Συνήθως όταν περπατάς στο κέντρο βλέπεις ανθρώπους βιαστικούς,με το κεφάλι κάτω, σαν να φοβούνται να κοιτάξουν, γύρω τους και πάνω.
Είμαι κάτοικος του κέντρου και υποθέτω ότι κάπως έτσι περπατάω συνήθως και γω.
Αυτές τις μέρες όμως, το κέντρο ειναι μιά όαση , μιά ομορφιά!
Ίσως, επειδή λείπει το πλήθος, ίσως κάτι τέτοιες μέρες από μόνο του σε ωθεί να το κοιτάξεις καλύτερα, να το περιεργαστείς ,να το θαυμάσεις!
Μη σας φαίνεται περίεργο, ναι να το θαυμάσεις .Γιατί μπορεί να μην έμειναν πολλά,αλλά κάποια στολίδια ευτυχώς υπάρχουν ακόμα .
Σήμερα, θα σας πω λίγα πράγματα για κάποια απο τα αριστουργήματα της Πανεπιστημίου,που τα θεωρούμε δεδομένα και πάψαμε να βλέπουμε ότι είναι εκεί.
Ιλίου Μέλαθρον
Το τριώροφο αυτό μέγαρο, οικοδομήθηκε μεταξύ 1878 και 1887 για λογαριασμό του ανασκαφέα της Τροίας και των Μυκηνών Ερρίκου Σλήμαν, ενώ σήμερα φιλοξενεί το Νομισματικό Μουσείο. Εκείνη την περίοδο υπήρξε το πλουσιότερο ιδιωτικό κτίριο της Αθήνας και θεωρείται το σημαντικότερο έργο του αρχιτέκτονα Ernst Zille. Συνδυάζει αρμονικά στοιχεία της ιταλικής αναγέννησης (τοξοστοιχίες της πρόσοψης) με στοιχεία του αθηναϊκού νεοκλασικισμού όπως τα αετώματα και πουλήθηκε το 1927 στο ελληνικό δημόσιο, στεγάζοντας διαδοχικά το Συμβούλιο Επικρατείας και τον Άρειο Πάγο. Το 1935 αφαιρέθηκαν τα αγάλματα αρχαίων θεών που υπήρχαν στο μπροστινό του μέρος, ενώ το 1984 το μέγαρο περιήλθε στην δικαιοδοσία του Υπουργείου Πολιτισμού.
Τράπεζα της Ελλάδος
Το «αυστηρού» ύφους αυτό κτίριο, χτίστηκε μεταξύ 1933 και 1938 σε σχέδια τριών αρχιτεκτόνων (Νικόλαου Ζουμπουλίδη, Κίμωνα Λάσκαρι και Κωνσταντίνου Παπαδάκη). Σύμφωνα με τους ειδικούς,η πρόσοψη μιμείται τα ανάκτορα , σχεδιασμένα από τον Gaertner έναν αιώνα νωρίτερα, ενώ αν την παρατηρήσει κανείς προσεκτικά πιθανώς να βρει αρκετές ομοιότητες με την πρόσοψη της Βουλής των Ελλήνων. Από το 1983, η Τράπεζα της Ελλάδος έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Το Οφθαλμιατρείο
Από μακριά νομίζεις ότι πρόκειται για βυζαντινή εκκλησία, όμως τα φαινόμενα απατούν. Το εντυπωσιακό αυτό κτίριο, το οποίο χτίστηκε ως οφθαλμολογικό νοσοκομείο και έχει την ίδια χρήση μέχρι σήμερα ξεκίνησε να οικοδομείται το 1847 από τον Δανό αρχιτέκτονα Χάνσεν, όμως οι εργασίες διακόπηκαν στο ύψος του ημιυπογείου το 1850 ελλείψει πόρων. Το έργο συνεχίστηκε εν τέλει και την σκυτάλη παρέλαβε από τον Χάνσεν ο Λύσανδρος Καυταντζόγλου, ο οποίος πρόσθεσε την προεξοχή της κυρίας εισόδου και ακολουθώντας κατά την ολοκλήρωσή του έναν βυζαντινότροπο ρυθμό.
Αθηναϊκή τριλογία: Εθνική Πινακοθήκη – Πανεπιστήμιο Αθηνών – Ακαδημία Αθηνών
Από πολλούς θεωρούνται ό,τι πιο όμορφο έχει να επιδείξει η Αθήνα στο κέντρο της: Η αθηναϊκή τριλογία του νεοκλασικισμού δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη – αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος της κατασκευής της, που τέθηκε με την ίδρυση του Νεοελληνικού κράτους.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη(ή Βαλλειάνειος) αποτελείται από τρία μέρη, με το βασικότερο να είναι το κεντρικό αναγνωστήριο, με τους στύλους ιωνικού ρυθμού και την γυάλινη οροφή. Για να φτάσει κανείς σε αυτό, περνά από δωρικούς κίονες-αναφορές στον Ναό του Ηφαίστου και φυσικά από την διπλή καμπυλωτή αναγεννησιακή σκάλα. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1902, ενώ την μελέτη του κτιρίου ανέλαβε ο Θεόφιλος Χάνσεν και την αρχιτεκτονική επίβλεψη ο Ερνέστο Τσίλλερ. Πλέον, η Εθνική Βιβλιοθήκη αναμένεται να μεταφερθεί στο Δέλτα του Φαλήρου.
Ακαδημία Αθηνών ολοκληρώθηκε το 1887 πάνω σε μελέτες και πάλι του Χάνσεν και του Τσίλλερ και φημίζεται για το μεγάλο αέτωμα της ιωνικής εισόδου, καθώς και για τα αγάλματα του περίβολου από τον γλύπτη Δρόση – δεσπόζουν η Αθηνά και ο Απόλλων, καθώς και ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας που μελετούν.
Τέλος, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι το τελευταίο κομμάτι της Τριλογίας και ιδρύθηκε το 1837, αποτελώντας το πρώτο πανεπιστήμιο της Ελλάδας αλλά και των Βαλκανίων. Πρόκειται για ομάδα κτιρίων που σχηματίζουν διπλό «Τ» με δύο ιστορικές αυλές με εξωτερικά αγάλματα και χαρακτηρίζονται από αυστηρές γραμμές. Σήμερα, λειτουργεί ως έδρα του Πανεπιστημίου, στεγάζοντας την Πρυτανεία, τη Σύγκλητο και την Μεγάλη Αίθουσα Τελετών.
Αν σας αρέσουν αυτές οι ιστορίες, θα ήμουν πανευτυχής να συνεχίζαμε!
Έλσα Παπαϊωάννου
