13/07/2020

Γιάννης Βασιλώττος: Η αγάπη θέλει αγγίγματα και αγκαλιές, η οθόνη δεν μπορεί να στο προσφέρει αυτό

Βασιλώτος
Γιάννης Βασιλώττος - Συνέντευξη με αφορμή την παράσταση «Γιαλήτες ή αλλιώς αλήτες του γιαλού»

Οι «Γιαλήτες ή αλλιώς αλήτες του γιαλού» έρχονται από τις 23 Οκτωβρίου και για λίγες Τετάρτες και Πέμπτες  στο Θέατρο Φούρνος. Το έργο που έγραψε και σκηνοθετεί ο Γιάννης Κόκκας είναι ένας ύμνος στην ανδρική φιλία.

Εμείς συναντήσαμε τον Γιάννη Βασιλώττο, από την αντροπαρέα, η οποία κάνει εντατικές πρόβες και βρίσκεται σε δημιουργικό οργασμό. Ο ίδιος θα ερμηνεύσει τον Βασίλη στην παράσταση και μ’ αφορμή το έργο έχει πολλά να μας πει για την Ελλάδα του σήμερα, τον τρόπο που ερωτευόμαστε, τη φιλιά αλλά και το πόσο δύσκολο είναι να είσαι ηθοποιός σήμερα. 

Πείτε μας δύο λόγια για το έργο

Μία παρέα τεσσάρων παιδιών και δεν χρησιμοποιώ τυχαία τη λέξη “παιδιών” που μεγάλωσαν και ζουν στην Αθήνα του σήμερα, ο Αλέξανδρος, ο Βασίλης , ο Βαγγέλης και ο Γιάννης συγκατοικούν σε ένα μικρό υπόγειο.

Η συγκατοίκηση αυτή ξεκίνησε τη μέρα που ο Αλέξανδρος χώρισε με την Φανή. Υπαινικτικά συγκατοικούν μαζί τους η φτώχεια, η ανεργία, η κακή χρήση της ελληνικής γλώσσας, η παρακμή, οι νέοι της Ελλάδας.  

Στην προσπάθειά τους οι τρις φίλοι του Αλέξανδρου να τον παρηγορήσουν  για την “απώλειά” του, αντιλαμβάνονται ότι και η δική τους σχέση  με τις κοπέλες τους έχει πέσει σε ένα τέλμα που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν. Έτσι χωρίζουν και οι υπόλοιποι. Νιώθοντας κάποιου είδους υποχρέωση ο Αλέξανδρος, για να ανταποδώσει την ψυχολογική υποστήριξη που έλαβε από αυτούς όταν ήταν στη θέση τους, πείθει τους τρις φίλους του να πάνε όλοι μαζί σε κάποιο νησί. Τα υπόλοιπα καλύτερα να τα δείτε… 

Εσείς ποιο ρόλο ερμηνεύετε στην παράσταση;

Εγώ ερμηνεύω τον  ρόλο του Βασίλη, έναν από τους τέσσερις κολλητούς.

Ένας χαρακτήρας όχι και τόσο διακριτικός που χρησιμοποιεί ως άμυνά του το χιούμορ ακόμα και όταν η ατμόσφαιρά δεν το επιτρέπει και τόσο.

Τα τελευταία χρόνια διατηρεί ερωτική  σχέση με την Δανάη μόνο που από τη στιγμή του χωρισμού του Αλέξανδρου και την αρχή της συγκατοίκησης με τους κολλητούς του, δεν αφιερώνει σχεδόν καθόλου χρόνο  στη σχέση του, έτσι καταλήγουν ενώ μένουν στην ίδια πόλη με την Δανάη να έχουν σχέση από απόσταση και να συνομιλούν μόνο με τα “μέσα κοινωνικής δικτύωσης”. Οτι και να λέμε όμως η αγάπη δεν μπορεί να ανθήσει μέσα από μιά οθόνη και οποίος λέει το αντίθετο είναι ψεύτης. Η αγάπη, σε όποιο επίπεδο και αν ανήκει, είτε ερωτικό είτε οικογενειακό είτε φιλικό, θέλει αγγίγματα και αγκαλιές. Και η οθόνη δεν μπορεί να στο προσφέρει αυτό.    

Βασιλώτος
«Γιαλήτες ή αλλιώς αλήτες του γιαλού»

Γιατί να δει κανείς του Γιαλήτες;

Είναι μια παράσταση πού ο καθένας, ο,τι ηλικία και να έχει, μπορεί να ταυτιστεί. Οχι απαραίτητα με ολόκληρο το έργο αλλά σίγουρα  υπάρχει κάτι που θα τον αγγίξει. Όλοι έχουμε αγαπήσει και ταυτόχρονα πληγωθεί, είτε από έρωτες που κράτησαν ή δεν ξεκίνησαν καν, είτε από φιλίες που που κρατάμε ακόμα από τα παιδικά μας χρόνια είτε από φιλίες που θα κάνουμε στα επόμενα.

Όλοι έχουμε προσβληθεί ή έχουμε προσβάλει κάποιον, είτε άθελά μας είτε εσκεμμένα. Όλοι θέλουμε να πούμε συγνώμη σε κάποιον είτε να μας ζητήσουν συγνώμη. Όλοι θέλουμε να πούμε σ’αγαπώ σε κάποιον είτε να το ακούσουμε από κάποιον. Το θέμα είναι πόσο συχνά εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε πλέον.

Και όταν λέω “εκφράζουμε” εννοώ κοιτώντας ο ένας τα μάτια του άλλου να πούμε αυτό που πραγματικά  νιώθουμε. Δυστυχώς  πλέων εκφράζουμε την αγάπη μας στέλνοντας διαδικτυακές  μισοραγισμένες  καρδούλες και διαδικτυακά ανθρωπάκια που γελάνε, αντιγράφοντας  παράλληλα, ποιηματάκια που βρήκαμε τυχαία στο διαδίκτυο ενώ παράλληλα βρισκόμαστε στην τουαλέτα και αφοδεύουμε όση αγάπη μας περίσσεψε.

Ανήκετε στη νέα γενιά ηθοποιών, δημιουργείτε ομάδες και παίζετε σε χειροποίητες παραστάσεις με δικά σας έργα. Πώς ανταποκρίνεται το κοινό; Είναι ανοιχτό στους νέους δημιουργούς;

Δεν μου αρέσει να λέω ότι ανήκω σε κάποια συγκεκριμένη γενιά ηθοποιών.

Ο ηθοποιός, μάλλον ο καλλιτέχνης το να δημιουργήσει κάποιο έργο, είτε αυτό είναι θεατρικό είτε είναι μουσική είτε είναι πίνακας, πηγάζει από μέσα του. Κανένας δεν επέβαλε σε κανέναν με το ζόρι να κάνει τέχνη. Όταν κάτι τέτοιο γίνεται με το ζόρι δεν λέγεται τέχνη,  λέγεται κάπως αλλιώς δεν ξέρω. Έτσι λοιπόν όταν στον καλλιτέχνη δεν δίνεται η ευκαιρία να δημιουργήσει, δημιουργεί ο ίδιος την ευκαιρία. Το κοινό που βλέπει αυτά τα έργα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, είναι ακόμα μικρό άλλα σταδιακά αυξάνεται λόγο της ανάγκης του να δει κάτι καλό επιτέλους σε αυτή τη χώρα και ας είναι από άσημους καλλιτέχνες . Και για να προλάβω την κατακραυγή, δεν εννοώ πως τα έργα από διάσημους καλλιτέχνες δεν είναι καλά έργα, άλλα έχω δει παράσταση που ο ηθοποιός άφηνε την ψυχή του  πάνω στη σκηνή ενώ από κάτω χειροκροτούσαμε κλαίγοντας και τα 12 άτομα που παρακολουθούσαμε.

Και έχω δει έργο που ο “ηθοποιός” βγήκε απλά να πει τα λόγια που έμαθε πριν 10 λεπτά και από κάτω χειροκροτούσαν 400 άτομα.

Ε πως να το κάνουμε; Αν ο πρωταγωνιστής  δεν παρουσιάζει κάποιο πρωινάδικο στην τηλεόραση ή δεν έχει συμμετάσχει σε κάποιο ριάλιτι  δεν θα τραβήξει κόσμο η παράσταση. Δεν κρίνω προφανώς ποιος πρέπει να κάνει τέχνη και ποιος όχι, το δικαίωμα να εκτεθούν το έχουν όλοι . Για το κοινό μιλάω. Οπότε ναι, οι νέοι δημιουργοί κάντε ομάδες και δημιουργήστε τις ευκαιρίες μόνοι σας δεν υπάρχει χρόνος να περιμένει κανείς κανέναν.

Έχω σκηνοθετήσει παράσταση μόνο με αντικείμενα από το σπίτι μου.

Αφήστε το κοινό να φανταστεί , μην του τα δείχνετε όλα.

Αφήστε το κοινό να φανταστεί το δικό του αγαπημένο παγωτό

μην του πετάτε με το ζόρι την βανίλια στα μούτρα. Μπορεί να μην του αρέσει .

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας ηθοποιός στην Ελλάδα του σήμερα;

Είναι αδιανόητα δύσκολο να επιβιώσει ένας ηθοποιός στην Ελλάδα. Δεν γίνεται ένας ηθοποιός να δουλεύει το πρωί σε κάτι τελείως άσχετο, για να μπορεί να συντηρηθεί οικονομικά και το βράδυ να έχει παράσταση και να πρέπει να βγάλει τα εσώψυχα του. Αμέσως αμέσως αυτό το πράγμα δημιουργεί κούραση, σωματική αλλά και ψυχική, άγχος και το χειρότερο για έναν ηθοποιό, δημιουργεί άμυνες. 8 στους 10 ηθοποιούς στην Ελλάδα κάνουν αυτό το πράγμα. Αυτό δεν κάνει κακό μόνο στον εκάστοτε ηθοποιό σαν άνθρωπο, αλλά και στην ποιότητα της ερμηνείας του και κατ’ επέκταση στην ποιότητα του θεατρικού θεάματος γενικότερα. Έτσι εξαναγκάζουμε το κοινό να βλέπει μέτριο θέατρο, ενώ η δουλειά μας δεν είναι αυτή. Λυπάμαι και εκνευρίζομαι για το ότι πολύς κόσμος θεωρεί τους ηθοποιούς «χομπίστες». Αν ήταν στο χέρι μου, κανένας ηθοποιός δεν θα χρειαζόταν να κάνει δεύτερη δουλειά για να ζήσει. Προσοχή. Για να μην παρεξηγηθώ. Μιλάω για αυτούς που πραγματικά αγαπάνε την υποκριτική και παλεύουν για αυτό. Όχι για αυτούς που απλά τελειώνουν μια σχολή για να λένε ότι είναι ηθοποιοί. Τροφή για σκέψη.

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια

Από 23 Οκτώβρη και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη , για λίγες παραστάσεις, θα είμαστε στο Θέατρο φούρνος με τους “Γιαλήτες ή αλλιώς αλήτες του γιαλού” από την ομάδα Άλμπατρος ενώ παράλληλα ετοιμάζουμε κάτι για την δεύτερη θεατρική σεζόν με την ομάδα Peach of Art .

Τον Φεβρουάριο θα είμαι στο θέατρο Αλκμήνη στην παράσταση “Και μετά ερωτεύτηκαν” κείμενο/σκηνοθεσία Τόλη Παπαδημητρίου.

Γενικά είμαι χαρούμενος που ανήκω σε τόσο δυνατές και πολλά υποσχόμενες  ομάδες. Η αντίσταση δεν είναι εύκολο πράγμα, είναι όμως αναγκαίο.

(Συνολικές Επισκέψεις 846, 1 επισκέψεις σήμερα)
Έγινες «je suis Κούρδος» ή ακόμη το σκέφτεσαι; Επιθεώρηση Επικαιρότητας #188
DJ SHADOW feat. ROCKWELL KNUCKLES, TEF POE, DAEMON «URGENT, IMPORTANT, PLEASE READ», Το τραγούδι της Δευτέρας (Video)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*