Ο David Byrne δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις για την εως τώρα μουσική του πορεία, τώρα στην περίπτωση που δεν σας λέει κάτι το όνομα θα αναφέρω απλά το όνομα Talking Heads καθώς και μια πλειάδα προσωπικών Project που σας προτείνω να αναζητήσετε.

Εμείς σήμερα ασχολούμαστε με τον ενδέκατο στούντιο δίσκο του American Utopia που κυκλοφόρησε από την Nonesuch Records. Πριν περάσω σε λεπτομέρειες οφείλω
να πω πως απο την πρώτη ακρόαση κιόλας εντυπωσιάστηκα απο το πόσο φρέσκος ακούγεται ο δίσκος σε όλα τα επίπεδα και ειδικά για έναν άνθρωπο που πλέον βρίσκεται σε ηλικία εξήντα πέντε ετών. Την ίδια ώρα που πολλοί νεότεροι μουσικοί προτιμούν να ακολουθούν την πεπατημένη αυτός πειραματίζεται. Βέβαια στο αποτέλεσμα αυτό εκτός του Byrne συντελεί και η συμμετοχή ενός ακόμα μεγάλου μουσικού, που δεν είναι άλλος από τον Brian Eno.

Ο δίσκος αποτελεί μέρος του Project με γενικό τίτλο Reasons to Be Cheerful που όπως αναφέρετε έχει στόχο να δώσει λόγους για να είναι κάποιος χαρούμενος και
αισιόδοξος. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο ομώνυμο Site. Στα του δίσκου, οκτώ απο τα δέκα κομμάτια είναι συνθέσεις των Byrne/Eno και σε δυο
συμμετέχει και ο Daniel Lopatin. Ο δίσκος αποτελεί ένα κολάζ διάφορων ήχων με Rock, Pop και Electronica μίξεις που δίνουν ένα ξεχωριστό και φρέσκο αποτέλεσμα.

Τα κομμάτια που προσωπικά ξεχώρισα ήταν το I Dance Like This που ανοίγει και τον δίσκο με χαρακτηριστικό ρεφρέν όπου η φωνή του Byrne ηχεί ρομποτικά, το επόμενο Gasoline and Dirty Sheets έχει μια μικρή Ethnic εισαγωγή και μετά περνά σε έναν πιο ηλεκτρονικό πλαίσιο. Το It’s Not Dark Up Here μου θυμίζει έντονα κάτι από Talking Heads της περιόδου Remain in Light ενώ το Everybody’s Coming To My House θα μπορούσε άνετα να έχει ξεπηδήσει απο κάποιο δίσκο των LCD Soundsystem. Και αυτό εννοούσα στην αρχή με ένα αποτέλεσμα που αντλεί και αναδεύει τέλεια ήχους απο το παρελθόν και το σήμερα.

Η παραγωγή κινείται σε ένα φουτουριστικό πλαίσιο που στηρίζει τα κομμάτια και λογικά φαντάζομαι αυτό έχει να κάνει και με τον Eno. Την παραγωγή υπογράφουν
David Byrne, Brian Eno και Rodaidh McDonald που έχει δουλέψει στο παρελθόν με Horrors, Savages, Gil Scott-Heron και αρκετούς ακόμα.

Κλείνοντας μιλάμε για έναν δίσκο που σίγουρα είναι απο τους καλύτερους του και επίσης να αναφέρω πως είναι το πρώτο άλμπουμ του που μπάινει στην δεκάδα του
Billboard 200. Νομίζω λοιπόν όλα αυτά συντελούν στο να σας πείσω να ασχοληθείτε με τον δίσκο.

Βαθμολογία: 8/10

Πάνος Γιαννόπουλος