Όλοι έχουν μάνες. Όλοι. Ακόμα και οι πιο σιχαμένοι, ακόμα και τα τέρατα, ακόμα και οι καριόληδες που ζουν και αναπνέουν για να προσβάλλουν, για να ξερνάνε χολή, για να φουσκώνουν το γαμημένο τους εγώ.
Μάνα του καριόλη σε συμπονώ που βλέπεις το σπλάχνο σου να μην σέβεται τη μάνα που έχασε το παιδί της από το χέρι ενός ναζί.
Μάνα του καριόλη σε συμπονώ που βλέπεις το σίχαμα που έφερες στη ζωή να μη σέβεται τη μνήμη ενός νεκρού παιδιού.
Μάνα του καριόλη σε συμπονώ που βλέπεις το σκουπίδι που γέννησες να κρύβεται πίσω απο μία στολή και να τσακίζει ή και να σκοτώνει κόσμο.
Μάνα της καριόλας σε συμπονώ για την αλήτισσα που γέννησες και ζητά να συλληφθεί η μάνα που έμαθε ένα βράδυ ότι το παιδί της έπεσε νεκρό, στα 16 του, από χέρι “οργάνου”.
Μάνα του καριόλη σε συμπονώ που ο καριόλης σου δεν έμαθε πότε να σωπαίνει.
Δεν ξέρω αν φταις, εγώ δεν βγάζω εύκολα συμπεράσματα, ούτε είμαι δικαστής κανενός.
Μάνα του καριόλη και της καριόλας σε συμπονώ. Δεν μπορώ να σου κρύψω ότι καταριέμαι την ώρα που το ξεπέταγες το τέρας σου. Δεν μπορώ να σου κρύψω πώς όταν φύγει από τη ζωή το τέρας σου ίσως να χαρώ. Αλλά και τότε θα σε συμπονώ, μάνα του καριόλη, γιατί ακόμα και τότε θα σκέφτεσαι ότι το τέρας σου δεν υπήρξε ούτε για ένα λεπτό άνθρωπος.
