Ονομάζομαι Γιώργος Μυζάλης και γεννήθηκα στην Αθήνα το 1978. Μένω στο Χαλάνδρι όλη μου τη ζωή και είμαι ευγνώμων για αυτό. Από παιδί αγάπησα τη μουσική και το τραγούδι και τα σπούδασα πάνω όσο περισσότερο μπορούσα. Και τα σπουδάζω ακόμα. Υπήρξα από τα ευνοημένα παιδιά που φοίτησαν στο Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Παλλήνης, εκείνο το μαγικό σχολείο όπου δάσκαλοι και μαθητές ήταν οικογένεια. Έχω διδακτορικό στη μουσικολογία και έχω γράψει δύο βιβλία για το Πολιτικό τραγούδι στην Ελλάδα.
Η ζωή και η τύχη με ευνόησε να γράψω και τραγούδια που ερμήνευσαν καλλιτέχνες ξεχωριστοί: Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Τζίμης Πανούσης, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Μάρκος Κούμαρης, Σαββέρια Μαργιολά, Παυλίνα Βουλγαράκη, Δημήτρης Μεντζέλος κ.α.
Για χόμπι έχω το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων, ευτυχώς. Εργάζομαι στην Ένωση Δικαιούχων Έργων Μουσικής (ΕΔΕΜ) και πρόσφατα κυκλοφόρησα τον πρώτο (και πιθανότατα τελευταίο) προσωπικό μου δίσκο με τίτλο «Παράθυρο με θέα προς τα μέσα».

Στα σκαριά υπάρχει ένα ακόμα τραγούδι που έχουμε κάνει με τον Ευριπίδη Ζεμενίδη και θα τραγουδήσει η Μαργαρίτα Ζορμπαλά. Μπόρεσα να πραγματοποιήσω τα παιδικά μου όνειρα, ώστε να «συνταγογραφώ» την συγκεκριμένη προσπάθεια σε όσους αναζητούν το περιβόητο «νόημα της ζωής».

Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;

Η καλλιτεχνική δημιουργία, νομίζω, ουδέποτε αναζητά χώρους φιλοξενίας έξω από την καρδιά και το μυαλό του δημιουργού. Διαχρονικά, πολύ σημαντικά έργα δημιουργήθηκαν σε, φαινομενικά, «αφιλόξενα» περιβάλλοντα.

Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;

Θα ήθελα να ζήσω στο Παρίσι. Και όσο μεγαλώνω, σα να παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις αυτό μου το απωθημένο.

Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;

Στα τραγούδια, πάνω από όλους και από όλα. Αλλά και σε πάρα πολλούς ανθρώπους που συνάντησα στη ζωή μου και με ενέπνευσαν/βοήθησαν να πάω παρακάτω. Η λίστα είναι μεγάλη και θα ήταν κρίμα να μπω στη διαδικασία ονομάτων. Οπότε, θα αναφέρω και πάλι τα τραγούδια.

Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;

Γαμώτο, είμαι ανίκανος να κάνω αιματηρές οικονομίες.

Στην Αθήνα σιχαίνομαι … την αδιαφορία των ανθρώπων.

Στην Αθήνα λατρεύω … τις μυρωδιές των συνοικιακών φούρνων.

«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;

Η μεγαλύτερη «ντρίμπλα» που όλοι «φάγαμε». Θα ήθελα πάρα πολύ στα χρόνια που θα έρθουν να τα «ξεφορτωθώ» όλα αυτά τα ρημάδια. Ειδικά καθώς ο χρόνος μου λιγοστεύει, δεν θέλω να τον σπαταλώ άσκοπα.

Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγγούνη;

Δεν φοβάμαι κανέναν, εφόσον μπορώ να βάλω τα δικά μου όρια. Σίγουρα, δεν συναναστρέφομαι ούτε τον πρώτο, ούτε τον δεύτερο.

Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Χωρίς social media.

Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;

Πριν κοιμηθώ ονειρεύομαι κάτι. Άλλες φορές είναι κάτι εφικτό και άλλες είναι κάτι άπιαστο. Ονειρεύομαι, όμως. Το πρωί, πολύ συχνά, σκέφτομαι: πως «κατάντησα»/κατάφερα να ξυπνάω αχάραγα;

Τι σκοτώνει τον έρωτα;

Αν και μάλλον είμαι αναρμόδιος να απαντήσω, θα το τολμήσω: νομίζω τον έρωτα σκοτώνει η προσπάθεια που καταβάλουν οι άνθρωποι να κρατήσει για πάντα. Αυτό σε φιλοσοφικό επίπεδο. Σε πρακτικό, τώρα, νομίζω, το γήρας. Το γήρας του έρωτος, όχι του ανθρώπου.

Αν ήσουν τραγούδι  και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;

Εδώ τώρα, γίνεστε unfair. Με ένα τραγούδι και ένα βιβλίο; Θα κάνω μια προσπάθεια. Από τραγούδι, μου έρχεται στο μυαλό το «Αταίριαστο» του Φοίβου Δεληβοριά. Από βιβλίο, τα «Εκατό Χρόνια Μοναξιά» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ ή ο «Στόουνερ» του Τζον Γουίλιαμς.

Βρείτε τον Γιώργο στο Instagram

https://www.youtube.com/@thapeiskienatragoudi

Λουκάς Φωτόπουλος