Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω στις σκέψεις που θα διατυπώσω στη συνέχεια για το περισταστικό ρατσιστικής/ομοφοβικής βίας που υπέστησαν δύο άνθρωποι στη Θεσσαλονίκη.
Οκ, δε ζω στο συννεφάκι της «φούσκας ασφαλείας» του δικού μου περίγυρου. Ζω σε μια κοινωνία που θεωρεί ότι οι «κουνίτστρες» είναι άτομα υποδεέστερα. Δεν πρόκειται να το πάρω απόφαση και να μη μιλάω γι’ αυτό.
Η διαφορετικότητα τρομάζει. Τρομάζει τους «άντρακλες» ένας άντρας που επιλέγει να ντύνεται γυναίκα για πολλούς λόγους. Ένας ίσως είναι ότι τον ερεθίζει τόσο πολύ που ντρέπεται και έτσι επιτίθεται στο άτομο αυτό ή σε άτομα σαν αυτό για να κρύψει το δικό του ερεθισμό.
Δεν ξέρω πώς είναι να περπατάς στο δρόμο και να σου επιτίθενται λεκτικά και απειλητικά ένα μπούγιο ανθρώπων. Δεν μπορώ καν να το διανοηθώ.
Η είδηση δηλαδή για την επίθεση στα δύο άτομα στη Θεσσαλονίκη είναι από μόνη της τρομακτική, αν την κάνεις εικόνα και βάλεις τον εαυτό σου στη θέση τους. Να τρέχεις, να γλυτώσεις τη ζωή σου, να ψάχνεις να βρεις βοήθεια και να μην ξέρεις αν θα βρεθεί κάποιος να στην προσφέρει.
Όμως το γεγονός ότι ανάμεσα στα 25 προσαχθέντα άτομα τα 12 είναι ανήλικα παιδιά με τάραξε, με τρόμαξε, με παρέλυσε.
Είναι τρομακτικό να μεγαλώνουν ακόμη σήμερα παιδιά έτσι.
Υπάρχουν δηλαδή παιδιά, ανήλικα που μεγαλώνουν μαθαίνοντας να απειλούν το διαφορετικό. Γίνονται μπουλούκι που εύκολα μπορεί «για την πλάκα μας μωρέ» να επιτεθούν για να «τρομάξουν κάποιον που δεν τον γουστάρουν για το πώς ντύνεται ή τι πιστεύει, ή πώς περπατάει, ή ποιον κρατάει αγκαλιά.
Εν δυνάμει δολοφόνοι.
12 εν δυνάμει δολοφόνοι αφέθηκαν ελεύθεροι στη Θεσσαλονίκη γιατί ο νόμος τους προστάτεψε. Αυτός είναι ένας ταιριαστός «τίτλος». Μέσα στην υπερβολή του λέει αυτό που τελικά συμβαίνει και επιλέγουμε να την το βλέπουμε.
12 πιτσιρίκια του 2024, σε αστικό κέντρο, σε μια μεγαλούπολη, σταυροδρόμι πολιτισμών κλπ κλπ μεγάλωσαν για να γίνουν ένα μπουλούκι που ήθελε να λυντσάρει δύο άτομα που είναι διαφορετικής σεξουαλικής ταυτότητας από τα ίδια.
Κι όλα αυτά την ώρα που οι εκ του δημοσίου χρήματος πληρωμένοι παπάδες ανεβάζουν και κατεβάζουν υποψηφίους και κυβερνήσεις και τους απειλούν με «πόρτα» από την εκκλησία επειδή ψήφισαν το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.
Ζούμε σε μια επικίνδυνη εποχή. Μόνη μας ελπίδα είναι η αλληλεγγύη και η φωνή. Να μη λουφάζουμε απέναντι στους όχλους. Να αντιμετωπίζουμε τους ρατσιστές της διπλανής πόρτας, του διπλανού γραφείου και να μην τους αφήνουμε να νομίζουν ότι είναι πιο δυνατοί.
