Παρόλο που, αν χρειαζόταν να διαλέξω, θα αφηνόμουν να πεθάνω κυριολεκτικά δίπλα ή μέσα στη θάλασσα, την ελληνική, ο Ελύτης δεν μίλησε ποτέ πραγματικά στην ψυχή μου.
ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ, όμως, νομίζω όλοι το αγοράσαμε, το διαβάσαμε και το χαρίσαμε στην πρώτη μας ενηλικίωση.
Στη φωτογραφία βλέπετε μερικούς στίχους από αυτό το ερωτικό βιβλίο, γραμμένους εδώ και μια δεκαετία σε τοίχο στη Νίκαια, μάλλον από κάποιον νεαρό αν κρίνω από τον γραφικό χαρακτήρα.
Περνάω από εκεί πολύ συχνά. Δίπλα του, από πάνω του, αυτά τα δέκα χρόνια, ζωγραφίστηκαν και σβήστηκαν δεκάδες γκράφιτι.
Όμως οι στίχοι του Ελύτη εκεί, αλώβητοι από τους γκραφιτάδες, τους περαστικούς, τους τοιχοκολλητές, τη βροχή, τη ζέστη, το χιόνι, τη σκόνη, τις κατεδαφίσεις, τα παιδιά που καθαρίζουν τα αυτοκίνητα στο φανάρι, δυο μέτρα πιο πέρα.
Σαν να έχει γίνει συμφωνία με τον διάολο, σαν να έχει δοθεί σιωπηρός όρκος να μη χαλάσουν με τίποτα. Εμπνέουν ένα ιδιότυπο είδος σεβασμού, σαν γυναίκα που θηλάζει σε δημόσιο χώρο.
