26/10/2021

Ομράν Ντακνίς. παιδί. Κάπου στη Συρία…

ΠΟΛΕΜΟΣ, ΣΥΡΙΑ

2/11/2016, Κάπου στη Συρία

Αγαπητές κυρίες και κύριοι,
καλημέρα σας…

Μπορεί και να μη με θυμάστε, αλλά παρόλα αυτά πήρα το θάρρος να σας γράψω ένα γράμμα έτσι για να κρατάμε επαφή και για να μην περάσω κι εγώ στην ιστορία, όπως ένας μικρός μου γείτονας, ο Αϊλάν… δεν ξέρω αν σας λέει το όνομα κάτι ακόμα.


Είναι αλήθεια πως εμείς εδώ στη Συρία έχουμε πολύ περίεργα ονόματα και μπορεί να είναι δύσκολο για εσάς εκεί στην Ευρώπη ή την Αμερική να τα θυμάστε, άλλωστε μας βλέπετε αραιά και που, ανάλογα με το που θα βρεθεί το τηλεοπτικό συνεργείο την ώρα του βομβαρδισμού και εάν κατά τύχη θα πέσει πάνω σε κανένα τραυματισμένο παιδί με απλανές βλέμμα όπως κι εγώ τότε μέσα στο ασθενοφόρο.


Τρομάρα που την είχα πάρει τότε…θα σκεφτήκατε. Ναι η αλήθεια είναι ότι όχι απλά είχα τρομάξει, σχεδόν ολόκληρο το σπίτι είχε πέσει επάνω μου και η σκόνη που σκέπαζε το σώμα μου δεν ήταν απλά η σκόνη από τα χαλάσματα, αλλά η σκόνη που σηκώνεται κάθε μέρα από το χώμα της πατρίδας μου και σκεπάζει δεκάδες για να μην πω εκατοντάδες παιδιά. 

viewtag-syria-polemos-01


Κάποιοι επιχείρησαν να βγάλουν αυτή τη σκόνη από πάνω τους, όμως το έκαναν με επικίνδυνο τρόπο. Πήγαν να πλυθούν με θαλασσινό νερό – λέει ο μπαμπάς μου – όμως αυτό είναι εξίσου επικίνδυνο γιατί εδώ στα μέρη μας  λίγοι είναι αυτοί που ξέρουν μπάνιο κι αν πέσεις στη θάλασσα…ξέρετε!


Πάντως, ας μη σας κουράζω εδώ με τα δικά μας, άλλωστε ο πόλεμος έγινε και για μας ρουτίνα. Κάθε μέρα πέφτουν βόμβες κι αν καμιά φορά μας πουν οι μεγάλοι ότι σήμερα δεν θα γίνει κάτι τέτοιο, βγαίνουμε με ένα – δυο παιδιά που έμειναν στη γειτονιά και τρέχουμε για να ξεμουδιάσουμε μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό.


Εσείς αλήθεια πως τα περνάτε; Μια βραδιά που δεν κοιμόμουν – γιατί ξέρετε εκείνος ο ήχος από τη βόμβα στο σπίτι με ξυπνάει μερικές φορές ακόμα – κρυφάκουσα κάτι μεγάλους, που έλεγαν ότι στην Αμερική έχει εκλογές. Αλήθεια; Είναι καλό αυτό; Και αν μπορείτε πείτε μου, ποιον να υποστηρίξω…όχι για τις ΗΠΑ, αλλά μήπως βοηθήσει κι εδώ να κάνουμε ειρήνη. Πραγματικά άμα μου το πείτε, εγώ όσες φορές την ημέρα προσεύχομαι στον Αλλάχ θα τον παρακαλώ να βγάλει αυτόν τον κύριο ή την κυρία στην Προεδρία και να ησυχάσουμε κι εμείς. Άραγε πώς να είναι οι εκλογές; Πολεμάνε κι εκεί όπως κι εδώ…αχ Αλλάχ μου κάνε να μην σκοτώνονται και εκεί παιδιά για αυτές τις εκλογές!


Βέβαια στην ίδια συζήτηση άκουγα πως και εκείνος ο κύριος από την Αμερική δεν είναι μόνος του γιατί είναι κι άλλος ένας κύριος από τη Ρωσία, που είναι φίλοι αλλά δεν είναι κιόλας και όλο κάτι συζητάνε για τη Συρία, όλο κουβεντιάζουνε αλλά εδώ ακόμα πόλεμος γίνεται και δεν ξέρω πια πότε θα τελειώσει. Φοβάμαι και για τον μπαμπά μου, μόνο αυτόν έχω…δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται.

ΠΟΛΕΜΟΣ, ΣΥΡΙΑ


Ένας θείος  μου πάντως που συζητούσε με τον μπαμπά για τους Αμερικάνους και τους Ρώσους ήταν πολύ θυμωμένος. Έλεγε και ξαναέλεγε ότι εδώ σκοτώνεται κόσμος και εκεί που συζητάνε ένας κύριος από τη χαρά του μια φορά μοίραζε πίτσες σε κάτι ανθρώπους. Δεν έδωσα όμως σημασία γιατί αυτός ο θείος ήταν πριν τον πόλεμο κάπως χοντρούλης και μάλλον λιγουρεύτηκες τις πίτσε, που να σας πω δεν ξέρω και τι ακριβώς είναι…


Τώρα που το καλοσκέφτομαι πάνε και πολλές μέρες από τότε που ο μπαμπάς έφερε εδώ που μένουμε τώρα ένα σακί ρύζι. Πού το είχε βρει ένας Αλλάχ ξέρει… αλλά τουλάχιστον κάτι μαγειρεύει. Ένας φίλος μου, που η αλήθεια είναι έχω να τον δω τουλάχιστον δυο βδομάδες, μου έλεγε ότι η μαμά του σταμάτησε να τρώει καθημερινά για να μπορεί να έχει φαγητό για εκείνον και την αδελφή του. 


Λιτότητα, που λένε στην Ευρώπη. Λένε οι μεγάλοι πως μπορεί να μας στείλουν από εκείνο το μέρος φαγητά, αλλά κι αυτοί λέει δεν έχουν πολλά λεφτά τώρα τελευταία και ζορίζονται. Εντάξει δεν φαντάζομαι να είναι σαν κι εμάς αλλά μάλλον έχουν κι εκείνοι σοβαρά προβλήματα για να αργούν τόσο τα φαγητά τους. Άσε που δεν ξέρω κι αν τα τρώω κιόλας. Μπορεί να έχουν περίεργη γεύση.


Ουφ, μάλλον σας κούρασα και μιλάω όλο για μένα και την πατρίδα μου, λες και αλλού δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα. Σας αφήνω κι ευχαριστώ που διαβάσατε το γράμμα μου, μόνο ένα πράγμα ήθελα να σας ζητήσω. Προχθές ένας φίλος μου, μου είπε πως ο μπαμπάς του αποφάσισε να προσπαθήσει να ξεπλύνει τη σκόνη από πάνω τους και να πάνε προς τη θάλασσα. Μήπως λοιπόν θα μπορούσατε να μας στείλετε δυο σωσίβια για εκείνον και την αδελφή του – έστω και παλιά – γιατί οι μεγάλοι λένε πως ο Αϊλάν αν φορούσε σωσίβιο θα έπαιζε ακόμα με τα άλλα παιδιά. Ευχαριστώ πολύ… Η διεύθυνσή μου είναι παρακάτω…

 

Ομράν Ντακνίς
παιδί
Κάπου στη Συρία

(για την αντιγραφή της επιστολής: Σπύρος Δράκος)

(Συνολικές Επισκέψεις 430, 1 επισκέψεις σήμερα)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*