Το καλοκαίρι που διανύουμε, με δεδομένη την επαγγελματική πτωτική και οικονομική πορεία των πάντων, καθώς και την απόλυτη αδυναμία να συγκεντρώσει κανείς χρήματα για να φύγει έστω δύο ή τρεις ημέρες για να συνέλθει το μέσα του, αποφάσισα να κάνω διακοπές με τη φαντασία μου! Και κοίτα να δεις τι άτιμο πράγμα είναι η μνήμη σε συνδυασμό με τη φαντασία! Το μυαλουδάκι μου, φαίνεται πως δεν θέλει ούτε για αστείο να ζήσει σε μία και μόνη χρονική περίοδο. Όχι λόγω παρακμής αλλά λόγω ΑΥΤΗΣ της παρακμής! Διότι όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω θα περάσουμε από πολλές παρακμιακές εποχές και στιγμές, μόνο που αυτές κατά την ταπεινή μου άποψη έχουν την γοητεία της ανάμνησης και του σουρεαλισμού ενίοτε! Όλα αυτά βεβαίως δεν είναι υποχρεωτικό να έχουν θετική κατάληξη. Μη βιαστείτε να κοιτάξετε το τέλος και ακολουθήστε με παρακαλώ!
Δεκαετία '70…λίγο μέσα και λίγο έξω από τη Χούντα! Μπορεί και '80! Μπορεί και '90! Μπορεί να είναι όμως και στο απόλυτο σήμερα! Τοποθετήστε το όπου σας βολεύει και ανάλογα με την εξέλιξη το ξαναβλέπουμε όλοι μαζί πάλι! Ουρανός χρώματος ξεβαμμένου μπλε σαν τις παλιές έγχρωμες Ελληνικές ταινίες! Θάλασσα το ίδιο! Αυτοκίνητο κλασικό οικογενειακό Γιαπωνέζικο Galant. Οικογένεια με 4 άτομα και διάφορα πλαστικά κουβαδάκια με πολλά και φανταχτερά χρώματα. Σίγουρα Ελληνικής κατασκευής από κάποιο από τα εργοστάσια παιχνιδιών που γκρεμίζονται σχεδόν απολαυστικά στις εθνικές οδούς! Διαδρομή προς….όπου εσείς θέλετε! Εθνική οδός γεμάτη νταλίκες Scania, Volvo και Man! “Άρωμα” καυσαερίων από ολούθε! Πικροδάφνες σε όλο το μήκος της εθνικής οδού που δεν ξέρω αν φανερώνουν ακμή, παρακμή ή την πολιτική κατάσταση της εποχής.
Κοιτάζεις δεξιά, κλειστά παλαιά ξενοδοχεία μιας κάποιας αίγλης που χάσκουν με ανοιχτά παράθυρα και φωτιστικά που κρέμονται από το ταβάνι, κοιτάζεις αριστερά, παροπλισμένα και μισοβουλιαγμένα πλοία που κάποτε μετέφεραν σε κρουαζιέρα την ευτυχία πολλών! Λίγο πιο κάτω συναντάς αυτά τα ξεχαρβαλωμένα πορτοκαλί τηλέφωνα SOS που ποτέ δεν λειτούργησαν! Παρακάτω βλέπεις και μια ταμπέλα “PARKING ΣΚΑΦΩΝ” που δείχνει ξεκάθαρα ότι ένας Λάκης Κομνηνός τουλάχιστον πέρασε κάποτε από εκεί και άφησε το σκαφάκι του με το άσπρο τιμόνι από την ταινία “Εκείνο το καλοκαίρι”!
Δρόμοι γεμάτοι λακκούβες και εγκατάλειψη που συνθέτουν έναν πίνακα άκρως σουρεαλιστικό! Κλειστά εργοστάσια, κλειστά βενζινάδικα με αντλίες βενζίνης Regular σε γαλόνια, ανοιχτά εστιατόρια στη μέση του πουθενά περιμένοντας ίσως κάποιο φάντασμα που ακόμα λυμαίνεται την περιοχή! Παρατημένα κίτρινα περίπτερα που ίσως μέσα τους να κρύβουν ακόμα μερικά πακέτα Κεράνης Φίλτρο, εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα που αποτελούνται πλέον από σκουριά και μόνο, πίσω από έναν λόφο από χώμα διακρίνονται παρατημένα πλυντήρια, κουζίνες, ψυγεία! Όλα από σκουριά! Σαν τις μνήμες μου αλλά και σαν το σήμερα! Μόνο που η σκουριά του παρελθόντος επιμένω πως έχει γοητεία. Η σημερινή θα πρέπει ή να με προβληματίσει ή να με τρομάξει ή να με εξοργίσει! Ας αφήσουμε όμως τα νεύρα στην άκρη γιατί έχουμε δρόμο μπροστά μας!
Συνεχίζω τη διαδρομή με τρύπια σήματα της τροχαίας από πυροβολισμούς ασύδοτων κυνηγών, ενώ ταυτόχρονα, για τον πολιτισμό του πράγματος, το ραδιόφωνο του Galant παίζει στα μεσαία κύματα το σουξέ του Γιάννη Κατέβα “Τα Γιασεμάκια σου” ενώ ακολουθεί ένας ξεγυρισμένος Νίκος Νομικός με το γκραν σουξέ “Δροσοσταλιά μου”! Το ρεπερτόριο είναι όμως τόσο μπερδεμένο που δεν το έχει σε τίποτα να περάσει εντελώς απέναντι και ξαφνικά να ακούσεις το “Φοβάμαι” με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και να σιγοτραγουδάς μαζί του “Χαλασμένα φερμουάρ χάσκουν χρεοκοπία”!
Στη διαδρομή μυριάδες αυτοκίνητα τύπου Lada, Wartburg, Datsun 120Y, Mitsubishi Galant Σ, Dacia 1210 και άλλα παρόμοια “αριστουργήματα” της εποχής! Κι από χρώματα; Πράσινο, Ροζ, Κίτρινο, Πορτοκαλί, Μουσταρδί! Μέσα στην καλαισθησία! Anyway, φτάνεις στον προορισμό σου μετά από πολλές ώρες ζέστης, ένεκα απουσίας κλιματισμού, και κάνεις την πρώτη βουτιά μαζί με όόόόόλη την υπόλοιπη Αθήνα που, ως εκ θαύματος, έχει μεταφερθεί κι αυτή εκεί! Στην ίδια παραλία, στο ίδιο ξενοδοχείο, στο ίδιο ουζερί! Με το ίδιο κιτς τακουνάτο κοκάλινο τσόκαρο! Με τα ίδια μπικουτί στο μαλλί! Με το ίδιο περιπτε-ρέιμπαν γυαλί! Με το ίδιο καφέ μπουκαλάκι Κόπερτον!! Η παχουλούτσικη μαμά φωνάζει στο βλαστάρι της με τα πορτοκαλί πλαστικά μπρατσάκια να μην πάει στα βαθιά γιατί μετά θα το τσακίσει στο ξύλο -ευγενέστατη και με παιδεία- άλλοι ακούνε λαϊκά σουξέ ή disco σε ραδιόφωνο μπαταρίας, άλλοι διαβάζουν εφημερίδες κίτρινου χρώματος, άλλοι φουμάρουν Rothmans International -τρομάρα τους- και σβήνουν τη γόπα στην άμμο….και πάει λέγοντας!
Στις καφετέριες πλήθος κόσμου απολαμβάνει καφέ φραπέ με τη μεταλλική βάση του '70 στο ποτήρι ενώ δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι στην εποχή που σας ταξιδεύω τώρα, μπορείτε να πιείτε ακόμα και “Λουμούμπα” αντί για καφέ! Κάθεστε στο τοπικόν ζαχαροπλαστείον με τις στρογγυλές καρέκλες και το μαξιλάρι από φτηνή δερματίνη με το αφρολέξ από μέσα, χτυπάτε παλαμάκια -τότε επιτρέπονταν από όσους δεν είχαν το “ίρτζι” τους- και ιδού η παραγελία:
-Έναν Νεσκαφέ Φραπέ, μία Λουμούμπα, μία Σεράνο και μία Αμυγδάλου!
Έρχεται ο σερβιτόρος -γκαρσόν(ι) το λέγαμε τότε- σου αφήνει την παραγγελία, λες και το κλασικό “Ααααα έκτακτα! Ήρθαν και τα καφεδάκια μας” και ανάβεις ένα σιγαρέτο εισαγόμενο More 120 χιλιοστών περικαλώ για να ξεχωρίζεις ότι προέρχεσαι από χωριό και θέλεις οπωσδήποτε -αλλά ματαίως- να γίνεις πρωτευουσιάνος!
Ε, μετά τα ξέρετε! Ουζερί, μπύρες, μεζέδες, αποκτήνωση του ανθρώπινου είδους και κατόπιν μεσημεριανό ροχαλητό μέχρι κατάρρευσης της στέγης συμπεριλαμβανομένου και του βιολιστή…ή μάλλον του βιολιτζή για να το πω όπως αρμόζει στην περίσταση! Μην περιμένετε κάτι πιο πρωτότυπο για τις επόμενες ημέρες! Τα ίδια ακριβώς θα συμβαίνουν για τουλάχιστον μία εβδομάδα μέχρις ότου σωθεί το μαλλί και η οικογένεια αναγκαστεί να επιστρέψει εις την Πρωτεύουσαν!
Ξανά μανά βαλίτσες σε πορτμπαγκάζ και σχάρα οροφής και βουρ για την Αθήνα. Και εδώ ακριβώς είναι που είμαι υποχρεωμένος να μη δώσω happy end στην ιστορία μας. Χρησιμοποίησα τόσα στοιχεία από '70 και '80 και ξέχασα το βασικό! Τα τροχαία δυστυχήματα. Ναι, η πρωταγωνίστρια οικογένεια δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει στην Αθήνα. Παράφαγε και παραήπιε ο οδηγός; Νόμιζε ότι οδηγεί Ferrari αντί τo Galant του '70; Τσακωνόταν με την ευγενική σύζυγό του και τα τέκνα του; Τον πήρε ο ύπνος; Ήταν κακής ποιότητας το οδόστρωμα; Δεν ξέρω. Κάτι από όλα αυτά και όλα μαζί ταυτόχρονα! Τώρα οι πικροδάφνες, τα κλειστά εργοστάσια και τα μπαταρισμένα πλοία έχουν να κάνουν παρέα με ένα ακόμη συντρίμμι! Το αυτοκίνητο της οικογένειας που παρατήθηκε -ως είθισται- λίγα μέτρα πιο κάτω από το σημείο που έγινε το δυστύχημα. Και να δεις που ακόμα εκεί θα είναι. Είμαι βέβαιος! Για να μας υπενθυμίζει ότι του κάτω κόσμου το ένταλμα παραμονεύει και αν το πάρουμε στο χέρι μας θα είναι πια αργά. Θέμα παιδείας κατά ένα μεγάλο ποσοστό για το αν θα έρθει το ένταλμα και αν θα το παραλάβεις!
ΥΓ: Η ιστορία μας βασίστηκε σε απόλυτα πραγματικά γεγονότα που ξεκίνησαν κάπου, κάπως, κάποτε όπως ακριβώς και το κείμενό μας. Στην αρχή χαρούμενα, στη συνέχεια νωχελικά και στο τέλος θλιβερά. Εμ; Είπαμε! Όλα από τη ζωή είναι βγαλμένα!
Βασίλης Κριμπάς
