"Yπάρχουν περίπλοκοι μηχανισμοί στον κόσμο αλλά στο θέατρο οι πιο πολύπλοκοι".
Σχόλια για το θέατρο, τους θεατές, τους τζαμπατζίδες θεατές, την κριτική, την λογοκρισία, τα άγχη και τις αγωνίες των δημιουργών παρακολουθεί κανείς να ζωντανεύουν μέσα στο θεατρικό μυθιστόρημα του Michail Afanasjevic Bulgakov «Μαύρο Χιόνι» γι’ αυτό και αν αγαπά το θέατρο και τους ανθρώπους του αυτό το έργο μιλά στην καρδιά του.
Το μυθιστόρημα, που έγραφε παράλληλα με το «Μαιτρ και Μαργαρίτα» και άφησε λόγω του θανάτου του ημιτελές (1936-1939),αποτυπώνει την θέση του καλλιτέχνη σ’ ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, εστιάζοντας συγκεκριμένα στην περιπέτεια ενός συγγραφέα μπλεγμένου στα γρανάζια του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας επί Στάλιν.
Πρωταγωνιστής είναι ο Μαξούντοφ ουσιαστικά η περσόνα του ίδιου του συγγραφέα, που για να βρει την λύτρωση γίνεται αυτόχειρας –«Οι νεκροί θα κριθούν από τα έργα τους» και μπορεί αυτό να ακούγεται πολύ μελό ωστόσο, ο αυτοβιογραφούμενος συγγραφέας δεν αφήνει κανέναν μελοδραματισμό να παρεισφρήσει. Η αφήγησή του απογειώνεται με τέχνη μέσα από το φίλτρο του χιούμορ και της εξπρεσιονιστικής απόστασης.
