04/03/2021

Ιστορίες Αγάπης με ζώα – Κάθε γάτα έχει τη δική της ιστορία


Όταν κάποτε έλεγα στο Θανάση: «Μια μέρα, θα κατεβαίνω το δρόμο του σπιτιού μου και θα μ’ ακολουθούν ένα τσούρμο γάτες», έπρεπε να του πω: «Πάμε να πάρουμε ένα λαχείο, διότι θα κερδίσουμε». Ήταν μια στιγμή ‘ενόρασης’, αλλά με λάθος περιεχόμενο. Ήταν ένα déjà vu.

Θες ο κήπος γύρω απ’ το σπίτι, θες που δεν μπορώ να δω πεινασμένο γατί, κάθε τόσο προσθέτω στο οικογενειακό γενεαλογικό μας δέντρο ένα ακόμη γατούλη ή γατούλα, που μας έχει προτιμήσει ή μας έχουν πετάξει νύχτα.

Τα ταΐζω, τα στειρώνω, όταν μ’ αφήνουν, τα εμβολιάζω και τα καλωσορίζουμε στο σπίτι μας. Η Γκρίνια, ο Αλέξανδρος, η Velvet, οι αδελφές Τατά και Τιτί, δυο μαύρες γάτες και τα τέσσερα πιτσιρίκια τους. Επίσης, ο Τοτός ο ασπρόμαυρος αδελφός των δύο μαύρων γατιών, μπαμπάς κάποιων πιτσιρικιών κι επίδοξος εραστής τους τώρα που μεγαλώνουν. (Σ’ αυτό το τουρλουμπούκι των γατιών, ναι, κάνω τα στραβά μάτια)

Αχ, κι η Μαρίκα, εξαιρετική γάτα, πανέξυπνη και κυρία, η οποία διάλεξε το ζην επικινδύνως, εκτός φράχτη του κήπου και… Μα, Αύγουστο, συγκεκριμένα, περί τον 15Αύγουστο, Κυριακή βράδυ μόνο η Μαρίκα κι αυτό το αυτοκίνητο κυκλοφορούσαν. Πού την πέτυχε; Λες να την κυνήγησε; Τα ‘χω δει όλα πιά.

marika-cat-viewtag

Κάθε γάτα έχει τη δικιά της ιστορία. Η Γκρίνια μας ήρθε από την Αργυρούπολη. Μια νηπιαγωγός  σε έναν παιδικό σταθμό εκεί, έκανε μια μέρα δώρο από ένα γατάκι, προφανώς από τη γάτα της που γέννησε, σε μερικά από τα παιδάκια.

Τα παιδάκια πήραν περιχαρή τα γατάκια στα σπίτια τους. Σε ένα από τα παιδάκια, το γιό του Πέτρου, που δούλευε στο κοντινό μας μίνι μάρκετ, έλαχε ένα γκρίζο τιγρέ γατάκι με ένα νυσταλέο, ή εάν θέλεις το λες και λάγνο ύφος. Το γατάκι ήθελε τη μαμά του, ο μπόμπιρας να παίξει με το γατάκι κι ο Πέτρος κι η γυναίκα του να κοιμηθούν το βράδυ για να δουλέψουν την επόμενη μέρα. Έτσι, το γατάκι βρέθηκε να λιάζεται και να γκρινιάζει μέσα σε ένα χαρτόκουτο, έξω από το μίνι μάρκετ περιμένοντας να σχολάσει ο Πέτρος για να γυρίσουν σπίτι, όπου κι εκεί θα γκρίνιαζε, διότι ήθελε τη μαμά του.

Μόλις είχε γεννήσει η Τιτί κι έτσι όταν αντί για τέσσερα μωρά της έφερα κι αυτό και θήλαζε πέντε λίγο την ένοιαξε. Το γατάκι ηρέμησε, έφαγε, μεγάλωσε, αλλά ποτέ δεν έκανε κολλητή παρέα με τ’ άλλα. Ήταν σαφές πως δεν ήταν αδελφάκι τους. Έτσι, ξανάρχισε τη γκρίνια και έγινε η Γκρίνια μας.

Χρόνια πριν, ένα ωραίο σούρουπο επιστρέφοντας τα παιδιά μου από το κοντινό πάρκο έφεραν μαζί τους και δυο γκρίζα γατάκια. Τα καλοδέχτηκα, έβγαλα πιάτο για το καθ’ ένα μέσ’ στο μικρό μπάνιο που ανήκει στις γάτες του σπιτιού, τα εμβολίασα και τι καλά που περνούσαν παιδιά και γατιά  ένα κουβάρι. Ήταν ο Παναγιώτης κι ο Αλέξανδρος. Ο Παναγιώτης λίγους μήνες μετά αρρώστησε, νοσηλεύτηκε, ανάρρωσε μέσα στο μεγάλο μπάνιο μόνος του, καραντίνα, με τον Αλέξανδρο να βάζει το ποδαράκι του κάτω από την πόρτα για να συναντήσει το ποδαράκι του άρρωστου αδελφού του. Πέρασε κι αυτό, στειρώθηκαν και πλέον έκαναν και καμιά βολτούλα στον κήπο. Ο Παναγιώτης έφερνε σε silver cat, ο Αλέξανδρος είχε λίγο καφετί στο τρίχωμά του. Παιχνίδια, ακροβατικά, πάρ’ το κάτω το κηροπήγιο, μια χαρά.

Ένα βράδυ, ο Παναγιώτης αποφάσισε πως τον στένευαν τα όρια του κήπου και… Ετάφη, με κλάματα απ’ όλους μας κάτω από μια δάφνη. Τον Αλέξανδρο τον κρατήσαμε μέσα στο σπίτι για να μην το ζήσει αυτό.

Από την επόμενη μέρα ο Αλέξανδρος εξαφανίστηκε. Ψάξαμε στη γειτονιά, άφαντος.

Μέρες, μήνες, χρόνια.

Ένα χειμωνιάτικο πρωί έξω από το παραθυράκι του μικρού μπάνιου, που είναι η άμμος και το φαγητό των γατιών, είδα μια γατοφιγούρα. Το άνοιξα και ήταν ο Αλέξανδρος πέντε χρόνια μετά, αφότου έφυγε, την επόμενη μέρα που πέθανε ο αδελφός του. Μεγάλη γάτα πιά με ένα λουράκι στο λαιμό. Προφανώς, κάποιο σπίτι τον φιλοξενούσε. Έφαγε, τον χαϊδέψαμε, χαρήκαμε που τον ξαναείδαμε γερό και δυνατό και κάποια στιγμή ο Αλέξανδρος πήγε στην πόρτα. Έμεινε εκεί. Την κοίταζε και με κοίταζε. Η επιθυμία του ήταν ξεκάθαρη. Του άνοιξα. Έφυγε. Με μπέρδεψε.

Το επόμενο πρωί, την ίδια ώρα, εκεί κατά τις 7 που βάζω φαγητό στις γάτες ο Αλέξανδρος ήταν έξω από το παράθυρο του μικρού μπάνιου. Του άνοιξα, μπήκε, έφαγε, τον χάιδεψα, έπεσε για ύπνο και το μεσημέρι ξανάφυγε. Αυτό θα κράτησε περίπου ένα χρόνο, ίσως και περισσότερο. Ενδιάμεσα, μια φορά του έβγαλα το περιλαίμιό του. Κανα δυο μέρες μετά επέστρεψε με ένα καινούργιο. Πήγαινε ακόμη και έμενε τα βράδια στο άλλο σπίτι του.

alexandros-cat-viewtag

Από κάποια μέρα και μετά ο Αλέξανδρος σταμάτησε να λείπει από μας τα βράδια και οι βόλτες του έγιναν πιο κοντινές και σύντομες. Έχει μεγαλώσει πιά. Είναι ένας μεγάλος γκριζοκαφετί γάτος που από όλες τις γάτες του σπιτιού αγαπάει τη Velvet και τη γλύφει κι αυτή τρίβεται πάνω του. Με τις υπόλοιπες ή είναι αδιάφορος ή τις κυνηγάει. Δεν του αρέσουν κι είναι πάντα σαφέστατος στις επιθυμίες του.

Η ιστορία της Velvet είναι μάλλον συνηθισμένη για τα ελληνικά δεδομένα, ενώ αν ζούσε στην Αυστρία, ή στο Λονδίνο θα είχε άλλη τύχη. Η Velvet είναι μια κατάμαυρη γάτα. Μόνες άσπρες τρίχες πάνω της δυο τρεις στο δεξί φρύδι της. Η Velvet λοιπόν ακριβώς επειδή είναι μαύρη γάτα κινδύνευσε. Οι μαύρες γάτες στην Ελλάδα φέρνουν, τάχα, γρουσουζιά κι αλλού τύχη. Σε μια γειτονιά του Χολαργού με έντονα αντιφιλοζωικά αισθήματα (η μόνη αναρώτησή μου είναι αν τα είχαν πριν μείνουν σ’αυτή τη γειτονιά ή συν τω χρόνω τα απέκτησαν) μια φιλόζωη κυρία άκουσε ένα βράδυ κουβέντες γειτόνων και κατάλαβε πως επίκειται διωγμός μαύρων γατιών, οπότε τη φυγάδευσε και μου την έφερε. Η καψερή η γατούλα, που γύρευε τι είχε τραβήξει, πέρασε ένα χρόνο μέσα στο συρτάρι του γραφείου μου. Έβγαινε μόνο για τα αναγκαία και μόνο νύχτα. Άνοιγα το συρτάρι να πάρω μια ξύστρα πεταγόταν η γάτα μαχμουρλού. Είχα ένα τέτοιο παιχνίδι μικρή, μια κονσέρβα που όταν άνοιγες το καπάκι της με ελατήριο πεταγόταν έξω ένας αρλεκίνος.

velvet-cat-viewtag

Τώρα πιά έχει ξεθαρρέψει και κάνει και τις βολτίτσες της στα πέριξ. Στειρωμένη είναι, ελπίζω να ‘ναι και μυαλωμένη και να μη βάλει στοίχημα με τον εαυτό της πως προλαβαίνει να διασχίσει τη διπλανή λεωφόρο σε ώρα κυκλοφορίας.

Οι αδελφές Τατά και Τιτί (οι κυρίες του "εξωφύλλου") είναι δυο κατάμαυρες γάτες με τελείως κόντρα τέμπο χαρακτήρα. Η μία, η Τατά, είναι απολύτως αμίλητη και φοβισμένη τόσα χρόνια, θα ‘ναι κοντά στα 5 πιά. Αυτή έχει μια άσπρη τουφίτσα στο στέρνο. Έτσι τις ξεχωρίζω.

Στις γέννες τους, δεν έχω παράπονο, πάντα με θυμούνται και μου επιβάλλουν την παρουσία τους μέσα στο σπίτι, παρ’ ότι, γενικά, στον κήπο μένουν στα σπιτάκια τους, που τα έχουμε βάλει όπου έχει απάγκιο. Τότε, θέλουν τη βοήθειά μου, τότε, με θυμούνται. Γάτες! Τι να πεις;

Αν έχω προλάβει να τις χαϊδέψω, θα ΄ναι κάποια στιγμή που πέντε μωρά κρέμονται πάνω τους και θηλάζουν κι αυτές δεν μπορούν να κουνηθούν, οπότε, αναγκαστικά, μου το επιτρέπουν, αλλιώς, εξαφανίζονται και μένω με απλωμένο το χέρι και μετέωρη την τρυφερή διάθεση.

Κι όσο η Τατά είναι αμίλητη η Τιτί όλο κάτι μου λέει που έχει να κάνει, κυρίως, με το φαγητό της. Μια δεν της φτάνει, μια δεν της αρέσει. Και με παρακολουθεί.  Βέβαια! Έχει πάρει χαμπάρι πως έξω από το μίνι μάρκετ της γειτονιάς με περιμένουν τα βράδια μερικές αδέσποτες γατούλες, τις οποίες καμιά φορά ταΐζω, και κάθεται παραπέρα και επιβλέπει. Μετά, αρχίζει και λέει τα δικά της, όσο ανεβαίνει προς το σπίτι, και ξαναγυρίζει να δει εάν την ακολουθώ, συνεχίζοντας να μιλάει ή να κλαψουρίζει. Σίγουρα, μου λέει: «Έλα, έχεις σπίτι και γάτες. Κι εμείς πεινάμε».

Αυτή, ειδικά, μονίμως πεινάει. Ναι, αλλά δεν τρώει κι ό,τι να ΄ναι. Δεν λέει όχι σε ξεκοκαλισμένο κοτόπουλο με ρύζι και καρότα, αυτό τσεκαρισμένο. Σε τέτοιες περιπτώσεις το ‘να τρώει η μάνα και του παιδιού να μην του δίνει’ το ‘χω δει.

Αν δεν της αρέσει το φαγητό επανέρχεται λίγο αργότερα και κρεμιέται από τη τζαμαρία του γραφείου μου υπενθυμίζοντάς μου πως αυτή δεν έχει φάει και οφείλω να τη νοιαστώ. Και με κοιτάει στα μάτια για ώρες…

Άμα κοιτάς επί ώρα ένα σκυλί στα μάτια το σίγουρο είναι πως κάποια στιγμή θα γυρίσει αλλού το βλέμμα του. Άμα κοιτάς μια γάτα, έχε το νου σου μη σε βρουν σκελετό να κοιτάς κάπου. Η γάτα, επιτέλους, θα έχει φύγει.

Σίσυ Καπλάνη

(Συνολικές Επισκέψεις 918, 1 επισκέψεις σήμερα)
Στιγμές από τα 5α γενέθλια του TrollRadio.gr
Γκάμλετ - Το έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ ανεβαίνει στη σκηνή στο Θέατρο Από Μηχανής

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*