Το ηλεκτρονικό εισιτήριο έχει αρχίσει να μπαίνει στην έτσι κι αλλιώς όλο και περισσότερο ηλετρονική ζωή μας.
Οι ουρές, η βλακεία της αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, η ανικανότητα του υπουργείου, όλα μέσα στο παιχνίδι. Συνηθισμένοι να μας αντιμετωπίζουν ως χρηστικά αντικειμένα (κυρίως πληρωμής).
Την ώρα που προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά μας να μην είναι όπως οι παππούδες ή οι πατεράδες τους και να μάθουν να σέβονται τον χώρο που ζουν όπως σέβονται το σπίτι τους, την ώρα που προσπαθούμε να πούμε ότι “δεν πετάμε κάτω χαρτιά και σκουπίδια” βλέπεις αυτήν την εικόνα.
Αυτό που βλέπεις είναι τα καινούργια αυτόματα μηχανήματα αγοράς ηλεκτρονικών εισιτήριων.
Και στη βάση τους βλέπεις αυτή την αθλιότητα!
Είναι νομιμόφρωνα μηχανήματα και σου δίνουν απόδειξη για το εισιτήριο που πλήρωσες.
Εσύ όμως βιάζεσαι να φύγεις και παίρνεις το εισιτήριο και φεύγεις. Και η απόδειξη μένει μέσα στο μηχανήμα. Εκεί που σου δίνει τα ρέστα και το εισιτήριο. Και ο επόμενος που δεν βλέπει τι έχει η θυρίδα βγάζει την απόδειξη για να πάρει τα δικά του ρέστα και εισιτήριο και τα πετάει κάτω.
Αλλά και πού να τα πετάξει;
Σωστά! Καλαθάκια δεν βάζουν στο μετρό, διεθνώς νομίζω, για να αποφύγουν το ενδεχόμενο να βάλει κάποιος μέσα μια βόμβα. Μπορεί και να κάνουν καλά.
Τα σκουπίδια μας πνίγουν όπου και να κοιτάξουμε. Το Μετρό μέχρι τώρα είχε γλυτώσει, αλλά φαίνεται ότι η μετάβαση στην ηλεκτρονική του εποχή, αυτή που θα διασφαλίσει ότι οι “τζαμπατζήδες τέλος”, περνάει από τις χωματερές στους χώρους έκδοσης εισιτηρίων.
