Μία παράσταση που, χωρίς να αγνοεί το χιούμορ του έργου, αναδεικνύει και τα βαθύτερα κοινωνικά του στοιχεία.
«Να πούμε την ιστορία μας όπως εμείς θέλουμε» λέει ο Τζέικ στον Τσάρλι λίγο πριν το τέλος του έργου. Το «Πέτρες στις τσέπες του» της Μαρί Τζόουνς είναι ένα έργο που προσφέρει απλόχερα το γέλιο, αλλά δεν αρκείται σε αυτό. Απέχει παρασάγγες από μία απλή φαρσοκωμωδία.
Δεν υπήρξε ποτέ μία τέτοια, έστω και αν πλασάρεται έτσι επικοινωνιακά κάποιες φορές. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα βαθιά κοινωνικό έργο.
«Το περιεχόμενο αυτού του έργου είναι η πλέον αιχμηρή κριτική για τη νέο-καπιταλιστική-πολιτιστική μηχανή. Πίσω από τα γέλια και τα αστεία υπάρχει η εικόνα μίας βιομηχανίας (συμβαίνει να είναι το Χόλλυγουντ, αλλά θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε μεγάλη επιχείρηση) που σαγηνεύει και εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους μετατρέποντας τις ζωές τους σε πρώτη ύλη για κέρδος , αφού πρώτα τις αγοράζει και έπειτα τους τις ξαναπουλάει υποτιμημένες» σημειώνει εξαιρετικά εύστοχα ο Μαρκ Φίσερ στην κριτική του για το έργο στον Guardian το 2012.
