Αφού έχει απολαύσει το θερμό χειροκρότημά μας, τα μπράβο ξανά και ξανά, ο Γιώργος Παπαγεωργίου εκεί που νομίζουμε ότι αποσύρεται, επιστρέφει στο κέντρο της σκηνής και αρχίζει να μας μιλάει για τις φωτογραφίες των 200 αγωνιστών κομμουνιστών της Καισαριανής και το ρόλο της μνήμης και της διατήρησής της. Υποκλίνεται με τον δικό του τρόπο σε αυτούς τους ανθρώπους που πάνε στο θάνατο με το κεφάλι ψηλά. Τα χειροκροτήματα ξεσπάνε το ίδιο ενθουσιώδη και δυνατά.
Τα φώτα σβήνουν και φεύγουμε από το Θέατρο Δίπυλον, και την παράσταση «1984 – ο τελευταίος άνθρωπος» γεμάτοι.
«1984-ο τελευταίος άνθρωπος» μια μοναδική θεατρική εμπειρία. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου στην ερμηνεία της χρονιάς έχει σκηνοθετήσει τον εαυτό του σε μια σπουδαία παράσταση, απ’ αυτές που δύσκολα ξεχνάς και πάντα τις κουβαλάς μέσα σου.
Είναι τόσο επίκαιρο το 1984 του Τζορτζ Όργουελ κι ας γράφτηκε το 1948. Οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί που φαντάστηκε, οραματίστηκε και μας άφησε παρακαταθήκη ο σπουδαίος αυτός γραφιάς σήμερα είναι πιο απειλητικοί, πραγματικοί και ασφυκτικοί από ποτέ. Το έργο του θα παραμένει επίκαιρο όσο η ελευθερία απειλείται ή περιορίζεται στους «κανόνες της κοινότητας» (για να χρησιμοποιήσω τη νέα παγκόσμια γλώσσα, αυτή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης).
Είμαστε όλοι με διαφορετικούς τρόπους ο «Ουίνστον Σμιθ», ο κεντρικός ήρωας που έχει να αντιμετωπίσει την Αστυνομία της σκέψης, το μάτι του Μεγάλου Αδελφού που βλέπει τα πάντα, το Υπουργείο Αλήθειας.
«Παίζουμε» όλοι στην παράσταση αυτή. Η εποχή μας έχει ξεπεράσει σε φαντασία τους γραφιάδες. Η εξουσία που δολοφονεί κυριολεκτικά και μεταφορικά γιγαντώνεται. Είμαστε αιχμάλωτοι. Παραδινόμαστε καθημερινά σε συστήματα ελέγχου της ζωής μας και δεν ξέρουμε πότε όλα όσα μας χαρίζουν στιγμές ναρκισιστικής ηδονής θα μετατραπούν σε «βασανιστήρια» ή …βασανιστήρια.
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου έχει φτιάξει ένα σύμπαν επί σκηνής με τα μικρόφωνα, το γραφείο με το κασετόφωνο που γράφει το ημερολόγιο του ο ήρωας, το μηχάνημα που πειράζει τον ήχο και παίζει με τις αισθήσεις μας, την ακοή και μας μεταφέρει στον κόσμο που τίποτα δεν είναι όπως το βλέπουμε. (όχι μακριά από αυτό που στ’ αλήθεια ζούμε, ε;)
Οι λούπες που φτιάχνει επί σκηνής, η αλλαγή στη χροιά της φωνής του, τα φώτα του Σάκη Μπιρμπίλη λειτουργούν ως ένας ακόμη ρόλος που συντροφεύει τον Παπαγεωργίου-ερμηνευτή όλων των ρόλων του έργου, οι μουσικοί υπό τον Αλέξανδρο-Δράκο Κτιστάκη όλα όσα βλέπουμε ακούμε και φανταζόμαστε είναι η απόδειξη ότι υπάρχει καλό θέατρο!
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου σαν τον δρυίδη ανάμεσα στους ατμούς του ξηρού πάγου μας μετέφερε την αγωνία, τη βία, την αποκαθήλωση της ανθρωπιάς απέναντι στην εξουσία.
Η μετάφραση/διασκευή της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου συμβάλλει στον άρτιο ρυθμό της παράστασης.
Το «1984 – ο τελευταίος άνθρωπος», δεν ξέρω αν είναι η παράσταση της χρονιάς αλλά σίγουρα είναι η παράσταση που οφείλεις στον εαυτό σου.
Γιάννης Καφάτος
Info/εισιτήρια για την παράσταση
George Orwell
1984
– ο τελευταίος άνθρωπος –
Ο πόλεμος είναι ειρήνη.
Η ελευθερία είναι σκλαβιά.
Η άγνοια είναι δύναμη.
Σκηνοθεσία – Ερμηνεία:
Γιώργος Παπαγεωργίου
Με 4 μουσικούς επί σκηνής
Θέατρο ΔΙΠΥΛΟΝ
* Μέσα σ’ έναν τερατώδη κόσμο, πώς γίνεται να μην μετατραπείς σε τέρας; *
Με το ανατριχιαστικά επίκαιρο, κορυφαίο πολιτικό δυστοπικό έργο «1984» του George Orwell — ένα θεμελιώδες κείμενο πολιτικής σκέψης και προφητικό λογοτεχνικό ορόσημο που φωτίζει τους μηχανισμούς ελέγχου και χειραγώγησης της σύγχρονης κοινωνίας — καταπιάνεται αυτή τη σεζόν ο πολυσχιδής Γιώργος Παπαγεωργίου.
Με όχημα τη μουσική σύνθεση του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη που ερμηνεύεται από ένα κουαρτέτο εγχόρδων επί σκηνής και τη διασκευή – μετάφραση της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου, η παράσταση μετατρέπεται σε ένα επιβλητικό tour de force που πραγματεύεται τη ριζική αποδόμηση της έννοιας της ελευθερίας, μας θυμίζει να προσπαθούμε να διακρίνουμε τον άνθρωπο στο σκοτάδι και θέτει το ερώτημα:
Μέσα σ’ έναν τερατώδη κόσμο, πώς γίνεται να μην μετατραπείς σε τέρας;
Μετά από έναν πρώτο επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων, το «1984» του Γιώργου Παπαγεωργίου — μια πολιτική ανατομία του φόβου και της εξουσίας — συνεχίζει την πορεία του στο Θέατρο ΔΙΠΥΛΟΝ από την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου.
Το έργο
«Δεν πιστεύω ότι το είδος της κοινωνίας που περιγράφω θα προκύψει κατ’ ανάγκη, αλλά πιστεύω πως κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβεί.» (Τζ. Όργουελ)
Ο Ουίνστον Σμιθ, ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας, παλεύει να επιβιώσει σωματικά, νοητικά και ψυχικά μέσα σ’ έναν ζοφερό κόσμο, όπου η καταπάτηση της ατομικής ελευθερίας, ο καθολικός έλεγχος της πληροφορίας, η βίαιη καταστολή και η προσπάθεια εξουδετέρωσης της ικανότητας για αυτόνομη σκέψη συνθέτουν την εφιαλτική καθημερινότητα.
Ο Μεγάλος Αδερφός, η Αστυνομία Σκέψης, οι τηλεοθόνες, η Καινογλώσσα, τα Δύο Λεπτά Μίσους, το Υπουργείο Αλήθειας, ο καταδικασμένος ερωτικός δεσμός του με την Τζούλια, ο Θάλαμος 101 συναποτελούν τις σκηνές-εικόνες που είτε προβλέπουν ένα δυστοπικό μέλλον είτε αποκαλύπτουν ένα εξίσου δυσοίωνο παρόν, όπου οι ολοένα εξελισσόμενες τακτικές του ολοκληρωτισμού αποτελούν μια σύγχρονη προέκταση της «οργουελικής» σκέψης.
Το διαχρονικό πολιτικό αλληγορικό έργο «1984» κυκλοφορεί για πρώτη φορά το 1949. Μία εβδομάδα πριν από την ολοκλήρωση της δακτυλογράφησης, ο συγγραφέας εξακολουθούσε να είναι αναποφάσιστος ως προς τον τίτλο. Όπως γράφει σ’ ένα φιλικό του πρόσωπο:
«Διχάζομαι ανάμεσα στο 1984 και στο Ο τελευταίος άνθρωπος στην Ευρώπη.» Από τότε μέχρι σήμερα, το «1984» έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα σε ολόκληρο τον κόσμο, καθιστώντας τον αντίκτυπο του έργου του Όργουελ αναμφισβήτητα οικουμενικό και βαθιά αναστοχαστικό για τη δημοκρατία και τα όριά της.
Η παράσταση
Ένας ηθοποιός-performer υποδύεται όλους τους ρόλους της ιστορίας του Ουίνστον Σμιθ, μιλώντας συχνά εξ ονόματος του ίδιου ή των προσώπων που τον περιβάλλουν, έχοντας μαζί του τέσσερις μουσικούς επί σκηνής.
Η πρωτότυπη μουσική και τα ηχητικά τοπία του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη αναδεικνύουν βασικά πεδία της παράστασης, όπου σκαριφήματα παιδικών τραγουδιών (τα θραύσματα μνήμης του Ουίνστον Σμιθ) μπλέκονται με τον υπόκωφο ρυθμικό θόρυβο των εμβατηρίων (ο κόσμος του Μεγάλου Αδερφού), για να μετουσιωθούν τελικά σε μελωδίες που τραγουδούν ακατάπαυστα τις χαμένες λέξεις: ελευθερία, αυτοδιάθεση, ισότητα, δικαιοσύνη — σε μια εποχή όπου η ελευθερία εκχωρείται πλέον ελεύθερα.
Από τις 6 Φεβρουαρίου, η παράσταση-εμπειρία του Γιώργου Παπαγεωργίου, που λειτουργεί ως καθρέφτης των μηχανισμών σύγχρονης εξουσίας, έρχεται στο Θέατρο ΔΙΠΥΛΟΝ.
Trailer παράστασης:
Ταυτότητα Παράστασης
Συγγραφέας: George Orwell
Απόδοση – Θεατρική διασκευή: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παπαγεωργίου
Μουσική: Αλέξανδρος-Δράκος Κτιστάκης
Σκηνικά / Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης
Creative Agency: Μαύρα Γίδια
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Ματζιάρης
Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου: Μαρία Τσολάκη
Ερμηνεία: Γιώργος Παπαγεωργίου
Μουσικοί επί σκηνής: Τ.Β.Α.
INFO
ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΠΥΛΟΝ – Μαύρη Αίθουσα
Σαμουήλ Καλογήρου 2, Αθήνα 105 53
Πρεμιέρα:
Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου
Διάρκεια: 90 λεπτά
Μέρες & Ώρες Παραστάσεων:
Παρασκευή 21:00
Σάββατο 18:00 & 21:00
Κυριακή 19:00
Προπώληση:
