26/02/2024

Ζαχαροπλαστείον “Ρετρό”! Ραντεβού με μια σεράνο

μια σεράνο

Του Βασίλη Κριμπά

Με ρωτάτε συχνά για την εμμονή μου στα ρετρό ζαχαροπλαστεία. Μα, είναι ολόκληρη φιλοσοφία σκέψης. Επιτρέψτε μου παρακαλώ.

Φανταστείτε το ασπρόμαυρο πλάνο. Να, περίπου σαν τη φωτογραφία του 1955 έξω από το Select στη Φωκίωνος Νέγρη όπου ο Λάμπρος Κωνσταντάρας κοιτάζει ψηλά για να κάνει νεύμα στην Ίλια Λιβυκού.

Η πρώτη σκέψη λοιπόν, δεν είναι να πάρω ένα γλυκό και να το φάω στο δρόμο βιαστικά. Καθετί που προσφέρει απόλαυση και ηδονή στον άνθρωπο, χρειάζεται τα προκαταρκτικά του, ούτως ώστε να φτάσουμε στην απόλαυση του πολυπόθητου!

select(2)

Άρα, ξεκινάμε ως εξής: Είσοδος στο ζαχαροπλαστείον. Υπόκλιση του κάπως ηλικιωμένου σερβιτόρου με την άσπρη μπλούζα και το παπιγιόν. 40 χρόνια στο κατάστημα έχουν δει τα μάτια του κάθε καρυδιάς καρύδι. Αλλά όλα κι όλα. Η υπόκλιση παραμένει υπόκλιση.

Κοιτάζεις δεξιά, αριστερά, ρίχνεις και μια ματιά στο πατάρι που συνήθως χρησιμεύει για το σορόπιασμα των ζευγαριών με στίχους του Σααντί και προφιτερόλ! Τελικά κάθεσαι στο ισόγειο στη βιτρίνα και παίρνεις την πρώτη ανάσα στο χώρο που ευωδιάζει καπνό, ζάχαρη και βανίλια μαζί!

Ανάβεις τσιγάρο για να ενισχυθεί το άρωμα, ανοίγεις εφημερίδα, μακριά από εμάς οι σκανδαλοθηρικού τύπου με τις έγχρωμες φωτογραφίες, ενώ ταυτόχρονα με την άκρη του ματιού παρατηρείς τους θαμώνες χάριν γούστου. Ήρθε η κατάλληλη στιγμή για την πολυπόθητη πράξη! Ώρα παραγγελίας.

-Γκαρσόν!
-Διαταγάς κύριε!
-Μία πάστα σεράνο παρακαλώ.
-Αμέσως κύριε.

Έξω από τη τζαμαρία, κόσμος πάει, έρχεται αλλά το άγχος του κόσμου είναι αδύνατον να διαπεράσει το μαστουρωτικό άρωμα των γλυκών του ζαχαροπλαστείου κι έτσι παραμένεις απαθής μπροστά στην ταχύτητα του έξω κόσμου.

-Η σεράνο σας κύριε.

Πλακέ κουτάλι και πάστα σε μεταλλικό πιάτο. Τρως την πρώτη κουταλιά, τρως τη δεύτερη και πίνεις μια γουλιά δροσερό νερό στο χοντρό γυάλινο ποτήρι μάρκας Κρόνος! Το άρωμα γίνεται ένα με τη γεύση, ένα με τη βιτρίνα με τις πάστες, ένα με τους θαμώνες, ένα με τον χώρο! Οι πύλες του παραδείσου έχουν ανοίξει και σε υποδέχονται.

Τρως την τρίτη κουταλιά, τρως την τέταρτη και φυλάς την τελευταία λίγο πριν την ηρωική έξοδο από τον ναό της ευτυχίας. Στέλνεις τον σερβιτόρο για τσιγάρα γιατί ξέμεινες.

-Τσιγάρα παρακαλώ.
-Τι μάρκα επιθυμεί ο κύριος;
-Άρωμα φίλτρο.

Στην τελευταία δόση της σεράνο έχεις εθιστεί πλήρως και το μόνο που είναι σίγουρο είναι το ότι σκέφτεσαι με το μουδιασμένο πλέον μυαλό σου πότε θα είναι η επόμενη επίσκεψη στον παράδεισο. Επίγειο παράδεισο. Γλυκό και εγκόσμιο!

Τελευταία γουλιά δροσερού νερού πάνω από την τελευταία στιγμή της σεράνο. Πληρωμή και έξοδος με ένα χαμόγελο πλήρους ικανοποίησης! Βαθιά υπόκλιση σερβιτόρου ακόμα και στην έξοδο. Αν μη τι άλλο αισθάνεσαι τουλάχιστον βασιλιάς, δικτάτορας, θεός και κοσμοκράτορας.

Αυτές οι ιδιότητες βέβαια έρχονται με το ούζο, σύμφωνα με το γνωστό άσμα, αλλά και η σεράνο την κάνει τη δουλειά της! Ιδού λοιπόν λίγες στιγμές σε ένα κλίμα ρετρό και σε άπταιστη ζαχαροπλαστική γλώσσα! Την επόμενη φορά μπορεί να πάρω Νουγκατίνα…ή Σαβαρέν…ή Κασετίνα…ή πάστα ποντικάκι…ή όλα μαζί! Πάντως κάτι που να πηγαίνει με το τραγούδι που έχω τώρα στο μυαλό μου: “Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε…”!


Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*