27/06/2022

Με ένα μπλουζ στο πικάπ – Αναμνήσεις σε 33 ή 45 στροφές


 1960 και τα πικάπ μπαίνουν για τα καλά στη ζωή των Ελλήνων.

Πάρτι, βερμούτ, τσιγάρα μέντα Salem και άφθονο φλερτ. Πρωτίστως όμως…μουσική!
Το Γαλλικό ΤΕΠΠΑΖ ήταν ιδανικό για όλων των στροφών τους δίσκους! 16, 33, 45 και 78 στροφών δίσκοι με τις 45 στροφές να νικούν κατά κράτος! Έκανες πίσω το μπράτσο, το έβαζες πάνω στον δίσκο και ξεκινούσε αυτόματα. Όπως και έκλεινε αυτόματα. Και καμιά φορά λίγο πριν …το τέλος του τραγουδιού! Ε, βλέπετε η τεχνολογία είχε ακόμη βήματα μπροστά της!

Κι αφού όλα πήγαιναν καλά και το πάρτι έφτανε στο τέλος του κατά το χάραμα, έπαιρνες το ηχείο και σκέπαζες το πλατό, γινόταν ένα πολύ πρακτικό βαλιτσάκι, και έφευγες σαν κύριος άλλοτε ευτυχισμένος, άλλοτε ερωτευμένος και ονειροπαρμένος και άλλοτε ανήσυχος μήπως πάνω στο πρώτο μεθύσι και στο ερωτικό σκίρτημα, ξυπνήσεις σε λίγους μήνες…μπαμπάς!

 Αναμνήσεις από άλλες ηλικίες! Προσωπικά το πρώτο Γαλλικό ΤΕΠΠΑΖ που έπιασα στα χέρια μου  ήταν γύρω στα μέσα της δεκαετίας του '80! Ήταν ήδη αντίκα παρά τα σχετικά λίγα χρόνια που κουβαλούσε στην πλάτη του. Το καλό ήταν ότι μαζί με το εν λόγω πικάπ βρήκα στα ντουλάπια της γιαγιάς και δύο βαλιτσάκια με 45άρια δισκάκια Ελληνικού ρεπερτορίου.

Κι έτσι από το all time classic των πάρτι “O mio signore” με τον Edoardo Vianello, το ηχείο βρέθηκε να βροντοφωνάζει “Πήρα απ' το χέρι σου νερό” και “Κοντά στα ξημερώματα” με τη Θεά Βίκυ Μοσχολιού! Πάνω σε αυτό το μικρό πλατό γνώρισα σχεδόν όλη την Ελληνική δισκογραφία.

Πάνω σε αυτό το πλατό αφιέρωνα ώρες ατέλειωτες δοκιμάζοντας όλα τα δισκάκια Columbia, His master's voice, Odeon, Parlophone, Μίνως Μάτσας & Υιός, Regal και άλλα αξέχαστα σήματα της δισκογραφίας. Σχολείο ολόκληρο το Γαλλικό πικαπάκι και το βαλιτσάκι με τα 45άρια.

Τα χρόνια πέρασαν. Η ιδιωτική ραδιοφωνία έκανε τα πρώτα της βήματα. Πρώτα μεν αλλά σταθερά. Κάπου εκεί, λίγο μετά τα πρώτα της βήματα, βρέθηκα κι εγώ μέσα στα ραδιοφωνικά στούντιο. Αντιμέτωπος με δίσκους 33 στροφών και κασέτες!

Tecnics-viewtag

Εκεί γνώρισα και τον βασιλιά των πικάπ Technics MK2. Δεν είχε σχέση με αυτόν τον ρομαντισμό που περιέγραψα στην αρχή. Αλλά ήταν εξίσου μαγική η διαδικασία να ατακάρεις τραγούδια στο πλατό του ΜΚ2 και να απολαμβάνεις τον κρυστάλλινο ήχο του.

DJ δεν ήμουν ποτέ και δεν πρόκειται ποτέ να γίνω. Όμως παρ' όλα αυτά κατάφερα ύστερα από χρόνια να αποκτήσω ένα ΜΚ2 με τη βοήθεια ενός καλού φίλου. Δεν το απόκτησα για επαγγελματικούς λόγους Το απόκτησα σαν λάτρης του καλού ήχου και σαν λάτρης της εφεύρεσης!

Τα πικάπ πάντα τα αγαπούσα! Από τότε που τα πρωτοείδα! Μου φαινόταν άκρως γοητευτικό έως και εξωπραγματικό μία βελόνα πάνω σε ένα στρογγυλό δίσκο να βγάζει τόσους ήχους από ένα, δύο ή και περισσότερα ηχεία.

 

Τα χρόνια πέρασαν κι άλλο! Σήμερα που πατήσαμε άλλοι τα 40 και άλλοι τα ακόμη πιο πάνω, προσπαθώ να τοποθετήσω τη σχέση μου με τα πικάπ που έδωσαν τη θέση τους σε cd, mp3 και άλλα τέτοια του διαβόλου, όπως τα αποκαλεί ο κάθε “πουρός ήρως”! Από το πάρτι με τα βερμούτ, μέχρι τη disco με το ουίσκι και την Coca Cola, κι από το club των '90s μέχρι το τσιπουράδικο των '00s, το πικάπ υπήρχε και υπάρχει ως βασικός πρωταγωνιστής στην ψυχολογική μας διαμόρφωση μέσα στο χώρο στον οποίον βρισκόμαστε.

Ο ήχος του δεν βρήκε αξιοσέβαστο αντικαταστάτη. Ούτε και η διαδικασία του να βάλεις έναν δίσκο πάνω στο πλατό και να επιλέξεις αυτό ακριβώς που θα συμπαρασύρει όλον τον κόσμο. Στο φλερτ, στον έρωτα, στο ντέρτι, στην ηρεμία, στο ξέσπασμα, στο γέλιο ή στο κλάμα.

Πιστός λοιπόν στο πικάπ μου, κάνω ανασκαφές στη δισκοθήκη μου για να βρω αυτό που θα ταίριαζε στην περίσταση. Θυμάμαι έναν δίσκο του 1984 που έκανε τότε η Τάνια Τσανακλίδου με τον Γιάννη Σπανό. “Της Βροχής και της νύχτας” ο τίτλος. Και μεταξύ άλλων έγραφε ο Τάκης Καρνάτσος: “Μ' ένα μπλουζ στο πικάπ, μια ιδέα make up κι ένα ουίσκι διπλό, θα ξεχαστώ”!

Βασίλης Κριμπάς

(Συνολικές Επισκέψεις 1,184, 1 επισκέψεις σήμερα)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*