28/03/2020

Τι τρέχει με τις κάμερες σήμερα;


Σεπτέμβρης 2016. Πάνε αρκετοί μήνες από το καλοκαιρινό άρθρο μας για τις σημαντικότερες κάμερες και ευκαιρίες για το καλοκαίρι που πέρασε. Πλέον μαζευόμαστε, σε σπίτια, δουλειές (για τους τυχερούς) και τα χόμπι μας (για τους πολύ τυχερούς).
Το 2016 ήτανε μία σημαντική χρονιά για τη φωτογραφία, από τις σημαντικότερες των τελευταίων ετών. Από το consumer/καταναλωτικό επίπεδο μέχρι και το επαγγελματικό, είχαμε σημαντικά άλματα προόδου στο χώρο της φωτογραφίας.

Ξεκινάω από το βαρετό κομμάτι της επαγγελματικής και enthusiast/prosumer κατηγορίας. Λίγο πριν το καλοκαίρι είχαμε μείνει με τις καλές επιλογές να λένε “Nikon D7200”, “Canon 80D” και για τις ζόρικες καταστάσεις Canon 5D Mk III. Μέσα σε λίγους μήνες άλλαξαν πολλά. Η Canon παρουσίασε την 5D Mark IV, που μέχρι στιγμής η αντιμετώπισή της είναι τουλάχιστον σκεπτική, στη χειρότερη μη ενδιαφέρουσα. Μη πρεξηγηθώ, πρόκειται για ένα επαγγελματικό εργαλείο που στα σωστά χέρια βγάζει λεφτά. Απλά πρόκειται για ένα πολύ μικρό βήμα σε σχέση με το αναμενόμενο. Στα καλά νέα είχαμε την κυκλοφορία της Nikon D500, την οποία την αποκαλώ τη καλύτερη κάμερα του 2016. Τελεία και παύλα. Η Nikon, για αλλαγή, έδωσε επιτέλους αυτό που ο κόσμος περίμενε σχεδόν 10 χρόνια. Ένα πολυβόλο, επαγγελματικό APS-C αντικαταστάτη της D300s που εκτελεί στα 10fps με πολύ καλές δυνατότητες 4k video και εξαιρετικές ικανότητες λήψης σε σκοτάδι, ειδικά για μικρό αισθητήρα. Α, βγήκε και η D5. Το ίδιο με full frame, 12/14 καρέ και τριπλάσια τιμή. Νυστάξαμε, όμως, πάμε παρακάτω.

 

wrongdslr-nikon-d500-viewtag

Ο τίτλος του άρθρου είναι τι τρέχει με τις κάμερες σήμερα. Τι εννοείς, Θωμά; Τι εννοώ. Είμαι κάτοχος μιας D7000. Μοντέλο που κυκλοφόρησε το 2010. Αυτό εννοώ. Ένα μοντέλο που αν πάρω συγκρίνω με μια κάμερα του 2016, πέρα από την ανάλυση, ελάχιστα έχουν αλλάξει. Χειρισμός, ίδιος. Εργονομία, ίδια. Μενού, ίδια. Αναβαθμισιμότητα, γελάμε. Συνδεσιμότητα, το ίδιο, με ελάχιστες εξαιρέσεις που κι αυτές ανήκουν στο χώρο της πανάκειας. Γιατί δεν προχωράει η βιομηχανία της φωτογραφίας;

Η βιομηχανία της φωτογραφίας λοιπόν, ενδεχομένως να κουβαλάει πάνω της μία μεγάλη πετριά. Αυτή του επαγγελματία. Η ίδια αντίληψη που άμα κουβαλάς μια ILC (Interchangeable Lens Camera – Κάμερα με Εναλλασσόμενους Φακούς) ξαφνικά είσαι επαγγελματίας. Είναι τόσο αστείο σήμερα όσο το να πούμε ότι ο άλλος έχει μια φτηνή κάμερα (γιατί δεν είναι επαγγελματίας) σε ένα κινητό των €900. Γελάστε άφοβα και ακομπλεξάριστα, φίλοι μου, γιατί έχετε βρεθεί σε όλο το φάσμα της φάρσας αυτής, αλλά είναι τόσο αναχρονιστική όσο το να βλέπω το Ρετιρέ του Δαλιανίδη σε 4k οθόνη.

 

wrongdslr-4k-viewtag

 

Οι φραγμοί πέθαναν, όπως και η consumer βιομηχανία φωτογραφίας πέθανε. Πάει, ψόφησε, τη θάψαμε, καπούτ λέμε. Δεν υπάρχει πλέον point-and-shoot. Δεν υπάρχει πλέον bridge camera. Δεν έχει νόημα να υπάρχει. Και ακόμα και αν υπάρχει, πέθανε χτες βράδυ.

Χτές βράδυ, λοιπόν άρχισε να γκρεμίζεται ένα οχυρό που πολλοί όσοι ασχολούμαστε μερακλίδικα με τη φωτογραφία, το είχαμε σαν το Άγιο Δισκοπότηρο. Το Bokeh. Με τον, ιαπωνικής προέλευσης (και ψευτοπροφοράς με φωνή Μιγιάγκι), όρο Bokeh, εννοούμε τη «θολούρα» και μάλιστα την ποιότητα αυτής όταν φωτογραφίζουμε με μεγάλο αισθητήρα (ή φίλμ) και φακό με μεγάλο διάφραγμα. Πράγματα τα οποία ξέρουμε ότι υπάρχουν φυσικοί περιορισμοί λόγω μικροσκοπικού αισθητήρα, και συνήθως τα πάντα ήταν πάντα in-focus σε εκνευριστικό βαθμό.

Πλέον είδαμε demo στο νέο iPhone 7 Plus, όπου η διπλή κάμερα επιτρέπει να κάνεις ακριβώς αυτό. Να πετύχεις background εκτός εστίασης, να λιώνει σε μία λάβα φωτός και χρώματος για να τονίσει το εστιασμένο πορτραίτο σου. Και φυσικά ελάχιστοι θα δώσουν 2 μηνιάτικα στην Ελλάδα για αυτό το χαρακτηριστικό. Όμως βρήκε το δρόμο του σε consumer προϊόν. Άρα σε ένα χρόνο από τώρα, βαριά δύο, θα υπάρχει σε κινητά με τη μισή τιμή, η κι ακόμα χαμηλότερα. Μιλάμε μάλιστα για αυτόματη αναγνώριση και μασκάρισμα του θέματός μας, και συρραφή εικόνων με ένα πάτημα. Αστραπιαία. Μία διεργασία όπου για ένα φωτογράφο θα ήθελε μία full frame καμεράκλα, ένα πορτραιτό-φακό, import και επεξεργασία σε Lightroom/Photoshop (ειδικά αν χρειαστεί να μασκάρεις) μετά export και share. Δηλαδή μια διαδικασία που θες ένα 8χίλιαρο και 2-3 ώρες δουλειάς, πλέον γίνεται αστραπιαία και με ένα «κλικ», εεε, συγνώμη, “tap”.

wrongdslr-broken-iphone-viewtag

 

Τι πηγαίνει στραβά λοιπόν στη βιομηχανία της dedicated φωτογραφίας; Έπρεπε να φτάσουμε στο 2016 για να συνειδητοποιήσει η Canon ότι βολεύει μωρέ η οθόνη αφής σε μια 5D; Γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους αρτηριοσκληρωτικούς κατασκευαστές (Canon, Nikon, Ricoh/Pentax, Fuji, Sony) να μας δώσουν πράγματα όπως συνδεσιμότητα στο internet, δυνατότητα για άμεσο upload στο Instagram/facebook. Γιατί πρέπει να έχουμε τα ίδια δυσκοίλια μενού που είχε το πρώτο μου κινητό με κάμερα (Panasonic GD-87)? Γιατί να πρέπει οι ενημερώσεις του firmware για την υποστήριξη νέων χαρακτηριστικών να γίνεται με το να φορμάρω τη κάρτα μου, να τη φορτώνω στο pc/mac, να αντιγράφω το .bin στη κάρτα, να βάζω πίσω τη κάρτα στη κάμερα και πηγαίνω από το μενού και και και και…
Απλά φτιαξτο!

wrongdslr-canon-menou-viewtag

 

Η κάμερα συνδεδεμένη με wi-fi, ωπ, φίλος, νέος φακός, τσίμπα το update. Η ώπ, νέα έκδοση SnapBridge. Γιατί να μη μπορώ να έχω Lightroom mobile στην οθόνη αφής της κάμερας μου που κοστίζει €3500 και μπορώ να το κάνω σε ένα low-end android των €200; Γιατί να πρέπει να παίρνουμε νέα κάμερα για να έχουμε μόνο built-in δυνατότητα για time-lapse και δώρο 2 Mpixel παραπάνω; Εφαρμογές σε κάμερες. Ναι.

Καλά άκουσες. Σε εσένα μιλάω που έχεις 14 εφαρμογές για φωτογραφία σε ένα τηλέφωνο και σου φαίνεται περιεργο. Όχι δεν είναι περίεργο να έχω editing και sharing εφαρμογές σε μια dSLR/mirrorless των €3000, περίεργο είναι να το έχω στο τηλέφωνο!

Και ας τελειώνουμε πλέον με τη φάση της κάρτας SD και compact flash. Προχθές πόσταρα φωτογραφία 360 μοιρών από τον Άρη από αποστολή της NASA. Μη μου λές ότι δεν μπορούν οι κάμερες να έχουν μέσα τους εσωτερική μνήμη τουλάχιστον 64GB, που με τα ssd κάθε 18 μήνες έχουμε διπλασιασμό χωρητικότητας, χώρια ότι δεν μπορούμε να έχουμε ένα ταχύτερο Bluetooth πρωτόκολλο επικοινωνίας με υπολογιστές για να ξεφορτώνουμε τις φωτογραφίες στο pc μας.

wrongdslr-lexar-usb-3-reader

 

Όχι δεν είμαι νεωτεριστής χάριν του νεωτερισμού, αυτά τα γράφει ένας τύπος που στα 15 του μάζευε βινύλια (και φυσικά ακόμα αυτό κάνει). Αλλά δε μπορείτε κυρά Κανονικοπενταξιανή μου, να μου λέτε ότι ήταν μεγάλη πρόοδος η οθονούλα που ανοιγοκλείνει και να μου τη χρεώνεις άλλο τόσο μετά από 2 χρόνια, όταν στο ίδιο μέγεθος βγαίνουν ολόκληρα smartphone. Είναι τόσο αναχρονιστικά τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε γιατί οι εταιρείες στο φωτογραφικό τομέα λειτουργούν ακόμα σαν κατασκευαστές hardware. Πότε; Το 2016. Στη γενιά των εφαρμογών. Που οι 10χρονοι πριν το 2020 θα μπορούν να ΓΡΑΦΟΥΝ ΚΩΔΙΚΑ. Αυτό το κοινό πως θα το «χτυπήσετε» και θα το μυήσετε στη φωτογραφία και στο video και τον κινηματογράφο; Με άχαρα μαυροκούτια που τώρα μαθαίνουν να συνδέονται μεταξύ τους και οθονούλες που στριφογυρνάνε; Άχου μωρέ!

Για να το θέσω απλά το ερώτημα, γιατί δεν έχουμε ακόμα prosumer κάμερες που τρέχουν android και εφαρμογές τρίτων; Και γιατί όχι; Την ταύτιση με τα κινητά την κάνω εσκεμμένα. Γιατί κάθε φορά που ακούω ακόμα το σιγά «μη δώσω 2 μισθά για νέο αιφό» συμπεραίνω πως ο τύπος αυτός δεν πρέπει να έχει δεί τι παίζει με τις κάμερες, και τι ληστεία επιτρέπουμε να τελείται, ειδικά όσο ανεβαίνεις προς τα πάνω (δε θα μιλήσω για φακούς, εκεί κι αν έχω να ρίξω φαρμάκι). Σε κάθε ατάκα για κόστος αιφό και γκάλαξι έχω να σας δείξω την μοναδικά επική ασπρόμαυρη πάνω οθόνη σε κάθε ρημάδα SLR από τη δεκαετία του ’80. Α, πριν 10 χρόνια της βάλαμε και φωτάκι. Αυτό.

 

Να γιατί δεν μπορώ να συγχωρέσω ειδικά το mid-high end των τελευταίων ετών. Αυτό που ξεκινάει από €1200 και φτάνει στα €3500-€4000. Γιατί μας έχουν προσφέρει ελάχιστα πράγματα σε υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα για υπερβολικά πολλά λεφτά, για να σκάει η, μικρή, το 2007, Apple και μέσα σε 9 χρόνια να έχει προσφέρει πολλά πράγματα και γρήγορα, και να μου έρχεται η Canon με σύγχρονη κάμερα 4 χιλιάρικα και να προσφέρει dual pixel raw το οποίο πρακτικά δε θα δουλεύει ποτέ, super crop-αρισμένο video 4K που δεν το δίνει στην HDMI και λίγα MP παραπάνω. Όχι, λοιπόν. Ένα κινητό μπορεί να μην φτάσει ποτέ μια καλή dSLR. Μέχρι που τελικά κάποιο θα φτάσει. Ίσως να βγεί του χρόνου ή του παραχρόνου. Και τότε θα είναι αργά για αυτή τη καραμέλα.

(Συνολικές Επισκέψεις 260, 1 επισκέψεις σήμερα)
"Η σκούπα και το σύστημα", Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας - βιβλιοπαρουσιάση
Ο Νότης Μαυρουδής γράφει για τα ...μπικικίνια

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*