Φαίη Ξυλά

Φαίη Ξυλά, Στέλλα Αντύπα Και Κατερίνα Φωτιάδη Μιλούν & Φωτογραφίζονται Για Την Ντάλογουεϊ

Η Βιρτζίνια Γουλφ αποτελεί μία από τις σπουδαιότερες μυθιστοριογράφους. Έχοντας ξεχωρίσει για το ψυχολογικό βάθος και το εκφραστικό ύφος που προσδίδει στους χαρακτήρες, τα κείμενά της προκαλούν δέος. Όταν λοιπόν τέσσερις γυναίκες τολμούν να μεταφέρουν αυτόν το λογοτεχνικό πλούτο στο σανίδι του θεάτρου, η πρόκληση είναι μεγάλη και ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά.

Η Μαρία Ξανθοπουλίδου σκηνοθετεί τη Φαίη Ξυλά και τη Στέλλα Αντύπα, στους ρόλους της νεαρής και της ώριμης Κλαρίσα Ντάλογουεϊ αντίστοιχα. Η παράσταση, που θα κάνει πρεμιέρα στις 22 Δεκεμβρίου, είναι διασκευή του μυθιστορήματος «Η κυρία Ντάλογουεϊ», που γράφτηκε τη δεκαετία του 1920. Το έργο πλαισιώνει η Κατερίνα Φωτιάδη στο ρόλο της σκέψης και του υποσυνείδητου της Γουλφ. Ουσιαστικά, στην παράσταση, το πνεύμα και οι σκέψεις της Γουλφ διαμελίζονται σε όλους τους χαρακτήρες. Άλλες φορές ξεκινά αυτή την αφήγηση ή ωθεί τους χαρακτήρες να τη συνεχίσουν παρακολουθώντας τις σκέψεις τους, επεμβαίνει. Είναι αρκετά μπερδεμένο, όπως και το υποσυνείδητο ενός ανθρώπου. Τέλος, στον ρόλο του Σέπτιμους εμφανίζεται ο τραγουδοποιός Λόλεκ.

Συνάντησα και τις τρεις πρωταγωνίστριες στο καφέ Ντεμοντέ στο πάντα ζωηρό στενό της Χάρητος, στο Κολωνάκι και προσπαθήσαμε προσπαθήσαμε να ιχνηλατήσουμε το διαταραγμένο και ονειρικό κόσμο της Γουλφ.

Η παράσταση μέσα από τα μάτια τους

Φαίη Ξυλά: Νιώθω πάρα πολύ όμορφα, αλλά θεωρώ πως πρόκειται και για μεγάλη πρόκληση, γιατί το κείμενο είναι ιδιαίτερο και αρκετά δύσκολο για έναν ηθοποιό. Και αυτό επειδή δεν είναι ένα θεατρικό κείμενο αλλά μια διασκευή ενός σπουδαίου μυθιστορήματος. Ωστόσο είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο και όλη αυτή η διαδικασία που ξεκινήσαμε είναι πολύ δημιουργική. Η «Κυρία Ντάλογουεϊ»  πραγματεύεται ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον έρωτα, το φύλο και με αρχέτυπα τα οποία έχουμε μέσα μας και είναι διαχρονικά. Εύχομαι να τα επικοινωνήσουμε όλα αυτά μέσα από την παράσταση. Έχουμε στα χέρια μας ένα απίστευτο κείμενο, που μιλά για πολύ βαθιά και ανθρώπινα πράγματα, που είναι πέρα από τη γυναίκα και τον άντρα.

Κατερίνα Φωτιάδη: Όταν ασχολούμαι με το κείμενο καθαυτό και το διαβάζω, συγκινούμαι βαθιά. Όταν πάλι καλούμαι να παίξω, προσπαθώ να καταλάβω το βάθος που έχει αυτός ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, το σκοτάδι και τη θλίψη που αισθάνεται. Πολλές φορές μού προκαλεί μελαγχολία όλο αυτό. Θαυμάζω βαθιά τη Βιρτζίνια Γουλφ, διότι ήταν πολύ μπροστά για την εποχή της.

Στέλλα Αντύπα: Μου αρέσει πολύ αυτό το έργο. Είναι μεγάλο το τόλμημα, καθώς το να σταθεί κάτι λογοτεχνικό στη σκηνή πάντα είναι ένα πείραμα. Ή θα πετύχει και θα πάει πολύ καλά ή θα αποτύχει πλήρως, δεν έχει κάτι ενδιάμεσο. Ωστόσο αυτή η διαδικασία, αυτό το ρίσκο, μου αρέσει. Θα ήθελα να έχω άλλους τρεις μήνες μπροστά μου πριν από την πρεμιέρα, αλλά αυτό συμβαίνει πάντα.

Ο ρόλος τους

Φαίη Ξυλά: Στο έργο παρακολουθούμε μια κλασική μέρα της Κλαρίσα Ντάλογουεϊ. Μπροστά μας όμως δεν ξετυλίγεται απλώς μια μέρα, στην οποία οργανώνει την καθιερωμένη της δεξίωση, αλλά μια αναδρομή στο παρελθόν της, ένας μικρός απολογισμός της ζωής της. Είναι μια μικρή αναδρομή στη μικρή Κλαρίσα, στο νεαρό εκείνο κορίτσι. Η νεαρή Κλαρίσα συμβιβάζεται όσο περνούν τα χρόνια. Όλες εκείνες οι πράξεις που την οδήγησαν εκεί είναι η ουσία του έργου.

Κατερίνα Φωτιάδη: Είμαι η παρουσία της Βιρτζίνια Γουλφ, και κυρίως η παρουσία της σκέψης και του μυαλού της. Το υποσυνείδητο της Γουλφ, το οποίο διαμελίζεται μέσα σε όλους τους χαρακτήρες. Η παρουσία της είναι συνεχής, καθώς σε όλη τη διάρκεια της παράστασης γράφει το έργο. Προσπαθεί να γράψει και να τελειώσει το βιβλίο της, «Η κυρία Ντάλογουεϊ». Όλοι οι χαρακτήρες είναι κομμάτια του εαυτού της, και οι γυναίκες και οι άντρες. Μέσα από αυτούς βρίσκει αφορμή να μιλήσει για την ψυχική ασθένεια που έχει, τις τάσεις αυτοκτονίας, για το πώς βλέπει τα φύλα, τον έρωτα, τους ανθρώπους.

Στέλλα Αντύπα: Η Κλαρίσα είναι μια γυναίκα που ξεκινά να ετοιμάζει μια δεξίωση. Αυτό δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον, έχει όμως η εσωτερική διαδρομή της. Είναι μια γυναίκα που έχει καταπιεστεί πάρα πολύ κοινωνικά. H Γουλφ βγάζει όλη την καταπίεση των γυναικών της εποχής της. Η νεαρή Κλαρίσα ξεκίνησε γεμάτη όνειρα και ελεύθερη και κατέληξε να μην ακολουθήσει τα όνειρά της και να κάνει ένα συμβατικό γάμο. Η ώριμη Κλαρίσα είναι σαν ένα καζάνι που βράζει. Εσωτερικά υποφέρει τρομερά, ενώ εξωτερικά δείχνει χαρούμενη, θέλει να κρατά τους τύπους και να φαίνεται πως όλα στη ζωή της είναι διευθετημένα και σωστά. Ο ρόλος μου είναι διττός. Αυτή είναι μια ιδέα της σκηνοθέτιδος, η οποία είναι και θεατρολόγος, της Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Είχε την ιδέα να είναι όλα τα πρόσωπα στη σκηνή σαν ένα πρόσωπο. Ουσιαστικά το πρόσωπο της Βιρτζίνια Γουλφ είναι όλοι οι χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες είναι τρισδιάστατοι, καθώς ο τρόπος που γράφει η Γουλφ είναι τρισδιάστατος. Γράφει για έναν άνθρωπο και παράλληλα γράφει γι’ αυτό που σκέφτεται, για το συνειρμό που έχει σε σχέση με κάτι άλλο, που μπορεί να του θυμίζει ένα όνειρο ή ένα φόβο. Οπότε τα μπλέκει όλα αυτά και δημιουργεί το χαρακτήρα. Όλο αυτό θέλουμε να το περάσουμε στην παράσταση σαν ένα πράγμα λίγο ονειρικό. Να έχει την αίσθηση αυτός που παρακολουθεί την παράσταση ότι παρακολουθεί τις σκέψεις ενός ανθρώπου.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη και δείτε τις αποκλειστικές φωτογραφίες στο Τέχνες-Plus

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top