20/05/2022

Ραντεβού στου Ζαβορίτη

Ραντεβού στου Ζαβορίτη

Βλέπω όλους σας να στολίζετε και να βάζετε εορταστικές βιτρίνες στα προφίλ σας, στα καταστήματά σας και πάει λέγοντας! Είχα αποφασίσει να κόψω τις ζαχαροπλαστικές μου αναμνήσεις αλλά με προκαλείτε επικίνδυνα!

Φυσικά δεν πρόκειται να σας “απειλήσω” με τα κλασικά μελομακάρονα ή με τους αχνισμένους κουραμπιέδες!

Θα θυμηθώ ένα ζαχαροπλαστείο που δεν υπάρχει πια για να μπορούμε να είμαστε ασφαλείς και ύστερα να μην μπορείτε να μου πείτε ότι σας έκανα και τρέχατε να βρείτε ζαχαροπλαστείο ανοιχτό για να σβήσετε την κάψα σας! Πάμε λοιπόν στου Ζαβορίτη! Αν δεν σας λέει τίποτα το όνομα, σας θυμίζω τη Μαρίκα Νέζερ που περίμενε ματαίως τον Νίκο Σταυρίδη έξω από του Ζαβορίτη στην ταινία “Τζιπ, περίπτερο κι αγάπη”!

Ένα ακόμα σπουδαίο καφεζαχαροπλαστείον το οποίο δεν υφίσταται πλέον. Ο Ζαβορίτης ήταν εκεί στην πλατεία Συντάγματος με τις βιτρίνες του γεμάτες πειρασμούς άψυχους και…έμψυχους! Ώρα για ένα ρόφημα ή για μια πάστα σοκολατίνα. Το ρόφημα, τσάι φυσικά, μόνο σε ώρες που ήταν η αίθουσα ανοιχτή. Για τα υπόλοιπα γλυκά υπήρχε το full time ωράριο! Με γκαρσόνια μιας κάποιας ηλικίας, με στολές, με τρόπους και με δεξιότητες επί του δίσκου!
 
Πάστες, παστούλες και παστάρες φιγουράριζαν στις βιτρίνες των υπερσύγχρονων, τότε, ψυγείων με τις στρογγυλεμένες γωνίες! Και ήθελες να τις τσακίσεις μαζί με το ψυγείο ανεξάρτητα από το αν πλησίαζαν γιορτές ή όχι!

Οι όμορφες κυρίες με τα καπέλα τους και τα ακριβά ρούχα τους, περνούσαν ένα δημιουργικό δίωρο με τσάι, κουτσομπολιό και Καρέλια Αγρινίου ελαφρύ! Οι κύριοι συζητούσαν για επαγγελματικά ενώ κάπου στο βάθος κάποιοι θεατρικοί συγγραφείς ετοίμαζαν το επόμενο έργο της σεζόν. Κι όλα αυτά με το άρωμα της ζάχαρης, της κρέμας, της σοκολάτας, του καφέ, της κανέλας και του τσαγιού!

 
Ας μεταφερθούμε πολλά χρόνια πίσω για να γελάσουμε λίγο. Τότε που ο Ζαβορίτης ήταν καλλιτεχνικό στέκι. Πόσα και πόσα έργα θεατρικά και κινηματογραφικά δεν έχουν γραφτεί στα καφεζαχαροπλαστεία του Συντάγματος!
Εκεί κάποτε ο μέγιστος Αλέκος Σακελλάριος μαζί με το συνθέτη Μενέλαο Θεοφανίδη και τον ηθοποιό Μάνο Φιλιππίδη έφαγαν στα τρία ένα ταψί γαλακτομπούρεκο στα χρόνια τα κατοχικά που το γλυκό ήταν είδος υπό εξαφάνιση! Λέει ο κυρ-Αλέκος στο βιβλίο του "Λες και ήταν χθες":
"Ήταν ένα ταψί σαν την πλατεία Κολιάτσου! Περιμέναμε να κρυώσει και εν τω μεταξύ συμφωνήσαμε να φάμε επιτόπου από δύο καλά κομμάτια ο καθένας και το υπόλοιπο να το μοιράζαμε στα τρία και να το παίρναμε σπίτια μας. Όταν όμως φάγαμε τα πρώτα δύο κομμάτια αποφασίσαμε παμψηφεί να φάμε άλλα δύο!
Ύστερα φάγαμε άλλα δύο κι επειδή αυτό που έμεινε δεν άξιζε να το χωρίσουμε στα τρία, το φάγαμε κι ησυχάσαμε! Δηλαδή δεν ησυχάσαμε. Μας στάθηκε στο στομάχι σαν κοτρόνα! 
 
Ο μακαρίτης ο Φιλιππίδης κιτρίνισε και τον έλουσε κρύος ιδρώτας! Μετά μάθαμε ότι από το σπίτι του πήγε στο σταθμό Πρώτων Βοηθειών! Όσο για το Θεοφανίδη κι εμένα μείναμε στα παγκάκια του Συντάγματος και το χωνέψαμε σιγά σιγά"!!
 

Το 1963, ο Ζαβορίτης, δυστυχώς, κατεδαφίστηκε αλλά, ευτυχώς, οι διηγήσεις δεν χάνονται ανάμεσα στα ερείπια. Μένουν γραμμένες στις μνήμες, στα βιβλία, στο σκληρό μας δίσκο για πάντα! Και μέσα από αυτές τις ιστορίες η παλιά Αθήνα παραμένει ζωντανή περιμένοντας να ξαναβρεί τη χαμένη της αίγλη.

 
Βασίλης Κριμπάς
(Συνολικές Επισκέψεις 4,275, 1 επισκέψεις σήμερα)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*