμανία.
Η παράσταση Δύο πορτοκάλια για τα Χριστούγεννα έκανε πρεμιέρα πριν έναν μήνα στο Εν Αθήναις και μοιάζει με ένα δραματουργικό «στοίχημα» που πέτυχε. Για τις ανάγκες του έργου, ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος και η ηθοποιός Ελένη Στεργίου ταξίδεψαν στο Βουκουρέστι όπου κατέγραψαν μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν το καθεστώς Τσαουσέγκου, τη λογοκρισία, τις στερήσεις και τις πληγές που έμειναν στον χρόνο. Το θέατρο-ντοκουμέντο έχει μια μεγάλη δυναμική σαν είδος, γιατί μετατρέπει δραματουργικά το προσωπικό βίωμα που γίνεται συλλογικό. Αυτό γίνεται πολύ γρήγορα αντιληπτό βλέποντας την παράσταση του Κωνσταντίνου Μάρκελλου.
Υπόθεση
Ο Βλαντ, που πυροβολήθηκε στα επεισόδια που ακολούθησαν την ανατροπή του δικτάτορα ζει, ακόμη, με δύο σφαίρες σφηνωμένες στο κορμί του κι έχει μια ιστορία να αφηγηθεί. Ο Λουτσιάν, με το αινιγματικό και ένοχο παρελθόν του, διευθύνει έναν εκδοτικό οίκο και αναζητά μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν στα περιθώρια της Ιστορίας και «φαντασιώθηκαν την επανάσταση». Η Αντρία, που μόλις έχασε την μητέρα της, ψάχνει -ως πολιτική επιστήμονας και ως κόρη- απαντήσεις. Αποτολμά να ανοίξει τον φάκελο των Μυστικών Υπηρεσιών που αφορά στους γονείς της κι έρχεται αντιμέτωπη με αλήθειες που θα κλονίσουν κάθε της βεβαιότητα.
Η παράσταση
Η παράσταση του Δύο πορτοκάλια για τα Χριστούγεννα είναι πολύ συνεπής στο είδος και τις απαιτήσεις του θεάτρου ντοκουμέντο. Ήδη από την έναρξη της παράστασης, ακούγονται ηχητικά ντοκουμέντα από το Βουκουρέστι, που μεταφέρουν στον θεατή τις ταραχές που επικρατούσαν πριν από πέντε δεκαετίες. Ο Τσαουσέγκου ήταν μια εμβληματική και συνάμα αμφιλεγομένη πολιτική προσωπικότητα της Ρουμανίας, ενώ υπήρξε Πρόεδρος του κράτους για 3 πενταετίες, από το 1974 μέχρι το 1989 που εκτελέστηκε (!). Ήταν ο ηγέτης του κομμουνιστικού κόμματος, αλλά προς το τέλος της πολιτικής του καριέρας, κατέφυγε σε πιο αυταρχικές και δικτατορικές πρακτικές.
Οι 3 χαρακτήρες του έργου συνδέονται με έναν πολύ ευφυή τρόπο που αποτελεί τη βάση της πλοκής και ταυτόχρονα φωτίζει τη διαδικασία που ακολουθεί ο δραματουργός σε ένα έργο με στοιχεία θεάτρου ντοκουμέντο. Ο Βλαντ που υποδύεται ο Ανδρέας Νάτσιος, είναι ένας χαρακτήρας που βίωσε το καθεστώς ως αυτόπτης μάρτυρας και ζει με δύο σφαίρες σφηνωμένες μέσα του. Ο ηθοποιός υποδύεται με καταιγιστικό ρυθμό τον χαρακτήρα που παλεύει με τις αναμνήσεις του, και φαίνεται καθαρά η επιθυμία του να μοιραστεί το βίωμά του. Οι μονόλογοί του μεταφέρουν όλο εκείνο το «βάρος» που αποσιωπήθηκε για χρόνια.
Κάπως έτσι καταλήγει σε έναν εκδότη, τον Λουτσιάν, που υποδύεται ο ταλαντούχος ηθοποιός Γιώργος Παπαπαύλου. Ο ρόλος του Λουτσιάν είναι πιο αινιγματικός, κρύβοντας πολλές πληγές κάτω από τα «στρώματά» του χαρακτήρα του. Στην παιδική του ηλικία είχε περάσει μια περιπέτεια υγείας με τα νεφρά του, ενώ κατάφερε να ζήσει μέσω μεταμόσχευσης νεφρών, από ένα άλλο παιδί που είχε δολοφονηθεί από το «καθεστώς». Ο Γιώργος Παπαπαύλου σαν ηθοποιός έχει αποδείξει ότι μπορεί να εμπλακεί σε ένα πολύ εναλλακτικό ρεπερτόριο (Bijoux de Kant, Ρούλα Πατεράκη, Μοσχόπουλος) και να μεγαλουργήσει σε όποιον ρόλο καλείται να ερμηνεύσει την κάθε φορά. Εδώ πέρα φαίνεται πιο ώριμος, σταθερός και συνειδητοποιημένος από ποτέ.
Το δραματουργικό τρίγωνο συμπληρώνει η Ελένη Στεργίου που υποδύεται την Αντρία, μια επιστήμονα που έχει να διαχειριστεί την αλήθεια για τον χαμό της μητέρας της και ταυτόχρονα ως καθηγήτρια καλείται να βάλει σε ένα πλαίσιο τις συνθήκες και τις επιπτώσεις του καθεστώτος Τσαουσέγκου.
Το έργο που έγραψε ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος είναι ταυτόχρονα αληθινό, συγκλονιστικό, ανθρώπινο ως θέατρο ντοκουμέντο και συμπαγές δραματουργικά με δραματικά επεισόδια και κωμικές σκηνές που συμβάλλουν στην αποσυμπίεση του δράματος. Σκηνοθετικά έδωσε έμφαση στην παραμικρή λεπτομέρεια, από τα ηχητικά ντοκουμέντα και τα περιοδικά στα ρουμάνικα, μέχρι την «τυχαία» συμμετοχή της φοιτήτριας στο κοινό.
Το μοναδικό στοιχείο που με «βάρυνε» ως θεατή της παράστασης ήταν η διάρκειά της, καθώς οι σχεδόν 2μιση ώρες -βράδυ καθημερινής- ήταν μεγάλη διάρκεια για τη συγκεκριμένη δραματουργία. Με μια δραματουργική συμπύκνωση (3-4 σκηνών) το έργο θα πήγαινε σε καλύτερη και πιο καθαρή ροή.
Συνολικά, η παράσταση Δύο πορτοκάλια για τα Χριστούγεννα ήταν μια θεατρική έκπληξη και μια πολύ πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα δραματουργία που διαφοροποιείται από την πλειοψηφία των παραστάσεων που παίζονται αυτή την στιγμή. Αξίζει της προσοχής μας.
Η ταυτότητα της παράστασης:
- Κείμενο-Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μάρκελλος
- Σκηνικά-Κοστούμια: Αρετή Μουστάκα
- Σχεδιασμός Φωτισμών: Αργύρης Θέος
- Φωτογραφίες-Αφίσα: Valeria Isaeva
- Βίντεο-Trailer: Πέτρος Μακρής
- Παίζουν (αλφαβητικά): Ανδρέας Νάτσιος, Γιώργος Παπαπαύλου, Ελένη Στεργίου
- Στον ρόλο της Ιρίνα, ακούγεται η φωνή της Τζένης Σκαρλάτου.
- Φιλική συμμετοχή στο ρόλο της Φοιτήτριας η Σοφία Φαρασοπούλου
