Στον ανηφορικό, αν και άκρως συναρπαστικό δρόμο προς τις εκλογές, προσωπικά βλέπω να εκτυλίσσεται μία πολιτική μάχη που με πάει συνειρμικά στην μάχη του Βατερλό το 1815.
Ναπολέοντα έχουμε, ψάχνουμε να βρούμε ποιος θα πάρει τον ρόλο του Ουέλλινγτον, ποια παράταξη τον κομβικό ρόλο των Πρώσων και του Φον Μπλύχερ και φυσικά αν όλα αυτά οδηγήσουν σε ήττα τον Έλληνα πρωθυπουργό και σε «εξορία» στην Αγία Ελένη.
Πάντως η ήττα, δηλαδή ένα χαμηλό ποσοστό για να ακριβολογούμε, θα φέρει σίγουρα μια μορφή εξορίας. Τα όρνια περιμένουν έτοιμα να τραφούν από τα υπολείμματα της μάχης, όπως σε κάθε κόμμα εξουσίας που σέβεται τον εαυτό του.
Έχει ανακατευτεί τόσο το πολιτικό σκηνικό με την ίδρυση νεών φορέων, που είναι σαν να βρισκόμαστε στον στρατό του Ουέλλινγτον, ο οποίος απαρτιζόταν από επτά διαφορετικές εθνοτικές και εθνικές ομάδες.
Παλιοί εχθροί-νυν σύμμαχοι, όλοι συνασπισμένοι για να συντρίψουν τον Ναπολέοντα και εν συνεχεία να έχουν όλο το πεδίο ελεύθερο ώστε να αρχίσουν και πάλι τις μικροαψιμαχίες τους, απαλλαγμένοι από τον μεγάλο βραχνά. Την αρχή του ενός και το καταναγκαστικό δικό του κανονιστικό πλαίσιο.
Όσο κυλάει ο χρόνος, έχω την πεποίθηση ότι όσο αυξάνεται ο αριθμός των κομμάτων που θα ζητήσουν την ψήφο μας, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα του κυβερνόντος κόμματος να καταφέρει να φτάσει στην αυτοδυναμία.
Πέρα από τα εκλογικά μαθηματικά, αυτή η μεγάλη ανάδευση του πολιτικού σκηνικού θυμίζει εποχές που για τον Έλληνα πολίτη δεν είναι ευχάριστες αλλά αποκρουστικές. Εποχές που κάθε φιλοδοξία γεννούσε και ένα κόμμα, εκμεταλλευόμενη το οικονομικό και κοινωνικό χάος.
Τα λάθη, οι αστοχίες και οι πονηριές της κυβέρνησης και πολλών μελών της είναι πολλές σε θεσμικό επίπεδο και διαχειριστικό. Διαχειριστικό όσον αφορά την καθημερινότητα και την βιωσιμότητα των πολιτών. Τόσες όσες και τα χρόνια που κυβερνά. Αυτά πάνε μαζί μοιραία.
Μέσα στο πολιτικό χάος όμως που θα επικρατήσει έως την βραδιά των εκλογών, νικητής κατά την ταπεινή μου εκτίμηση, θα βγει αυτός που απέναντι σε αυτό το χάος θα προτάξει μια κάποια μορφή κανονικότητας, σταθερότητας και συνέχειας.
Αυτός που θα το κάνει με τρόπο ευκρινή και κατανοητό, θα γελάσει τελευταίος το βράδυ των εκλογών.
Απ’ όλα τα νεοϊδρυθέντα κόμματα ή και εκκολαπτόμενα, την ύπαρξη ενός δεν μπορώ ούτε να δικαιολογήσω ούτε να κατανοήσω. Η δημιουργία του δεν εδράζεται σε τίποτα, παρά μόνο σε προσωπικά απωθημένα κι αυτό έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος θα το συλλάβει αν δεν το έχει κάνει ήδη.
Όπως έχουμε γράψει, κάθε κόμμα γεννιέται με μια κοινωνική γενεσιουργό αιτία, με ένα αίτημα. Όταν γεννιέται για να υπηρετήσει προσωπικές βεντέτες και ματαιοδοξία, θα είναι θνησιγενές. Αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο και απορώ με την αδυναμία κάποιων πολιτικών να διδαχθούν.
Ας κρίνει εν τέλει η «ιστορία» την πορεία του καθενός και ας τον κατατάξει εκεί που ανήκει στην βίβλο της Ελληνικής πολιτικής ζωής.
Χάρης Φίλιππάκης
