27/06/2022

Ένα πιάνο που χάθηκε στις λάσπες – Μια σχέση ζωής που συνεχίζει επειδή κάποιοι βοήθησαν

Ένα πιάνο

Η Ελένη Μος, στις πλημμύρες της Μάνδρας έχασε τη μισή της ζωή. 
Το πιάνο της, αυτό είναι η μισή της ζωή, χάθηκε στις λάσπες. 

Οι μικρές και μεγάλες τραγωδίες “μας απασχολούν” την πρώτη και τη δεύτερη μέρα. Μετά η …επικαιρότητα φέρνει κάτι άλλο στο προσκήνιο. Όμως οι ζωές των ανθρώπων συνεχίζουν κι όταν η επικαιρότητα τούς βάλει στην άκρη. Και προσπαθούν να συνεχίσουν από εκεί που τους βρήκε το κακό.

Η νεαρή πιανίστα χάρις στη βοήθεια κάποιων ανρθώπων μπόρεσε να ξαναβρεί την “σχέση της ζωής της”, λίγους μήνες μετά και με ένα κείμενο στο facebook, εκτός από την ευγνωμοσύνη της, βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει για τη σχέση του μουσικού με το όργανό που εκφράζει τις ανάγκες και τις αγωνίες του.

Διαβάστε το:

Σήμερα ήταν η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου, μετρώντας από τις 15/11/2017, 2 μήνες περίπου δηλαδή μετά τη βιβλική καταστροφή στον τόπο κατοικίας μου τη Μάνδρα…

Ο μουσικός οίκος “Νικοτιάν” και οι άνθρωποι του, η κυρία Αρούς Νικοτιάν και Eliza Karabetian-Nikotian ύστερα από πρωτοβουλία της δημοσιογράφου Maria Christina Baklava, προσφέρθηκαν να μου δωρίσουν ένα από τα πολύτιμα και μοναδικά πιάνα του μουσικού τους “σπιτιού”…

Στην αρχή δεν μπορούσα να το πιστέψω. Μέχρι που έφτασε η στιγμή να το διαπιστώσω σήμερα η ίδια.

Σήμερα ερωτήθηκα τι σημαίνει για εμένα το πιάνο… Είναι πολύ δύσκολο να απαντήσω καθώς μού είναι μία τόσο φυσική ανάγκη να του “χαρίζω” ώρες μελέτης κάθε μέρα από το χρόνο μου, που δεν μπορώ να εξηγήσω επί της ουσίας κάτι παραπάνω. Θα έλεγα πως είναι σαν το φαγητο. Πρέπει να φας, αλλιώς θα πεθάνεις. Πρέπει να παίξεις, αλλιώς θα είσαι “μισός” για πάντα. Πρέπει αυτό που κάνεις να το ακούσει ο κόσμος γιατί έχεις την ανάγκη αυτα τα μεγάλα έργα του κλασικού ρεπερτορίου να τα “επικοινωνήσεις” και το κοινό να σε “διδάξει” και να το “διδάξεις”.

Έτσι “μισή” ένιωσα κι εγώ λοιπόν όταν είδα το όργανό μου να “πνίγεται” κάτω απο τη λάσπη, μαζί με μουσικό υλικό χρόνων. Κάθε μουσικός θα μπορούσε να καταλάβει τι σημαίνει να βλέπεις το όργανό σου να καταστρέφεται. Να “βιάζεται” με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Η απώλεια είναι μεγάλη τόσο σε πρακτικό επίπεδο, (διότι είναι η δουλειά σου, διότι αν έχεις μάθει κάτι όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι κανένα πανεπιστημιακό χαρτί δε σου εξασφαλίζει τίποτε αν δε μελετάς με μυαλό και καρδιά κάθε μέρα της ζωής σου), όσο φυσικά και συναισθηματικο…

Αν μπορώ να απαντήσω κάτι λοιπόν για εμένα είναι το εξής: Το πιάνο για εμένα είναι “σχέση”. Μια σχέση που κατάφερα να χτίσω και να εξελίξω με τα χρόνια. Και όπως κάθε σχέση έτσι και αυτή, πέρασε (και περνάει) από πολλά κύματα, ανασφάλειες, αμφιβολία, χαρά, ενθουσιασμό, δάκρια, επιτυχίες, αποτυχίες…από όλα. Το σημαντικό σε αυτή τη σχέση, όπως και σε όλες, είναι το είδος εκείνης της απόφασης να φτάσεις ως το τέλος. Κρατώντας την έως το τέλος no matter what. Και από πάντα, ήταν και είναι το μόνο είδος σχέσης που θα αποφάσιζα με σιγουριά, λόγω του αναποφάσιστου απο τη φύση μου χαρακτήρα, να πάω ως το τέλος. Οποιο και αν είναι αυτο. Δεν έχει σημασία η Ιθάκη.. έχει όμως το ταξίδι! ?

Το πιάνο για εμένα λοιπόν, η μουσική για εμένα είναι… έρωτας, είναι πάθος, είναι αρρώστια αγιάτρευτη, είναι το όνειρο να αντέχεις την ασχήμια, είναι πειθαρχία, είναι χαρακτήρας και προσωπικότητα, το φάρμακο ενάντια στην τρέλα, είναι πολιτική κατάθεση, είναι η αγάπη και ο τρόπος μου να “σώζω” τον εαυτό μου και τον κόσμο.

Είναι σχέση. Σχέση ζωής.

Και για ολους αυτους τους λογους θελω να ευχαριστησω δημοσια αυτους τους ανθρωπους για το μεγαλειο της ψυχης και της πραξης τους που με συγκινησε βαθια.

Ένα μεγαλο ευχαριστω…

(Συνολικές Επισκέψεις 812, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Γιάννης Καφάτος 1985 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες πήρε όμως πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*